Tibetan
པར་གཞག་པ་ལས་མ་གཡོས་པའོ། །གཉིས་པ་རྗོད་བྱེད་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་བཤད་པ་ལ། དགོས་འབྲེལ་ངག་ལ་ཡོད་པའི་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་བཤད་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ལུས་ལ་ཡོད་པའི་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བསྟན་བཅོས་ལུས་ཀྱི་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་པོ་དེ་དགོས་འབྲེལ་ངག་གི་བརྗོད་བྱ། དགོས་འབྲེལ་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱན་ལ་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་ཡོད་པར་ངེས་པས། རྒྱན་ལ་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་མེད་པར་འཛིན་པའི་དོགས་པ་བསལ་ནས་རྩེ་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པའམ་རྩེ་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་དོགས་པ་བསལ་ནས་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པ་ནི་དགོས་འབྲེལ་ངག་གི་དགོས་པ། དགོས་འབྲེལ་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱན་ལ་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་ཡོད་པར་ངེས་ཏེ། རྒྱན་ལ་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ནི་དགོས་འབྲེལ་ངག་གི་ཉིང་དགོས། དེ་གསུམ་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ནི་དགོས་འབྲེལ་ངག་གི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། བརྗོད་བྱ་དངོས་པོ་བརྒྱད་དོན་བདུན་ཅུ་རྗོད་བྱེད་ཤེར་ཕྱིན་དང་བཅས་པ་ནི་བརྗོད་བྱ། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་མདོ་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་རྒྱན་གྱི་དགོས་པ། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ནི་རྒྱན་གྱི་ཉིང་དགོས། དེ་གསུམ་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འབྲེལ་པ་ནི་རྒྱན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་རྟོགས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྡུས་དོན་ལུས་རྣམ་གཞག་དང་། ཚིག་དོན་ཡན་ལག་རྒྱས་བཤད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། ཅུང་ཟད་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཚུལ་དང་། དངོས་པོ་བརྒྱད་དུ་ཕྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་བརྒྱད་དུ་ཕྱེ་བའི་ཤེར་ཕྱིན་དེ་མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་པའོ། །དེ་ལ་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཤེར་ཕྱིན་ཡིན་ལ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་བློ་གང་ཞིག་སྲིད་ཞིའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པའོ། །གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་གི་ཚོགས་རྣམས་སོ། །ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ནི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའོ། །དེ་གཉིས་ནི་ཤེར་ཕྱིན་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ཏེ། འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་ནི་ཤེར་ཕྱིན་བརྗོད་བྱར་སྟོན་བྱེད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ནི་ཤེར་ཕྱིན་འཐོབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཏགས་པའི་དགོས་པ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་དོན་དུ་གཉེར་བས་གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་ལ་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་འཇུག་ཅིང་། ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ནི་བསྒོམ་བྱར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། དེ་གཉིས་ལ་དེའི་མཚན་ཉིད་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ལུས་དེ་ལ་དངོས་པོ་བརྒྱད་དུ་གྲངས་ངེས་ཤེ་ན། དོན་དུ་གཉེར་བྱའི་འབྲས་བུ་ཤེར་ཕྱིན་དེ་ཐོབ་པ་ལ། གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་གསུམ། ཉམས་ལེན་སྦྱོར་བ་བཞི། ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་རྣམས་ཀྱིས་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་གསུམ་དུ་གྲངས་ངེས་ཤེ་ན། འབྲས་བུ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་རྣམ་མཁྱེན། འཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་ལམ་ཤེས། དེ་དག་གི་གོལ་ས་གཅོད་པའི་ཡན་ལག་དུ་གཞི་ཤེས་རྣམས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་གཅད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཉམས་ལེན་གྱི་སྦྱོར་བ་དེ་ལ་བཞིར་གྲངས་ངེས་ཞེ་ན། མཁྱེན་གསུམ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་དེ་རྣམ་པར་བསྡུས་ནས་སྒོམ་དགོས་པས་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ། དེ་ཉིད་ལ་སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་དབང་ཐོབ་པ་རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བ། དེ་ཉིད་ལ་བློའི་ནུས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གོ་རིམ་དུ་བསྒོམ་པ་མཐར་གྱིས་པའི་སྦྱོར་བ། དེ་ཉིད་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་ཅིག་ཅར་དུ་བསྒོམ་པ་སྐད་ཅིག་མའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡུལ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་། འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ལ་རྣམ་མཁྱེན། ལམ་ཤེས། གཞི་ཤེས་གསུམ་ལས། དང་པོ་རྣམ་མཁྱེན་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚོན་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་གྲངས་ངེས། ཇི་ལྟར་མཚོན་པའི་ཚུལ། དེ་ཉིད་ལུས་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་དེ་ལ་བཅུར་གྲངས་ངེས་ཏེ། དེ་ལ་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སེམས་བསྐྱེད། གཉིས་པ་ལ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ། འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པ། སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཆོས་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་གདམས་ངག