Tibetan
་ཡི་གནས་སྐབས་དང་། །གོ་རིམ་དང་ནི་གང་ཐོབ་དང་། །དེ་ལ་དེ་ནི་འགྲོ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བཤད་ན་གང་ཟག་གི་རང་བཞིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ས་དང་པོ་གཉིས་ཏེ། ཉམས་སུ་ལེན་པའི་གང་ཟག་དེ་ཡང་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྟོག་དཔྱོད་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་གསུམ་སྟེ། གང་ཟག་དེ་ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཙམ་པོ་མན་ཆད་དུ་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དུས་སུ་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་དཔྱོད་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇུག བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡན་ཆད་དུ་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་བཞི་སྟེ། གང་ཟག་དེ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བཅས་པ་དང་། འདོད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མ་བཅས་པ་དང་། སྙོམས་འཇུག་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་སེམས་མེད་པ་དང་། དེ་ལས་གཞན་དུ་ནི་སེམས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་རིམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་ས་གསུམ་སྟེ། དེ་གསུམ་ལ་རིམ་གྱིས་འཇུག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཐོབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ས་གསུམ་སྟེ། ཐོབ་བྱའི་ཐེག་པ་ནི་གསུམ་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འགྲོ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལྷག་མ་གཉིས་པོ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་དེ་ཡང་མཐར་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་མྱང་འདས་གཉིས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྡོམ་གཉིས་ལས་ཀུན་བཏུས་ནི། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་རྣམ་གཞག་དང་། སེམས་ཙམ་པ་དང་ཐུན་མོང་དུ་མཚན་ཉིད་གསུམ་དང་། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྡོམ་ཡིན་ཏེ། དེར་བཤད་པའི་ཤེས་བྱའི་གནས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་པོ་དེ་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ཀྱི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་རང་རྒྱུད་དུ་བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལྔ། གཞན་འགྲེལ་ཊཱི་ཀ་བཏགས་པ་གསུམ་སྟེ། པྲ་ཀ་ར་ཎ་སྡེ་བརྒྱད་བརྩམས་པ་ལས། འདི་དག་གི་དོན་ལ་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བ་སྟོན་པ། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་གསུམ་དུ་བྱས་ནས། དང་པོ་ནི། སུམ་ཅུ་པའི་རབ་བྱེད་དེ། ཆོས
Chinese
的阶段，次第以及所证得，于此即是行。如是说，就补特伽罗的自性而言，有初地二地，因为修习的补特伽罗也安立于八识聚的相续上。就如何进入而言，有随伺寻思等三地，因为该补特伽罗在初禅的根本定以下，以具有寻思二者的状态而进入。在特殊的时候，以没有寻但有伺的状态而进入。在二禅以上，以没有寻思二者的状态而进入。就其阶段而言，有具有等持等四地，因为该补特伽罗在色界和无色界中具有等持，在欲界中不具有等持，以及在二种等至等阶段中没有心，而在其他时候则有心。就次第而言，有闻思修三地，因为必须依次进入这三者。就所证得而言，有声闻等三地，因为所要证得的乘可以归纳为三类。就此而行而言，有其余二者，因为这样的补特伽罗最终以三乘而趋入二涅槃。二总集之中，《集论》是共同乘的总集，因为其中宣说了与声闻共同的外境义的分类，以及与唯识宗共同的三自性，八识聚等的分类。 《大乘集论》是大乘不共的总集，因为其中所说的所知处等十法，完全是唯识宗的基道果的安立。此后，世亲论师自己所造的论典五部，以及其他解释和注释三部，总共造了八部论著。对于这些的意义，以前的智者们分为显示唯识宗的见解，其能立，以及遣除对其的辩论三部分。第一部分是《三十颂》的分别，法
English
the stage, the order, and what is attained. Therein lies the going. As it is said, in terms of the nature of the individual, there are the first two grounds, because the individual who practices is also established on the continuum of the eight aggregates of consciousness. In terms of how to enter, there are the three grounds of those with investigation and analysis, because that individual enters with both investigation and analysis up to the basic state of the first dhyana. In special times, it enters without investigation but with analysis alone. Above the second dhyana, it enters without both investigation and analysis. In terms of its stage, there are the four grounds of those with samadhi, because that individual has samadhi in the form and formless realms, does not have samadhi in the desire realm, and has no mind in the stages of the two attainments, etc., but has mind at other times. In terms of order, there are the three grounds of hearing, thinking, and meditating, because it is necessary to enter these three in sequence. In terms of what is attained, there are the three grounds of the hearers, etc., because the vehicle to be attained can be summarized into three categories. In terms of going therein, there are the remaining two, because such an individual ultimately goes to the two nirvanas by the three vehicles. Among the two Compendiums, the Compendium of Topics is a compendium of the common vehicle, because it explains the classification of external objects of meaning common to the Hearers, and the three natures common to the Mind-Only school, the classification of the eight aggregates of consciousness, etc. The Compendium of the Great Vehicle is a compendium of the uncommon Great Vehicle, because the ten aspects such as the place of knowledge explained therein are solely the establishment of the basis, path, and result according to the Mind-Only system. After that, the five treatises composed by Master Vasubandhu himself, and the three other explanations and commentaries, totaling eight treatises. Regarding the meaning of these, previous scholars divided them into three parts: showing the view of the Mind-Only school, its proof, and refuting the debates against it. The first part is the differentiation of the Thirty Verses, the Dharma.
