Tibetan
སྲིང་པའི་གཉེན་པོ་ལ་དགོངས་ནས་གསུང་ཞིང་། ཉོན་མོངས་པ་ལ་བཟོད་པ་སྟེ་བཞི་སྤོང་བའོ། །འདིར་འདུ་འཛིར་གྱུར་པའི་གནས་སྤོང་བ་གསུངས་པ་ནི་ས་ལྔ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་པའི་དོན་ཡིན་ཞིང་། མཐོང་སྤང་གི་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་ནི་བདེན་བཞི་ལ་མཁས་པའི་ཤེས་རབ་སྦྱོང་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །ས་དྲུག་པའི་ཡོངས་སྦྱོང་ནི། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། །ཞེས་སོགས་ཏེ། འདི་ལ་བཅུ་གཉིས་ཡོད་པ་གཉིས་སུ་འདུས་ཏེ། སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང་སྤང་བྱ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །དང་པོ་ནི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པའོ། །ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ས་དང་པོ་ནས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན་ཐོབ་མོད་ཀྱི་འདིར་ནི་རྫོགས་པར་ཐོབ་པའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གེགས་དང་། སྤྱོད་པ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་གེགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སློབ་མ་དང་། བསེ་རུ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོར་འཇུག་པའི་གེགས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལ་སྐྲག་པའི་སེམས་སོ། །བར་དུ་སྒྲུབ་པའི་གེགས་ནི་བླངས་ན་སེམས་ཞུམ་པ་དང་། བཏང་ན་མི་དགའ་བའི་སེམས་སོ། །ཐ་མར་མཐར་ཕྱིན་པའི་གེགས་ནི་དབུལ་ཡང་སློང་བ་མི་སྤོང་བའི་སེམས་སོ། །འདིར་སྤྱིར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པས་སྤང་བྱ་དྲུག་སྤོང་བ་ཡིན་གྱི་སོ་སོར་སྦྱར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་གཉེན་པོ་རྫོགས་པ་དང་། སྤང་བྱ་སྤངས་པ་རྣམས་སྦྱོང་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྐང་གྲངས་སོ་སོར་བགྲངས་ཤིང་སྤང་བྱ་རྣམས་ཀྱང་སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའི་ལྡོག་པ་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པར་གསུངས་པ་ནི་ས་དྲུག་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་པའི་དོན་ཡིན་ཞིང་། ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལ་སྐྲག་པ་སྤོང་བ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་མཁས་པའི་ཤེས་རབ་སྦྱོང་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །ས་བདུན་པའི་ཡོངས་སྦྱོང་ལ་སྤང་བྱ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བདག་དང་སེམས་ཅན་འཛིན་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་ཏེ། འདི་ལ་སྤང་བྱའི་དབྱེ་བ་དང་། ཉེས་པ་སྤངས་པས་ཐོབ་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཉི་ཤུ་ཡོད་པ་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། སོ་སྐྱེ་དང་ཐུན་མོང་བ་དང་། ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་བ་དང་། བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་བ་དང་ཐུན་མོང་བའོ། །དང་པོ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནས་རྟག་པར་འཛིན་པའི་བར་དྲུག་གོ །གཉིས་པ་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་ལྟ་བའི་མངོན་ཞེན་གྱི་བར་བཅུ་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་སྟོ
Chinese
考虑到姐妹的对治而说，舍弃四种烦恼的忍耐。这里所说的舍弃喧嚣之处，是第五地后得位中禅定波罗蜜多的殊胜意义。所说的舍弃见道所断之对治，是修习精通四谛的智慧之义。第六地的清净是：布施、持戒、忍辱、精进等。这有十二种，归纳为两种：舍弃的对治和所舍弃的不相顺品。第一种是圆满六波罗蜜多。如果认为六波罗蜜多不是从第一地获得的，虽然获得了，但这里是获得圆满的意义。第二种有菩提的障碍和随行修持的障碍两种。第一种是：对弟子的爱着和对犀牛的喜爱之心。第二种有三种：首先，进入的障碍是对自性不执著的恐惧之心。中间，修持的障碍是接受则灰心，舍弃则不悦的心。最后，达到究竟的障碍是即使贫穷也不舍弃乞讨的心。这里总的来说，是圆满了六波罗蜜多而舍弃六种所舍弃，不是分别对应，因此对治圆满，所舍弃的舍弃等，是清净所依之法的支分各自计算，并且所舍弃的也是从舍弃对治的方面所说的。这里所说的圆满六波罗蜜多，是第六地后得位中智慧波罗蜜多的殊胜意义，舍弃对自性不执著的恐惧，是修习精通缘起的智慧之义。第七地的清净，有所舍弃的不相顺品和舍弃对治两种。第一种是：执著我和众生等。这有舍弃的分类和舍弃过患所获得的两种，第一种有二十种，归纳为三种：与凡夫共同的，与声闻、缘觉共同的，与初地菩萨共同的。第一种是从执著我到执著常的六种。第二种是从执著相到执著戒律的显现十二种。第三种是
English
Speaking with regard to the antidote to sisters, it is abandoning the four kinds of patience of afflictions. Here, the abandonment of places that have become noisy is said to be the superior meaning of the perfection of meditation in the subsequent attainment of the fifth ground. The antidote to be abandoned by seeing is said to be the meaning of cultivating the wisdom that is skilled in the four truths. The complete purification of the sixth ground is: giving, morality, patience, diligence, etc. There are twelve of these, which are condensed into two: the antidote to abandonment and the non-concordant aspects of what is to be abandoned. The first is the completion of the six perfections. If one thinks that the six