Tibetan
ཛིན་ལྟ་བ། ཡོད་པ་དང་མེད་པར་ལྟ་བ་ནི་ལོག་ལྟ་སྟེ་སོ་སྐྱེ་དང་ཐུན་མོང་བ་དང་། ཕུང་པོར་ལྟ་བ་ནས་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ལྟ་བའི་བར་ནི་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་བ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་པ་དང་ཐུན་མོང་བ་སྟེ་གཉེན་པོའི་ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྡུས་པའོ། །ལྟ་བ་འདི་དག་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ནི་སྤོང་བ་ཆེན་པོའོ། །གསུམ་པ་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་བརྒྱད་སྟོང་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སེམས། ཟག་པ་མེད་པའི་སེམས། མཉམ་པ་མེད་པའི་སེམས། མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་སེམས། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སེམས་གང་ལགས་པ་དེ་ལ་ཡང་རང་དོན་དུ་མ་ཆགས་ཤིང་མ་ཞེན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཞེས་བགྱི་བའི་གྲངས་སུ་མཆིའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འགྲེལ་ཆེན་དུ། སྤྱིར་བསྟེན་ཞེས་གསུངས་ཏེ་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་དུ་འདུག་གོ །བར་པ་བཞི་ནི་ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་སྦྱར་ནས་ཐ་མ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བར་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཡེ་ཤེས་བཞི་ནི་རྟོགས་པ་ཆེན་པོའོ། །རྟོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དང་པོ་ནི་ཚོགས་ལམ་གྱི་སེམས་བསྐྱེད། བར་པ་བཞི་ནི་མོས་པས་སྤྱོད་པ་དང་། ལྷག་བསམ་དག་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་སྤོང་བ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སེམས་བསྐྱེད། ཐ་མ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བའོ། །ཞེས་སྔ་རབས་པ་འགའ་ཞིག་བཞེད་པ་ནི་རྒྱུའི་དུས་སུ་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་འགྱུར་ཞེས་སྦྱར་ན་སྔ་མ་གཉིས་དང་འགྲིག་གོ །སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་བསྟན་ཟིན་ནས་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོན་ཏེ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་ཡུལ་གྱི་སྒྲུབ་པ་དང་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར། སྒྲུབ་པ་བཞིའི་ས་མཚམས། སྒྲུབ་པ་བཞིའི་གྲངས་དང་གོ་རིམ་ངེས་པ། སོ་སོའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་ཞེས་སོགས་ཏེ། ཤེར་འབྱུང་བློ་གྲོས་ཀྱིས་སྤྱིའི་སྒྲུབ་པ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བྱས་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་དཀར་པོའི་ཆོས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་དོ། །གསེར་གླིང་པས་ཐམས་ཅད
Chinese
关于见解，执着于有和无的见解是邪见，与凡夫俗子相同；从执着于蕴到执着于缘起之间，与声闻和缘觉相同；其余的则与初学菩萨相同，即在对治品之资粮修习时将要讲到的，以能取所取之行相的八种分别念所涵盖。为了舍弃这些见解，通过修习而完全舍弃，就是大舍弃。第三个是大证悟，在《八千颂》中，世尊说：“菩提心，一切智心，无漏心，无等心，不平等与平等心，不与声闻和缘觉共通之心，是何者？即于自利不贪着、不执着的，因此被称为大菩萨之列。”《释论》中说：“总的来说，是依靠”，意为安住于法界之义。中间四个与四智相结合，最后一个解释为一切共通。如此，佛地的四智即是大证悟。若以大证悟之因的角度而言，第一个是资粮道的发心，中间四个是胜解行、增上意乐清净、舍弃障碍、异熟发心，最后一个是一切共通。一些古人认为，在因位时如此修习，果位时则会显现大证悟，如此结合则与前两者相符。为了修习而宣说了所作之事后，宣说修习自身的体性，因为所作之事也必须以修习自身的体性来成办。这也有所缘之修习和现观之修习的差别，四种修习的界限，四种修习的数目和次第的确定，以及各自对意义的进入等四点。第一点是“一切智性是三者的所缘”等等。夏炯洛哲（ཤེར་འབྱུང་བློ་གྲོས།）以总的修习和特殊的修习来命名，并认为这两者的体性是随顺白法之修习的自性，以及随顺六度之修习的自性。金洲大师（གསེར་གླིང་པ།）认为一切
English
Regarding views, the view of clinging to existence and non-existence is a wrong view, common to ordinary beings; from clinging to the aggregates to clinging to dependent origination, it is common to Shravakas and Pratyekabuddhas; the rest are common to beginner Bodhisattvas, which are encompassed by the eight types of conceptualization with the aspect of grasper and grasped, which will be explained during the accumulation of antidotes. In order to abandon these views, completely abandoning them through practice is the Great Abandonment. The third is Great Realization, in the Eight Thousand Stanza Sutra, the