Tibetan
ད་མོས་མཐོང་ཐོབ་གང་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་བསྟན། ཅི་དགྲ་བཅོམ་པ་དྲུག་པོ་འདི་དག་ཅེས་སོགས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་དེའི་རིགས་ཅན་དང་སྦྱངས་པ་ལས་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཁྱད་པར་དང་། དྲུག་པོ་སོ་སོའི་ངོས་འཛིན་བསྟན་ནོ། །ཡོངས་སུ་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ལ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ནི་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་མཛོད་རྩ་འགྲེལ་ལས་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཚུལ་བསྟན་ཟིན་ཅིང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ནི་གཞན་དུ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་པས་འདིར་ཚིག་མང་དུ་དོགས་པས་མ་སྤྲོས་སོ།། །།གཉིས་པ་དེ་དག་གི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པའི་རྣམ་གཞག སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའི་རྣམ་གཞག སྤངས་པ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག དེ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་གི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སྤང་བྱ་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་ཤེས་སྒྲིབ་ནི་སྐབས་མ་ཡིན་པས་མི་འཆད་དོ། །ཉོན་སྒྲིབ་ལ་མཛོད་ཀྱི་ལུགས་དང་། ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཕྲ་རྒྱས་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ་མཐོང་སྤང་ལ། ལྟ་མིན་ལྔ་དང་ལྟ་བ་ལྔ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་བཅུ། ཀུན་འབྱུང་མཐོང་སྤང་དང་། འགོག་པ་མཐོང་སྤང་གཉིས་ལ་འཇིག་མཐར་གཉིས་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་མ་གཏོགས་པ་བདུན་བདུན། ལམ་མཐོང་སྤང་ལ་འཇིག་མཐར་གཉིས་མ་གཏོགས་པ་བརྒྱད་དེ་འདོད་པའི་ཁམས་ན་མཐོང་སྤང་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ན་ཁོང་ཁྲོ་བཞི་བཞི་མ་གཏོགས་པའི་ཉེར་བརྒྱད་དེ། མཐོང་སྤང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་དོ། །སྒོམ་སྤང་ལ་འདོད་པའི་ཁམས་ན་འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ་དང་བཞི། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ན་ཁོང་ཁྲོ་མ་གཏོགས་པ་གསུམ་གསུམ་ཡོད་པས་བཅུ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྤང་བྱ་དགུ་བཅུ་གོ་བརྒྱད་དུ་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་ལམ་དང་གང་ཟག་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ་མཐོང་སྤང་ཐམས་ཅད་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་ལ་སོགས་པ་བཞི། ཁམས་གོང་མའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དུ་བསྡུས་ནས་སྔར་གྱི་སྒོམ་སྤང་དེ་ཉིད། ས་དང་ས་ན་ཉེས་རྣམ་དགུ། །ཞེས་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་འདོད་པ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་གྱི་ས་དགུ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དགུ་དགུར་ཕྱེ་ནས་སྔར་གྱི་མཐོང་སྤང་དང་བསྡོམས་པས་སྤང་བྱ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དགུར་གསུངས་པ་ནི་སྐབས་འདིར་མཁོ་བའི་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་བདེན་པ་རྣམ་ངེས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་སྐབས་སུ། བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་ལྟ་མིན་ལྔ་དང་། ལྟ་བ་ལྔ་སྟེ་འདོད་པའི་ཁམས་ན་མཐོང་སྤང་བཞི་བཅུ། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ན་ཁོང་ཁྲོ་བཞི་མ་གཏོགས་པའི་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་རེ་སྟེ། མཐོང་སྤང་བརྒྱ་དང་བཅུ་གཉིས། སྒོམ་སྤངས་ལ་ལུགས་འདི་ལ་འཇིག་མཐར་གཉིས་ཀྱང་ཡོད་པས། འདོད་པའི་ཁམས་ན་དྲུག ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ན་ཁོང་ཁྲོ་རེ་རེ་མ་གཏོགས་པ་ལྔ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་མཐོང་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་མཐོང་སྤང་ཐམས་ཅད་ཁམས་གོང་འོག་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་ལ་སོགས་པ་བཞིར་བསྡུས། སྒོམ་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་སྒོམ་སྤང་གི་དབྱེ་བ་སྔར་བཞིན་དུ་གསུངས་པ་ནི་སྐབས་འདིར་མཁོ་བའི་དབྱེ་བའོ། །གཉིས་པ་སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའི་རྣམ་གཞག་ལ། མཐོང་སྤོང་གི་གཉེན་པོ་དང་སྒོམ་སྤང་གི་གཉེན་པོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་མཛོད་ལྟར་ན། འདོད་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་མཐོང་སྤོང་བཞི་ནི་ཆོས་བཟོད་བཞིས་རིམ་པ་བཞིན་སྤོང་། ཁམས་གོང་མའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་མཐོང་སྤང་བཞི་ནི་རྗེས་བཟོད་བཞིས་རིམ་པ་བཞིན་སྤོང་བས་བར་ཆད་མེད་ལམ་བརྒྱད་དོ། །ཀུན་བཏུས་ལྟར་ན་མཐོང་སྤོང་བཞི་ནི་ཆོས་བཟོད་བཞིས་རིམ་པ་བཞིན་སྤོང་བས་བར་ཆད་མེད་ལམ་བཞིའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཅིག་ཆར་བའི་སྤོང་བའི་ཚུལ་དང་། རིམ་གྱིས་པའི་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་རྫོགས་པའི་རྗེས་སུ་འདོད་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སྒོམ་སྤང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ནས་སྲིད་རྩེའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སྒོམ་སྤང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའི་བར་ས་དགུའི་སྒོམ་སྤང