Tibetan
པོ་ནི། དེཾ་ལྟརཾ་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་དངོས་སུ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས་ཤུགས་ལ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྒྱན་རྩོམ་པར་དམ་བཅས་ན་གཞི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པས་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྒྱན་རྩོམ་མམ། ལམ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པས་དེའི་རྒྱན་རྩོམ་མམ། རྣམ་པ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པས་དེའི་རྒྱན་རྩོམ། དང་པོ་ལྟར་ན། ཆོས་མངོན་པ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྤང་བྱ་མི་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ཡོད། གསུམ་པ་ལྟར་ན། སྐྱེས་བུ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་དོན་མ་བཤད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་འགོད། སྒྲུབ་བྱེད་བཤད། མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དེཾ་ནིཾ་རྒྱན་ཆོས་ཅན། གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གང་རུང་རེ་རེ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པ་ལ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞི་གཉེན་རྣམ་པའི་ཕྱོགས་གསུམ་ཆར་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྒྱན་ཆོས་ཅན། འཕགས་པ་བཞི་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་ཏེ། མཁྱེན་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པ་གང་ཞིག མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་འཕགས་པ་བཞི་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུང་འགོད་པ། ལུང་གི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡུམ་བར་མའི་ལུང་འགོད། བསྡུས་པའི་ལུང་འགོད། རྒྱས་པའི་ལུང་ཁུངས་འགོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མདོར་བསྟན། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིཾ་ལྟརཾ་མཁྱེན་གསུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་འཕགས་བཞིའི་རྟོགས་རིགས་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་ཡུམ་བར་མ་ལས་དོན་མཐུན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞི་ཤེས་ཉན་རང་གི་རྟོགས་རིགས་སུ་བསྟན་པ། ལམ་ཤེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་བསྟན་པ། རྣམ་མཁྱེན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དྲི་བ་དང་། རྒྱུ་མཚན་འགོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོམཾ་ལྡཾན་ཅིའི་ཕྱིར་གཞི་ཤེས་ཉན་རང་གི་རྟོགས་རིགས་ཡིན་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ནི། རབཾ་འབྱོརཾ་གཞི་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཉན་རང་གི་རྟོགས་རིགས་ཡིན་ཏེ། གཞི་བདེན་པའི་སྐྱེ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་རིགས་གང་ཞིག ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་རིགས་ཀྱང་མ་ཡིན། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དྲི་བ་དང་། རྒྱུ་མཚན་འགོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོཾམ་ལྡནཾ་ཅིའི་ཕྱིར་ལམ་ཤེས་བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་རྟོགས་རིགས་ཡིན་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ནི། རཾབ་འབྱོརཾ་དེ་ཆོ
Chinese
总之，像这样，以赞颂的偈颂直接宣说了三智的功德，从而间接发誓要写作三智的庄严，那么是仅仅将基智作为所说而写作三智的庄严呢？还是仅仅将道智作为所说而写作它的庄严呢？还是仅仅将遍智作为所说而写作它的庄严呢？如果像第一种情况那样，有与法相重复的过失。如果像第二种情况那样，有不能领悟所断的过失。如果像第三种情况那样，有未说对于补特伽罗接近有用的意义的过失。如果这样说，第二种情况有三种：立宗，陈述能立，结尾。第一种是：这，是庄严，具有法性。对于仅仅将基、道、遍智任何一个作为所说而安立，没有安立的过失，因为基、道、遍智的三个方面都作为所说而包括了。因此，庄严，具有法性。将四种圣者的证悟种类全部作为所说而包括，哪种是将三智作为所说而包括？因为三智包括了四种圣者的证悟种类。第二种有两种：引用教证，解释教证的意义。第一种有三种：引用中品的教证，引用总摄的教证，引用广大的教证来源。第一种有两种：简略指示，广说。第一种是：像这样，三智，具有法性。你已经总摄了四圣的证悟种类，因为就像那样，从中品般若经中以意义相符的方式宣说了。第二种有三种：指示基智是声闻、独觉的证悟种类，指示道智是菩萨的证悟种类，指示遍智是佛陀的证悟种类。第一种有两种：询问理由和陈述理由。第一种是：世尊，为什么基智是声闻、独觉的证悟种类呢？第二种是：善现，基智，具有法性。是声闻、独觉的证悟种类，因为是证悟基位真谛的无生之证悟种类，也不是道智的证悟种类，也不是遍智的证悟种类。第二种有两种：询问理由和陈述理由。第一种是：世尊，为什么道智是菩萨圣者的证悟种类呢？第二种是：善现，那
English
In short, like this, by directly stating the qualities of the three wisdoms in the verses of praise, thereby indirectly vowing to compose the adornment of the three wisdoms, then is it composing the adornment of the three wisdoms by only including the base wisdom as what is to be said? Or is it composing its adornment by only including the path wisdom as what is to be said? Or is it composing its adornment by only including the all-knowing wisdom as what is to be said? If it is like the first case, there is the fault of repeating the Dharma. If it is like the second case, there is the fault of not understanding what is to be abandoned. If it is like the third case, there is the fault of not explaining the meaning that