Blessed One said: "The mind of Bodhicitta, the mind of omniscience, the mind without outflows, the mind without equal, the mind of non-equality and equality, the mind that is not common to Shravakas and Pratyekabuddhas, what is it? It is that which does not cling to or grasp for its own benefit, therefore it is counted among the Great Bodhisattvas." The Commentary says: "In general, it relies," meaning it abides in the meaning of Dharmadhatu. The middle four are combined with the four wisdoms, and the last one is explained as common to all. Thus, the four wisdoms of the Buddha ground are the Great Realization. If considered from the perspective of the cause of Great Realization, the first is the generation of Bodhicitta on the path of accumulation, the middle four are the mind of faith, pure intention, abandoning obscurations, and the mind of fruition, and the last is common to all. Some ancient scholars believed that practicing in this way during the causal stage will manifest Great Realization during the fruition stage, and combining it in this way is consistent with the first two. After explaining what is to be done for practice, the nature of practice itself is explained, because what is to be done must also be accomplished by the nature of practice itself. This also has the difference between the practice of object and the practice of realization, the boundaries of the four practices, the determination of the number and order of the four practices, and the entry into the meaning of each, etc. The first point is "the nature of omniscience is the object of the three," and so on. Sher Jung Lodro (ཤེར་འབྱུང་བློ་གྲོས།) named it general practice and special practice, and considered the nature of these two to be the nature of practicing in accordance with white Dharma, and the nature of practicing in accordance with the six perfections. Serlingpa (གསེར་གླིང་པ།) considered everything
Tibetan
་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཡིན་ལ་སྤྱིར་དགེ་བའི་ཆོས་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་ཞིང་། དེའི་རྟེན་ཅན་ནི་དེ་ལ་གནས་པའི་སྒྲུབ་པའོ། །རྣམ་པ་ཀུན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་རེ་རེའི་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་རྟགས་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་རྟེན་ཅན་ཏེ། བརྟེན་པ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་སྐུ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་སྒྲུབ་པ་མ་བཤད་དོ། །ཞེས་བཤད། ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་མཁྱེན་གསུམ་ཐོས་བསམ་གྱིས་ཤེས་པའི་དོན་གོམས་པའི་མཐུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྤྱིར་དགེ་བའི་ཆོས་སྒོ་དུ་མ་ནས་སྤྱོད་པའི་སེམས་པའི་བྱ་བ་དེ་མཁྱེན་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། མཁྱེན་གསུམ་ཐོས་བསམ་གྱིས་ཤེས་པའི་དོན་ལ་ཡུན་རིང་དུ་འདྲིས་པའི་མཐུས་དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་བསྒྲུབ་ནུས་པའི་སེམས་པའི་བྱ་བ་དེ་སྦྱོར་བཞི་དང་འབྲེལ་བའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་། སྔ་མ་ལ་གོ་སྒྲུབ་སོགས་བཞི་དང་། ཕྱི་མ་ལ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་སྒྲུབ་པ་དྲུག་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །གནད་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཕལ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཁྱོད་སྤྱིར་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་བྱ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་གྱི་མངོན་རྟོགས་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ལ་མཁས་པས་ཐོགས་པ་མེད་པ་དང་། མངོན་ཞེན་བཀག་པས་འཛིན་པ་མེད་པ་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐབས་གང་དུ་བསྟན་