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་དགུ་ཟག་མེད་བར་ཆད་མེད་ལམ་གཅིག་གིས་ཅིག་ཆར་དུ་སྤོང་བ་ནས་ས་དགུའི་སྒོམ་སྤོང་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་དགུ་ཟག་མེད་བར་ཆད་མེད་ལམ་གཅིག་གིས་ཅིག་ཆར་དུ་སྤོང་བས་ན་སྒོམ་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དགུའོ། །གཉིས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་སྤོང་ཚུལ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདོད་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་དགུ་པོ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་སྤོང་བ་ནས་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱི་སྒོམ་སྤང་ཉོན་མོངས་དགུ་སྲིད་རྩེའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་སྟེ་སྤོང་ཚུལ་འདི་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔ་རོལ་དུ་ཡང་ཡོད་ལ། མཐོང་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་ཡང་ཡོད་དོ། །འདི་ལ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་འདོད་དགོས་ཏེ། ཉེར་བསྡོགས་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་འོག་སའི་ཉོན་མོངས་སྤོང་
Chinese
现在说明由什么原因获得信解。像“什么阿罗汉六者这些”等等，从一开始就说明了从他们的种姓和修习所产生的差别，以及六者的各自识别。像“具有完全衰退之法者，也必定不会完全衰退”等等，说明了所依的差别。这些已经说明了声闻僧团在《俱舍论》根本颂和注释中是如何阐述的。因为缘觉僧团已经在其他地方详细阐述过了，所以在这里因为担心文字繁多而没有展开。第二，确定这些的意义有四点：应断的障碍的分类，断除的对治的分类，断除的果的分类，以及安住于此的补特伽罗的分类。第一，一般来说，应断的有烦恼障和所知障两种，但因为所知障不是这里要讲的，所以不阐述。烦恼障有《俱舍论》的观点和《集论》的观点两种。第一种是在详细阐述时，见断有五非见和五见，即苦谛见断十种。集谛见断和灭谛见断各有除了有身见和边见之外的七种。道谛见断有除了有身见和边见之外的八种，因此在欲界有三十二种见断。在上面的两个界中，除了嗔恚四种之外，有二十八种，因此见断有八十八种。修断在欲界有贪欲、嗔恚、我慢和无明四种。在上面的两个界中，除了嗔恚之外，有三种，因此有十种。这样，应断的就说了九十八种。在阐述道和补特伽罗时，将所有的见断都归纳为欲界的苦谛见断等四种，以及上面的界的苦谛见断等四种，共八种，然后是之前的修断。颂曰：地与地中过失九。根本颂和注释将从欲界到有顶天的九地，每一地都分为大中之大等九种，与之前的见断加在一起，说了应断八十九种，这是这里需要的分类。第二是谛实
English
Now, it explains what causes faith and understanding to arise. Like "What Arhats, these six," etc., from the beginning, it explains the differences arising from their lineage and practice, and the individual identification of the six. Like "Those with the nature of complete decline will surely not completely decline," etc., it explains the difference of the basis. These have already explained how the Sangha of Hearers is explained in the root verses and commentary of the Treasury of Knowledge. Because the Sangha of Solitary Buddhas has already been explained in detail elsewhere, it is not elaborated here for fear of many words. Second, there are four points to determine the meaning of these: the classification of obstacles to be abandoned, the classification of antidotes to be abandoned, the classification of fruits to be abandoned, and the classification of individuals who abide therein. First, in general, there are two types of abandonment: afflictive obscurations and cognitive obscurations, but since cognitive obscurations are not the subject here, they are not discussed. There are two views on afflictive obscurations: the view of the Treasury of Knowledge and the view of the Compendium of Topics. The first is that in the detailed explanation, the abandonment of seeing includes the five non-views and the five views, i.e., the ten abandonments of seeing the truth of suffering. The abandonment of seeing the truth of origin and the abandonment of seeing the truth of cessation each have seven types, excluding the view of self and the view of extremes. The abandonment of seeing the truth of the path has eight types, excluding the view of self and the view of extremes, so there are thirty-two abandonments of seeing in the desire realm. In the two upper realms, there are twenty-eight types, excluding the four types of anger, so there are eighty-eight abandonments of seeing. The abandonment of meditation includes four types in the desire realm: desire, anger, pride, and ignorance. In the two upper realms, there are three types excluding anger, so there are ten types. Thus, it is said that there are ninety-eight types of abandonment. When explaining the path and the individual, all the abandonments of seeing are summarized into four types: the abandonment of seeing the truth of suffering in the desire realm, etc., and the abandonment of seeing the truth of suffering in the upper realms, etc., for a total of eight types, and then the previous abandonment of meditation. Verse: In each ground, there are nine faults. The root verse and commentary divide each of the nine grounds from the desire realm to the peak of existence into nine types, such as the greatest of the great, and add them to the previous abandonment of seeing, saying that there are eighty-nine types of abandonment, which is the classification needed here. The second is the truth.