Tibetan
་དང་གང་ཟག་གི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ་བསྡུས་ནས་བདག་མེད་པ་གཉིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉི་ཤུ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་ན། ཕུང་པོ་ལྔའི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད། ལས་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ། ལས་སྒྲུབ་པའི་རབ་བྱེད། ཉན་བཤད་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་རྣམ་བཤད་རིག་པ་མཚན་ཉིད་གསུམ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དབུས་མཐའི་འགྲེལ་པ། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་མདོ་འགྲེལ། རང་དོན་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་དང་གཞན་དོན་བསྡུ་དངོས་བཞིའི་སྤྱོད་པ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་མཛད་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོས་འདི་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་གོ་རིམ་འདི་ལྟར་རྩོམ་པ་ཡིན་ན། འདི་ལྟ་བུའི་རྣམ་གཞག་འཐད་ཀྱང་བརྗོད་བྱ་དེ་དང་དེ་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པར་བཞེད་ནས་སོ་སོར་རྩོམ་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་གཞག་དགོས་པའི་ངེས་པ་མེད་དམ་སྙམ་མོ། །གཞན་དུ་ན་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མཛད་པའི་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པ་དང་། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་གཉིས་བྱམས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་སྡེར་མི་བགྲང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞལ་འཛུམ་པ་དང་བཅས་ཏེ་གསུང་གི་མདངས་ཕྱུང་རན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ལས་ཆོས་ལྔས་མདོ་ཇི་ལྟར་འཆད་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚིག་ཇི་ལྟར་འཆད་པའི་ཚུལ་དང་། དོན་ཇི་ལྟར་འཆད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བཤད་བྱའི་མདོ་དགོས་པ་དང་། དེ་ཇི་ལྟར་འཆད་པའི་ཚུལ། མདོ་དང་སྦྱར་བའི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་བཤད་བྱའི་མདོ་ནི། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་དང་། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ། གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པའི་མདོ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ། བུ་མོ་རིན་ཆེན་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོ། ལྷག་བསམ་བསྟན་པའི་མདོ། འཕེལ་འགྲིབ་མེ
Chinese
以及一切有情众生的行持都归纳为三种自性，为了显示二种无我。第二是：《二十唯识论》的释论，为了显示一切显现都是心的论证。第三是其余的释论，如果这样一切显现都是心，那么五蕴的安立就不合理了，如果这样问，那么为了遣除这个争论，就是五蕴的释论。业不合理了，如果这样问，那么为了遣除这个争论，就是成立业的释论。听闻讲说不合理了，如果这样问，那么为了遣除这个争论，就是论述，理，自性三者不合理了，如果这样问，那么为了遣除这个争论，就是中边的解释。十二缘起不合理了，如果这样问，那么为了遣除这个争论，就是十二缘起经的解释。自利六度和他利四摄的行为不合理了，如果这样问，那么为了遣除这个争论，就是《经庄严论》的解释，这样说的。然而，著作者如果事先考虑到这样的意图，按照这样的顺序来写作，这样的安立虽然合理，但是如果想要写作显示这个和那个主题的论著，分别写作，就没有必要有那样的安立了吧。否则，圣者无著所著的《宝性论》的解释，以及世亲论师所著的《法法性分别论》的解释，不被算作弥勒法类的原因是什么呢？带着微笑，似乎要吐露真言了。第二，从那五个法如何解释经，分为两种，如何解释词句的方式，以及如何解释意义的方式。第一种分为三种，所要解释的经的必要，以及如何解释的方式，以及与经结合的必要。第一，这里所要解释的经是，大乘不共的论藏，其中又分为不了义经和了义经两种。第一种是，《解深密经》之类的。第二种是，《般若经》，《持世王请问经》，《如来藏经》，《宝女请问经》，《发胜心经》，《增减经》
English
and all the actions of sentient beings are summarized into three natures, in order to show the two kinds of selflessness. The second is: the commentary on the "Twenty Verses," in order to show the proof that all appearances are mind. The third is the remaining commentaries. If all appearances are mind, then the establishment of the five aggregates is unreasonable. If asked in this way, then in order to dispel this dispute, it is the commentary on the five aggregates. Karma is unreasonable. If asked in this way, then in order to dispel this dispute, it is the commentary on establishing karma. Hearing and speaking are unreasonable. If asked in this way, then in order to dispel this dispute, it is the discussion, reason, and nature. The three are unreasonable. If asked in this way, then in order to dispel this dispute, it is the explanation of the middle and the extremes. The twelve links of dependent origination are unreasonable. If asked in this way, then in order to dispel this dispute, it is the explanation of the Sutra on Dependent Origination. The practice of the six perfections for one's own benefit and the four ways of gathering disciples for the benefit of others are unreasonable. If asked in this way, then in order to dispel this dispute, it is the explanation of the "Ornament of the Sutras." That's what was said. However, if the author first considers such an intention and writes in this order, although such an establishment is reasonable, if he wants to write treatises that show this and that theme, and writes them separately, is there no need for such an establishment? Otherwise, what is the reason why the explanation of the "Ratnagotravibhāga" written by the noble Asanga, and the explanation of the "Discrimination of Dharma and Dharmata" written by Master Vasubandhu, are not counted as Maitreya's Dharma? With a smile, it seems that he is about to reveal the truth. Second, from those five dharmas, how to explain the Sutra is divided into two ways: how to explain the words, and how to explain the meaning. The first is divided into three: the necessity of the Sutra to be explained, how to explain it, and the necessity of combining it with the Sutra. First, the Sutra to be explained here is the uncommon collection of the Mahayana, which is divided into two types: Sutras of provisional meaning and Sutras of definitive meaning. The first is like the "Saṃdhinirmocana Sūtra." The second is the "Prajnaparamita Sutra," the "Guhyasamaja Tantra," the "Tathagatagarbha Sutra," the "Daughter Ratna Sutra," the "Exposition of Higher Intentions Sutra," and the "Increasing and Decreasing Sutra."