is closely needed for the individual. If it is said like that, the second case has three: establishing the reason, stating the proof, and concluding. The first is: This, the adornment, has the property of being a subject. There is no fault of establishing for including only one of the base, path, and aspect as what is to be said, because all three aspects of base, path, and aspect are included as what is to be said. Therefore, the adornment, has the property of being a subject. Including all four types of realization of the noble ones as what is to be said, which is it that includes the three wisdoms as what is to be said? Because the three wisdoms include all four types of realization of the noble ones. The second has two: quoting the scripture, and explaining the meaning of the scripture. The first has three: quoting the scripture of the intermediate mother, quoting the summarized scripture, and quoting the source of the extensive scripture. The first has two: brief indication, and extensive explanation. The first is: Like this, the three wisdoms, have the property of being a subject. You have summarized the types of realization of the four noble ones, because just like that, it is spoken in accordance with the meaning from the intermediate mother Prajnaparamita. The second has three: indicating that the base wisdom is the type of realization of the hearers and solitary realizers, indicating that the path wisdom is the type of realization of the Bodhisattvas, and indicating that the all-knowing wisdom is the type of realization of the Buddhas. The first has two: asking the reason and stating the reason. The first is: Blessed One, why is the base wisdom the type of realization of the hearers and solitary realizers? The second is: Subhuti, the base wisdom, has the property of being a subject. It is the type of realization of the hearers and solitary realizers, because it is the type of realization that realizes the unborn of the base truth, and it is also not the type of realization of the path wisdom, and it is also not the type of realization of the all-knowing wisdom. The second has two: asking the reason and stating the reason. The first is: Blessed One, why is the path wisdom the type of realization of the noble Bodhisattvas? The second is: Subhuti, that
Tibetan
ས་ཅན། དེ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་གསུམ་ཤེས་ཤིང་སྤངས་རྟོགས་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། རྫོགས་སྨིན་སྦྱང་གསུམ་མ་བྱས་པར་ཡང་དག་མཐའ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པའི་རྟོགས་རིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དྲི་བ་དང་། རྒྱུ་མཚན་འགོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོཾམ་ལྡཾན་ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་མཁྱེན་སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྟོགས་རིགས་ཡིན་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ནི། རཾབ་འབྱོརཾ་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྟོགས་རིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེཾ་བཞིཾན་མཁྱེན་གསུམ་ཆོས་ཅན། འཕགས་བཞིའི་རྟོགས་རིགས་བསྡུས་ཏེ། དེ་བསྡུས་པར་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རྒྱསཾ་པཾར་གཞན་སྔར་དང་འདྲ་བ་ལས་རྒྱས་པ་འབུམ་ལས་ཞེས་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ལུང་གི་དོན་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞི་ཤེས་ཀྱི། ལམ་ཤེས་ཀྱི། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ལུང་གི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེཾ་ལཾ་གཞི་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་ཏེ། དམིགས་རྣམ་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ལཾམ་ཤེསཾ་པཾ་ལམ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཆོས་རྟགས་འདྲ། གསུམ་པ་ནི། རྣཾམ་པཾ་རྣམ་མཁྱེན་ཆོས་ཅན། ཆོས་རྟགས་འདྲའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེཾ་ལྟརཾ་རྒྱན་ཆོས་ཅན། འཕགས་བཞིའི་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིགས་མ་ལུས་པར་བསྟན་ཏེ། གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གསུམ་ཆར་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་སྒོ་ནས་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྒྱན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐབས་འདིའི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་མིང་ཅན་ཕལ་ཆེ་བ་ནི་གཞུང་འདིའི