Tibetan
དུ་སེམས་པ་དེ་དག་གིས་དམིགས་པ་དག་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་བརྗོད་དགོས་སོ། །ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ནམ་མཁའ་རྣམས། །དག་པ་བཞིན་དུ་དག་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ནི་འོ་ན་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བ་མེད་པས་དག་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ནི་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཅེས་པ་འབྱུང་བས་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་དམིགས་པ་དག་པ་མཐར་ཐུག་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རབ་འབྱོར་གཉིས་ནི་དངོས་པོའོ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་ལ་གཉིས་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལ་ཁྱོད་འཁྲུལ་པར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རང་བཞིན་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་རིགས་ཡིན་ལ། རྣམ་འགྱུར་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀ་ཡང་གཉིས་ཀར་མ་བཀག་པ་དེས་ན་རྟེན་དང་དམིགས་པ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། དམིགས་པ་དག་པའི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བ་ཡང་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མ་ཆགས་པ་ཉིད་དང་། ཡོད་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དོན་གང་ཡིན་ཞེ་ན་རང་བཞིན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་རྣམ་འགྱུར་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་དག་གི་དོན་རོང་སྟོན་དམ་པའི་ཊཱི་ཀ་ལས་ཞིབ་ཏུ་བཀོད་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་འདིར་ནི་མ་སྤྲོས་སོ། །སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་བསྟན་ཟིན་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། དམིགས་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱིས་ཆེད་དུ་འབད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ཆེད་དུ་བྱེད་པ་པོ་དང་། ཆེད་དུ་བྱ་བ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི་རང་བྱུང་གི་ཞེས་པ་སྟེ། རང་བྱུང་དངོས་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་དེའི་མིང་གིས་བཏགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འོ། །འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མདོ་ལས་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་ཅིའི་སླད་དུ་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཞེས་བགྱི། རབ་འབྱོར་འདི་
Chinese
如果那些心思清净的人，他们的目标清净越来越殊胜，这是怎么回事？应该说说。就像水界、黄金和天空一样，想要变得清净。如果是这样，那么因为没有舍弃不一致和对治方面的分别念，清净就会变成片面的。如果说，因为《善现经》中说，对于一切种智来说，没有目标。那么，在你们的观点中，目标的清净不也是不会达到最终的吗？为什么呢？因为一切法都只是错觉而已。善现，二者是实有，无二是无实有。将会这样解释，那么二者又是什么，难道不是错觉吗？执着是二的特征，但不是错觉。因为对于它来说，不会说成是能取和所取的自性。因此，你在这里完全是错觉。如果这样做，自性成为主要的就是种姓，变化成为主要的就是目标。两者都没有被否定，因此，所依和目标等的特征的差别，以及目标清净达到最终，也就会是合理的。正因为如此，善现，菩萨应该学习一切法的不执着，以及不是存在。这样说了。意思是说，与自性相关的变化是目标，但仅仅是变化则不是。这些所说之义，应该像荣敦大师的注释中详细记载的那样去理解，这里就不展开了。在显示了修行的目标之后，接下来显示修行的目的，也就是，为了断除对目标的增益的修行，也需要通过三个伟大的目的来努力。这里有能做目的者和所做目的两者，第一个是“自生”等。真正的自生是佛，这里是指以他的名字命名的菩萨。命名的理由是，经中说“大菩萨”，为什么称作大菩萨？善现，这个
English
If those who have pure minds, their goals become increasingly superior, how is this? It should be explained. Just like the water element, gold, and the sky, one wishes to become pure. If that's the case, then because there is no abandonment of the discriminating thoughts of disagreement and the opposing side, purity will become one-sided. If it is said that, because the 'Subhuti Sutra' says that for the all-knowing, there is no object. Then, in your view, isn't the purity of the object also not going to reach the ultimate? Why? Because all phenomena are just illusions. Subhuti, the two are real, non-duality is unreal. It will be explained like this, then what are the two, isn't it an illusion? Attachment is the characteristic of duality, but not illusion. Because for it, it is not said to be the nature of the grasper and the grasped. Therefore, you are completely mistaken here. If you do this, the nature that becomes the main is the lineage, and the change that becomes the main is the object. Neither of the two has been negated, therefore, the difference in the characteristics of the support and the object, and the purity of the object reaching the ultimate, will also be reasonable. Precisely for this