perfections are not obtained from the first ground, although they are obtained, here it is the meaning of obtaining completion. The second has two obstacles: the obstacle to enlightenment and the obstacle to following practice. The first is: attachment to disciples and the mind that loves rhinoceroses. The second has three: First, the obstacle to entering is the mind that is afraid of not focusing on self-nature. In the middle, the obstacle to practice is the mind that is discouraged when accepting and displeased when abandoning. Finally, the obstacle to completion is the mind that does not abandon begging even when poor. Here, in general, it is abandoning the six things to be abandoned by completing the six perfections, and it is not to be applied separately, so the antidote is complete, and the abandonment of what is to be abandoned, etc., are the limbs of the purifying dharma, each counted separately, and what is to be abandoned is also said from the aspect of abandoning the antidote. Here, the completion of the six perfections is said to be the superior meaning of the perfection of wisdom in the subsequent attainment of the sixth ground, and abandoning the fear of not focusing on self-nature is the meaning of cultivating the wisdom that is skilled in dependent origination. The complete purification of the seventh ground has two aspects: the non-concordant aspects of what is to be abandoned and the abandoning antidote. The first is: grasping at self and sentient beings, etc. This has two aspects: the classification of what is to be abandoned and what is obtained by abandoning faults. The first has twenty aspects, which are condensed into three: common with ordinary people, common with hearers and self-realizers, and common with the first bodhisattva. The first is the six from grasping at self to grasping at permanence. The second is the twelve from grasping at characteristics to the manifestation of adhering to morality. The third is
Tibetan
ང་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་དང་། སྟོང་ཉིད་དེ་དང་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་འགལ་བའི་ཉེས་པ་འཛིན་པ་གཉིས་སོ། །ཉེས་པ་སྤངས་པས་ཐོབ་པར་བསྟན་པ་ནི། ཉི་ཤུ་གང་ལ་རྣམ་ཆད་པ། །དེ་ཡིས་ས་ནི་བདུན་པ་ཐོབ། །ཅེས་པའོ། །འོ་ན་དང་པོ་དྲུག་པོ་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་དང་། མཐར་འཛིན་ལྟ་བ་ཡིན་པས་ས་དང་པོ་ནས་སྤངས་ཟིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། འདི་ལ་བདག་དང་སེམས་ཅན་སོགས་བདེན་པར་འཛིན་པ་དང་། བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་པས་ས་དང་པོ་ནས་སྤངས་ཟིན་ལ། ཕྱི་མ་ལ་ཀུན་བརྟགས་དང་། ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་མཐོང་སྤང་དུ་གྱུར་པའི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་པས་ས་དང་པོ་ནས་སྤངས་ཟིན་ཏེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །སེམས་ཅན་རྫས་དང་བཏགས་ཡོད་པར། །རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་དག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་པའི་སྐབས་སུ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ནི་ཁོ་བོའི་ལུགས་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ཞིང་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པས་གཉིས་ཆར་ཡང་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་སྐྱེས་སུ་གྱུར་པའི་གང་ཟག་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་ནི་སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་ཡིན་པས་ས་བདུན་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་མངོན་གྱུར་དུ་འབྱུང་སྲིད་ཅིང་དེའི་ཚེ་མཚན་འཛིན་གྱི་བར་ཆད་འབྱུང་བས་ལམ་གྱི་དངོས་པོའི་རྒྱུན་དང་མི་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་དེ་འབྱུང་མི་སྲིད་པའི་ཚེ་ས་བདུན་པ་རྫོགས་པར་ཐོབ་ནས་ས་བརྒྱད་པར་འཕོས་པ་ཡིན་པས། ཉི་ཤུ་གང་ལ་རྣམ་ཆད་པ། །དེ་ཡིས་ས་ནི་བདུན་པ་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡང་འདི་ལ་དགོངས་སོ། །ཆོས་སུ་འཛིན་པ་ལ་ཡང་ཆོས་སུ་བདེན་པ་དང་། དེར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་མཐོང་སྤང་ཁོ་ན་སྟེ། འཛིན་པ་དང་ནི་འདོར་བ་དང་། །ཞེས་པའི་དངོས་བསྟན་གྱི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །ཕྱི་མ་ལ་ཀུན་བརྟགས་དང་། ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་མཐོང་སྤང་སྟེ། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང་། །ཞེས་པའི་དངོས་བསྟན་དང་དོན་གཅིག་གོ །འདིར་རོང་སྟོན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཞལ་སྔ་ནས། མདོར་བསྟན་དུ་གང་ཟག་ལ་རྫས་ཡོད་དང་བརྟགས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་ཆོས་ལ་དེ་དང་དེར་འཛིན་པ་ཤུགས་ལ་བསྟན། རྒྱས་བཤད་དུ་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་བསྟན་པར་གསུངས་པ་ནི་འཆད་ཚུལ་འདིའི་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་སོང་དུས་མཁས་པའི་ཡིད་འཕྲོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷན་སྐྱེས་ནི། བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་ཀུན་མཁྱེན་ནི། །ཞེས་པའི་