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྐྱེ་མེད་གསུམ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། འབྲས་ཡུམ་ལ་བཞག་པའི་ཚེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་མན་ཆད་དུ་ས་བཅད་དམིགས་བསལ་མེད་པའི་གསུམ་ཞེས་པ་རྣམས་མཚམས་སྦྱར་རྩ་བ་འགྲེལ་པ་གསུམ་ཡིན་ལ། གཉིས་ཞེས་པ་རྣམས་མཚམས་སྦྱར་བ་དང་རྩ་འགྲེལ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ཅིང་། དང་གིས་བར་དུ་ཆོད་པའི་མཚམས་གོང་འོག་ནི་རྩ་འགྲེལ་སྡེབས་པའི་གཞུང་གི་མགོ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །རྩ་འགྲེལ་སྦྱོར་བ་འགོད་ཚུལ་མི་མཐུན་པ་རྣམས་ལ་རྩ་བའི་སྦྱོར་བ་ནི་རང་ལུགས་ཡིན་པས་འགལ་བར་མི་སེམས་སོ། །གཉིས་པ་རྗོད་བྱེད་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་དགོས་འབྲེལ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྐྱེཾ་བོཾ་བྱམས་པས་རྒྱན་གྱི་དགོས་འགྲེལ་གྱི་ངག་གསུངས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རྒྱན་གྱི་གདུལ་བྱ་རྒྱན་ལ་དགོས་སོགས་ཆོ
Chinese
具有。那是因为，通达三乘之三道，并且圆满断证，以及不作圆满、成熟、清净三者，便不能现证真实边际之悟解之类故。第三有二，即：问理由与立理由。初者为：世尊，为何是遍智佛陀圣者之悟解之类？二者为：善现，此法具有，那是因为，是本体因果之所有相貌皆知的悟解之类故。第二为：如是三智法，总摄四圣之悟解之类，以彼总摄于八千颂中所说故。第三为：广者，其他与前相同，于广品中加“十万颂”云云。第二，解释经文之义有三，即：解释基智之，道智之，遍智之经文之义。初者为：如是基智法，具有三种差别，以具有所缘、体相、果之差别故。第二为：道智者，道智法，法与理由相同。第三为：相者，遍智法，法与理由相同。第三为：如是庄严法，显示所有四圣之现观之类，以基、对治、相三者皆以所说义总摄之门而成为三智之庄严故。此时之名为三智者，多为此论之所说义之主要菩萨相续之证悟三无生之证悟，若置于果母之时，亦应知为佛地。此下无分段特别之三者，皆为连接根本释三者，二者皆为连接者与根本释于一处而说，以与字间隔之上下一段为根本释结合之经文之二开头。对于根本释结合方式不同者，根本之结合为自宗，故不思为相违。第二，进入所说之论典之支分，必要与关联有二，初者为：圣者弥勒以庄严之必要释之语所说之法具有，有必要，以庄严之所化对于庄严有必要等
English
It has. That is because it understands the three paths of the three vehicles, and perfects abandonment and realization, and without completing the three of perfection, maturation, and purification, it cannot manifest the realization of the true limit, and is therefore a type of realization. The third has two parts: asking for the reason and establishing the reason. The first is: World Honored One, why is it a type of realization of the omniscient Buddha and noble ones? The second is: Subhuti, this dharma has it, because it is a type of realization that knows all aspects of the nature of cause and effect. The second is: Thus, the three wisdoms are dharmas, summarizing the types of realization of the four noble ones, because it is said in the Eight Thousand Verse that it is summarized. The third is: The extensive one is the same as before, and in the extensive chapter, add "One Hundred Thousand Verses" and so on. Second, there are three explanations of the meaning of the scriptures, namely: explaining the meaning of the scriptures of the base wisdom, the path wisdom, and the omniscient wisdom. The first is: Thus, the base wisdom is a dharma, possessing three differences, because it possesses the differences of object, aspect, and result. The second is: The path wisdom, the path wisdom is a dharma, the dharma and the reason are the same. The third is: The aspect, the omniscient wisdom is a dharma, the dharma and the reason are the same. Third, the Adornment is a dharma, showing all types of realization of the four noble ones, because the base, the antidote, and the aspect are all the adornments of the three wisdoms through the door of summarizing the meaning of what is said. The name of the three wisdoms at this time is mostly the realization of the three unarisen ones of the main Bodhisattva continuum of the meaning of this treatise, and when placed on the Mother of Results, it should also be known as the Buddha Land. From here on, the three without special sections are all the three that connect the root text and the commentary, and the two are all the ones that connect the root text and the commentary in one place, and the upper and lower sections separated by the word are the two beginnings of the scriptures that combine the root text and the commentary. For those who have different ways of combining the root text and the commentary, the combination of the root text is one's own system, so it is not considered contradictory. Second, there are two branches of entering the treatise that is said, necessity and connection, the first is: The dharma spoken by the Holy Maitreya with the words of the necessity of the Adornment has, there is a necessity, because the disciples of the Adornment have a necessity for the Adornment, etc.