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡུལ་སྐྱེ་མེད་གསུམ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་བསྟན་ཏོ། །རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་དག་གི་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ལ་མཁས་པས་ཐོགས་པ་མེད་པ་དང་མངོན་ཞེན་བཀག་པས་འཛིན་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐབས་གང་དུ་བསྟན་ན་རྣམ་པ་ཀུན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསྟན་ཏོ། །ཉིར་སྣང་དུ། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་ནི་སྤྱིར་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་
Chinese
三智之境是圣者的四谛，而总的善法是遍及一切的法界，其所依是安住于此的修持。四种圆满现证等，各自所修的相等等是六度之所依，所依的布施等行为是修持。法身是果，故未说修持。如是说。法友说，为了获得通达三智闻思之义的串习力，从诸多善法之门行持的心之作用，是与三智相关的修持。以长久串习闻思通达之义的力量，能够将所修的诸多善法修成具足六度的心的作用，是与四加行相关的修持。前者有四种，即通达修等四种，后者有六度之修六种，如是认为。要义是，大乘资粮道普通阶段的修持，法性，你有被称为境之修持的理由，因为你仅仅是以成为一般白法的所依之行为的方式而安立为修持，而不是精通于以六度具足的现证之方式来修持，并且因为不是以遮止显现执着而无执着。那在什么情况下宣说呢？在断定三智之境，无生三的阶段宣说。从圆满加行之时起，直到生起顺解脱分之间的修持，法性，你被称为现证之修持，因为对于每一个现证，都精通于六度之修持方式而无有障碍，并且是以遮止显现执着而无执着的修持之故。那在什么情况下宣说呢？在四种圆满现证等四现证的阶段宣说。于二显中，其中三智之境，则是一般白法之
English
The realm of the three knowledges is the four noble truths, and in general, virtuous dharma is the dharmadhatu that pervades all of them, and its support is the practice that abides in it. The four kinds of perfect manifestation of realization, etc., each of the signs to be meditated upon, etc., are the support of the six perfections. The practice of relying on actions such as giving is the practice. The Dharmakaya is the result, so practice is not discussed. It is said. Dharma friend said that in order to obtain the power of familiarizing oneself with the meaning of the three knowledges through hearing and thinking, the activity of the mind that practices from many doors of virtuous dharma in general is the practice related to the three knowledges. With the power of long-term familiarity with the meaning of the three knowledges through hearing and thinking, the activity of the mind that can cultivate as many virtuous practices as possible into the six perfections is the practice related to the four applications. The former has four kinds, namely the four kinds of understanding practice, etc., and the latter has six kinds of the practice of the six perfections, so it is believed. The key point is that the practice of the ordinary stage of the Mahayana accumulation path, the Dharma nature, you have the reason to be called the practice of the object, because you are only established as practice by becoming the behavior of the support of the general white Dharma, and you are not proficient in the way of practicing the manifestation of realization with the six perfections, and because it is not without attachment by preventing the manifestation of attachment. In what case is it taught? It is taught in the stage of determining the realm of the three knowledges, the three unborn. From the time of perfect application, until the practice of the part of liberation that is born in the lineage, the Dharma nature, you are called the practice of manifestation of realization, because for each manifestation of realization, you are proficient in the way of practicing the six perfections without any obstacles, and it is because it is the practice of non-attachment by preventing the manifestation of attachment. In what case is it taught? It is taught in the stage of the four manifestations of realization, such as the four kinds of perfect manifestation of realization. In the two manifestations, the realm of the three knowledges is the general white Dharma.