Chinese
我自身存在争论，以及执持空性与现量相违的过失这二者。以断除过失而证得果位的方式进行阐述，即：何者于二十时断灭，彼即获得第七地。如是说。那么最初的六者是坏聚见和边执见，难道不是从初地就已经断除了吗？如果这样想，对此，执持我与有情等为真实，以及仅仅执持为假立这二者。前者是烦恼障，因此从初地就已经断除了。后者有遍计所执和俱生两种。前者是属于见道所断的假立执着分别，因此从初地就已经断除了。因为凡夫与圣者的差别在于，于有情实有和假有，分别执着而作意。如是于此处所说的实执分别，按照我的观点是烦恼障，而假立执着分别则是所知障，因此二者都是见道所断的分别。俱生而生的执持补特伽罗仅仅是假立的分别心是修道所断的分别，因此在第七地的后得位之前可能会现前，并且在那时会产生执相的障碍，因此与道的真实体性相违。在后得位的状态中也不可能产生，那时圆满获得第七地后就转入第八地，因此，何者于二十时断灭，彼即获得第七地。如是所说也是指此。于法执着也有执着法为真实，以及仅仅执着为在那上面假立这二者。前者仅仅是见道所断，与执着和舍弃所直接阐述的实执分别意义相同。后者有遍计所执和俱生两种。前者是见道所断，与特意决定不生起所直接阐述的意义相同。在此，荣敦一切智尊者说：在总说中，直接阐述了执着补特伽罗为实有和假有，而对于法执着为如此这般是间接阐述。在广说中，阐述了与此相反的内容，这种说法一旦进入这种阐释方式的镜子中，就会变得吸引智者。俱生的是，自性如实一切智，
English
I myself have disputes, and the fault of holding that emptiness contradicts direct perception. The way to show that attainment is achieved by abandoning faults is: Whoever ceases at twenty times, he obtains the seventh ground. So it is said. Then, aren't the first six the view of the perishable collection and the view of clinging to extremes, and haven't they already been abandoned from the first ground? If you think so, then there are two types of clinging to self and sentient beings as true, and merely clinging to them as imputed. The former is an affliction obscuration, so it has already been abandoned from the first ground. The latter has two types: conceptually imputed and innate. The former is the imputation-clinging conceptualization that has become the object to be abandoned on the path of seeing, so it has already been abandoned from the first ground. Because the difference between ordinary beings and noble ones is that they conceptually impute and grasp sentient beings as substantially existent and imputedly existent. The substantial grasping conceptualization explicitly stated in this context is an affliction obscuration according to my system, and the imputation-clinging conceptualization is a cognitive obscuration, so both are conceptualizations to be abandoned on the path of seeing. The mind that innately clings to a person as merely imputed is a conceptualization to be abandoned on the path of meditation, so it may manifest until the post-attainment of the seventh ground, and at that time, the obstacle of grasping at characteristics will arise, so it does not accord with the continuity of the reality of the path. It is also impossible for it to arise in the state of post-attainment, and when the seventh ground is completely attained, it is transferred to the eighth ground, so, Whoever ceases at twenty times, he obtains the seventh ground. What is said is also referring to this. Clinging to phenomena also has two types: clinging to phenomena as true, and merely clinging to them as imputed on that. The former is only to be abandoned on the path of seeing, and has the same meaning as the substantial grasping conceptualization directly stated in clinging and abandoning. The latter has two types: conceptually imputed and innate. The former is to be abandoned on the path of seeing, and has the same meaning as directly stating that it will definitely not arise intentionally. Here, Rongton Omniscient said: In the summary, he directly stated that clinging to a person as substantially existent and imputed, and indirectly stated that clinging to phenomena as such and such. In the detailed explanation, he explained the opposite of this, and this statement will become attractive to the wise when it enters the mirror of this explanation method. The innate is, Self as it is, omniscient,