གཉིས་པ་ནི་ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག གསུམ་པ་ལ་སྒྲུབ་པའི་རྟེན། སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ། སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དབྱིངས། གཉིས་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་གཅད་པར་བྱ་བའི་དམིགས་པ། གསུམ་པ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཆེན་པོ་གསུམ། བཞི་པ་ལ་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་
Chinese
未超出已确立的范畴。第二，关于阐述引导进入能诠释的论典的支分，即必要等四法，分为阐述与必要相关联的语言所具有的必要等四法，以及阐述论典自身所具有的必要等四法。首先，论典自身的必要等四法是与必要相关联的语言所诠释的内容。由于依赖于与必要相关联的语言，可以确定庄严具有必要等四法。因此，消除认为庄严不具有必要等四法的疑虑，从而产生二者择一的犹豫，或者消除二者择一的疑虑，从而产生意义转变的犹豫，这是与必要相关联的语言的必要。依赖于与必要相关联的语言，可以确定庄严具有必要等四法，即通过听闻等方式进入庄严，这是与必要相关联的语言的究竟必要。这三者从方法中产生的关联，是与必要相关联的语言的关联。第二，所诠释的内容是八事和七十义，以及能诠释的般若波罗蜜多。依赖于庄严，可以轻易地理解经部的意义，这是庄严的必要。依赖于庄严，可以显现果法身，这是庄严的究竟必要。这三者以从方法中产生的方式相关联，这是庄严的关联。第三，关于阐述论典的所诠释内容，即现观，分为总摄意义的纲要和词义的支分广说。首先分为纲要略示和略作分析阐述。首先分为如何阐述的方式和分为八事两部分。首先，将分为八事的般若波罗蜜多通过八现观的方式进行阐述。其中，具有般若波罗蜜多之相的是果般若波罗蜜多，其相是：任何能够完全辨别诸法的智慧，超越了轮回和寂灭。经部般若波罗蜜多，如《般若波罗蜜多十万颂》等，是经部的集合。道般若波罗蜜多是直接证悟诸法无自性的智慧，包括大乘的见道和修道。这两者是假立的般若波罗蜜多，假立的原因是，经部般若波罗蜜多仅仅是作为般若波罗蜜多的所诠释内容而进行指示，而道般若波罗蜜多是般若波罗蜜
English
It does not deviate from the established category. Second, regarding the explanation of the four aspects of necessity, etc., which are the limbs for entering into the expressive treatise, it is divided into explaining the four aspects of necessity, etc., that are present in the language related to necessity, and explaining the four aspects of necessity, etc., that are present in the body of the treatise itself. First, the four aspects of necessity, etc., of the treatise's body are the content expressed by the language related to necessity. Since it is certain that ornamentation has the four aspects of necessity, etc., by relying on the language related to necessity, it eliminates the doubt of holding that ornamentation does not have the four aspects of necessity, etc., and thus creates a hesitation of holding to two extremes, or eliminates the doubt of holding to two extremes, and thus creates a hesitation of meaning transformation, which is the necessity of the language related to necessity. By relying on the language related to necessity, it is certain that ornamentation has the four aspects of necessity, etc., that is, entering into ornamentation through hearing, etc., which is the ultimate necessity of the language related to necessity. The connection of these three arising from the method is the connection of the language related to necessity. Second, the content to be expressed is the eight topics and seventy meanings, together with the Prajñāpāramitā that expresses them. Relying on ornamentation, the meaning of the sutras can be easily understood, which is the necessity of ornamentation. Relying on ornamentation, the Dharmakāya, the fruit, is manifested, which is the ultimate necessity of ornamentation. The connection of these three in the manner of arising from the method is the connection of ornamentation. Third, regarding the explanation of the content to be expressed in the treatise, which is Abhisamaya, it is divided into the summary of the meaning, the structure of the body, and the detailed explanation of the limbs of the meaning of the words. First, it is divided into a brief presentation of the body and a slightly detailed explanation. First, it is divided into the manner of how to explain and the division into eight topics. First, the Prajñāpāramitā divided into eight topics is explained through the eight Abhisamayas. Among them, the one with the characteristics of Prajñāpāramitā is the fruit Prajñāpāramitā, and its characteristic is: any wisdom that completely distinguishes dharmas, which has crossed beyond samsara and nirvana. The scriptures of Prajñāpāramitā, such as the Hundred Thousand Verses of Prajñāpāramitā, are the collections of scriptures. The path Prajñāpāramitā is the wisdom that directly realizes the absence of self-nature of dharmas, which is included in the path of seeing and the path of meditation of the Mahāyāna. These two are the imputed Prajñāpāramitā, and the reason for imputation is that the scripture Prajñāpāramitā is merely indicating as the content to be expressed of Prajñāpāramitā, while the path Prajñāpāramitā is Prajñāpāramitā.