Chinese
在集谛的章节中，每个谛都有五种非见和五种见，即欲界有四十种见所断，上二界除了嗔恚之外，各有三十六种，总共一百一十二种见所断。关于修所断，按照这种说法，还有两种有边际的，因此，欲界有六种，上二界除了各自的嗔恚之外，各有五种，总共说是十六种。在见道的时候，所有的见所断，不分上下界，都归纳为苦所断等四种。在修道的时候，修所断的分类和以前一样，这是因为这里需要这种分类。第二，关于对治的分类，有见所断的对治和修所断的对治两种。第一种，按照《俱舍论》，欲界所摄的四种见所断，依次由四种法忍来断除。上界所摄的四种见所断，依次由四种类忍来断除，因此有八种无间道。按照《集论》，四种见所断，依次由四种法忍来断除，因此有四种无间道。第二种，有顿断的方式和渐断的方式两种。第一种，在道获得后得智圆满之后，从欲界所摄的修所断大中之大，到有顶所摄的修所断大中之大，九地的修所断大中之大，由一个无漏无间道顿断，从九地的修所断小中之小，由一个无漏无间道顿断，因此修道有九个无间道。第二种，有以世间道断除的方式和以出世间道断除的方式两种。第一种，从欲界所摄的九种烦恼，由初禅的近分定寂静和粗猛的行相来断除，乃至以无所有处的修所断九种烦恼，由有顶的近分定来断除。这种断除的方式，在见道之前有，在见道之后也有。这里需要认为是二十四种无间道，因为以近分定寂静和粗猛的行相来断除下地的烦恼。
English
In the context of the truth of the origin of suffering, each truth has five non-visions and five visions, namely, forty to be abandoned by seeing in the desire realm. In the two upper realms, there are thirty-six each, excluding anger, totaling one hundred and twelve to be abandoned by seeing. Regarding what is to be abandoned by meditation, according to this system, there are also two with limits. Therefore, there are six in the desire realm, and in the two upper realms, there are five each, excluding their respective anger, totaling sixteen. At the time of the path of seeing, all that is to be abandoned by seeing, without distinguishing between the upper and lower realms, are summarized into four, such as what is to be abandoned by seeing suffering. At the time of the path of meditation, the classification of what is to be abandoned by meditation is the same as before, because this classification is needed here. Second, regarding the classification of antidotes, there are two types: antidotes to what is to be abandoned by seeing and antidotes to what is to be abandoned by meditation. The first, according to the Abhidharmakosha, the four to be abandoned by seeing that are included in the desire realm are abandoned in sequence by the four forbearance of dharma. The four to be abandoned by seeing that are included in the upper realms are abandoned in sequence by the four subsequent forbearance, thus there are eight uninterrupted paths. According to the Abhidharmasamuccaya, the four to be abandoned by seeing are abandoned in sequence by the four forbearance of dharma, thus there are four uninterrupted paths. Second, there are two ways of abandoning: simultaneous abandonment and gradual abandonment. The first is that after the path has attained complete subsequent wisdom, from the greatest of the great to be abandoned by meditation included in the desire realm, to the greatest of the great to be abandoned by meditation included in the peak of existence, the nine greatest of the great to be abandoned by meditation of the nine grounds are simultaneously abandoned by one uncontaminated uninterrupted path, from the smallest of the small to be abandoned by meditation of the nine grounds are simultaneously abandoned by one uncontaminated uninterrupted path, thus the path of meditation has nine uninterrupted paths. Second, there are two ways of abandoning: abandoning by worldly paths and abandoning by transcendental paths. The first is that from the nine afflictions included in the desire realm, they are abandoned by the approximation of the first dhyana, which has the aspect of tranquility and roughness, and even the nine afflictions to be abandoned by meditation of the realm of nothingness are abandoned by the approximation of the peak of existence. This way of abandoning exists before the path of seeing and also after the path of seeing. Here, it must be considered that there are twenty-four uninterrupted paths, because the afflictions of the lower ground are abandoned by the approximation that has the aspect of tranquility and roughness.