Chinese
是获得（般若波罗蜜多）之因的缘故。设立名称的必要是：因为以般若波罗蜜多为要义，所以通过听闻等进入经般若波罗蜜多；道般若波罗蜜多是为了显示是所修之义。对实义的损害是：因为那二者不具备它的定义。第二是：为何般若波罗蜜多的体性确定为八种事物呢？为了获得所要义的果实般若波罗蜜多，必须以决定的对境三者、修习的加行四者、所获得的果实法身等来达到究竟。为何决定的对境确定为三种呢？为了生起对果实的欢喜是遍智，为了知晓获得之因是道智，为了断除那些的歧途之支分是基智等，必须断除增益和损减。为何修习的加行确定为四种呢？因为必须将通过闻思决定的三智之义汇集起来修习，所以是圆满次第加行；在那之上，通过成为修所生的主要方式而获得自在是顶加行；在那之上，为了使智慧的能力变得卓越，按顺序修习是渐次加行；在那之上，获得稳固之后，一次性修习是刹那加行，因此确定为这些种类。第二，稍微分开来说，有三种，即对境、加行和果实。第一，有遍智、道智、基智三种，第一，遍智有三种，即所诠释的法之数量确定、如何诠释的方式、那与身体结合。第一是：诠释遍智的法确定为十种，即其中有发心和加行两种，第一是发心，第二有成办之因、成办果实、成办之支分法三种，第一是窍诀，第二是决择支分，第三有成办之所依、成办之所缘、成办之所为、成办自身之体性四种，第一是成为成办之所依的法界，第二是必须断除增益损减之所缘，第三是所为三大，第四是不缘三轮。
English
It is because it is the cause of obtaining (Prajnaparamita). The necessity of establishing the name is: because the essence is Prajnaparamita, so through hearing etc. one enters the Sutra Prajnaparamita; the Path Prajnaparamita is to show that it is the meaning to be practiced. The harm to the actual meaning is: because those two do not have its definition. The second is: Why is the nature of Prajnaparamita determined to be eight things? In order to obtain the fruit of the desired meaning, Prajnaparamita, it is necessary to achieve the ultimate with the three objects of determination, the four practices of cultivation, and the fruit of attainment, the Dharmakaya etc. Why are the objects of determination determined to be three? In order to generate joy in the fruit, it is omniscience; in order to know the cause of attainment, it is the path wisdom; in order to cut off the deviations of those, the basis wisdom etc., it is necessary to cut off the superimposition and subtraction. Why is the practice of cultivation determined to be four? Because it is necessary to gather together and practice the meaning of the three wisdoms determined by hearing and thinking, so it is the complete stage practice; on top of that, by becoming the main way of practice-born, obtaining freedom is the peak practice; on top of that, in order to make the ability of wisdom outstanding, practicing in order is the gradual practice; on top of that, after gaining stability, practicing all at once is the instantaneous practice, therefore it is determined to be these kinds. Second, to explain it slightly separately, there are three, namely object, practice, and fruit. First, there are three: omniscience, path wisdom, and basis wisdom. First, omniscience has three: the number of the dharma to be represented is determined, the way of representing it, and that is combined with the body. The first is: the dharma representing omniscience is determined to be ten, namely there are two: intention and practice. The first is intention, the second has three: the cause of accomplishment, the accomplishment of the fruit, and the dharma of the branch of accomplishment. The first is the key instruction, the second is the branch of determination, the third has four: the basis of accomplishment, the object of accomplishment, the purpose of accomplishment, and the nature of accomplishment itself. The first is the Dharmadhatu which becomes the basis of accomplishment, the second is the object of superimposition and subtraction that must be cut off, the third is the three great purposes, the fourth is the non-objectification of the three circles.