reason, Subhuti, Bodhisattvas should learn the non-attachment of all phenomena, and that they are not existent. It is said. The meaning is that the change related to nature is the object, but merely the change is not. The meaning of these words should be understood as detailed in Rongton Dampa's commentary, but it is not elaborated here. After showing the object of practice, next shows the purpose of practice, that is, the practice to cut off the superimposition on the object, also needs to strive through three great purposes. Here there are the one who can do the purpose and the purpose to be done, the first is 'self-born' etc. The real self-born is the Buddha, here it refers to the Bodhisattva named after him. The reason for naming is that the sutra says 'Great Bodhisattva', why is it called Great Bodhisattva? Subhuti, this
Tibetan
ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་སྡེ་ཆེན་པོའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་རང་བྱུང་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་རང་བྱུང་གི་མིང་གིས་བཏགས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སེམས་ཆེན་པོ་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་ཉིད་སེམས་དང་། །ཞེས་ཏེ། སྔར་གྱི་མདོ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ནི་འགྲོ་བ་རིགས་ལྔས་བསྡུས་པའི་སེམས་ཅན་ནམ། ཡང་ན་ཚོགས་ཆེན་པོ་སྟེ་སྤྱིར་བསྟན་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་སྡེ་ཆེན་པོ་ནི། འཕགས་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་ཅན་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཕྱིར་མི་བཟློག་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བར་རོ། །དེ་དག་ནི་འདིར་སེམས་ཅན་ཀུན་ཅེས་པར་བསྡུས་ལ་མཆོག་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་དམ་པར་གྱུར་པ་སྟེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་མོ། །འདི་དག་ནི་ཆེན་པོ་གསུམ་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་དུ་བྱེད་པའི་སེམས་དང་། སྤོང་བ་དང་། རྟོགས་པ་གསུམ་པོ་ལ་ཆེན་པོ་གསུམ་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སེམས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་དང་། རླབས་པོ་ཆེའི་སེམས་དང་། མི་བསྒུལ་བའི་སེམས་དང་། ཕན་བདེའི་སེམས་དང་། ཆོས་ལ་དགའ་བ་དང་། ཀུན་དགའ་བ་དང་། ཀུན་དགའ་བའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པའི་སེམས་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཆགས་པ་མེད་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་གོས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་ཐམས་ཅད་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་མཆོག་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། རྒྱུའི་དུས་སུ་སེམས་དེ་དག་བསྐྱེད་ནས་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །གཉིས་པ་སྤོང་བ་ཆེན་པོ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། སེམས་ཅན་དང་། སྲོག་དང་། སྐྱེ་བ་དང་། གསོ་བ་དང་། སྐྱེས་བུ་དང་། གང་ཟག་དང་། ཤེད་ལས་སྐྱེས་དང་། ཤེད་བདག་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་། ཚོར་བ་པོ་དང་། ཤེས་པ་པོ་དང་། མཐོང་བ་པོར་ལྟ་བ་དང་། ཆད་པ་དང་། རྟག་པར་ལྟ་བ་དང་། ཡོད་པ་དང་། མེད་པར་ལྟ་བ་དང་། ཕུང་པོར་ལྟ་བ་ནས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བར་ལྟ་བའི་བར་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྟ་བ་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་ལྟ་བའི་བར་རྣམས་ཏེ་ལྟ་བ་འདི་དག་རབ་ཏུ་སྤོང་བའི་སླད་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་བགྱིད་ཀྱང་དེ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བགྱིད་དེ། དེའི་སླད་དུ་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཞེས་བགྱིའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ལྟ་བ་དང་པོ་བཅུ་གཉིས་ལ་ནི་འཇིགས་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ། ཆད་པ་དང་རྟག་པར་ལྟ་བ་ནི་མཐར་འ
Chinese
因此，由于成为众生大聚和众生大类的殊胜者，故称为大菩萨。之所以称为自生，是因为是自然而生的缘故。第二部分有三点。第一，大心是：一切众生之殊胜即是心。如是说。之前的经文中，众生之聚是指包含五道众生的众生，或者是指大群，即总的来说。众生大类是指包含三圣者，从第八地菩萨等直到不退转菩萨。这些在此处被概括为一切众生，殊胜是指从所有这些之中成为最殊胜的，即圆满正等觉之三身。这些应当与三大相应，为了将如此行持之心，以及断除和证悟这三者安立为三大。那么，心是怎样的呢？如金刚般之发心，以及伟大的心，不动的心，利乐之心，喜好佛法，普皆欢喜，以及勤奋于普皆欢喜之瑜伽的心，如虚空般无有执着而解脱且无有染污的，从禅定直到一切不住着的方式而安住，从而成为众生之殊胜者。即在因位时生起这些心，而在果位时显现。第二，大断除，世尊对众生宣说佛法，为了断除我见，以及众生、命、生、养、士夫、补特伽罗、有情生、有情主、作者、受者、知者、见者之见，以及断见和常见，有见和无见，从蕴见直到缘起见之间，以及从波罗蜜多见直到转法轮见之间，这些见解都彻底断除，但这是以不执着的方式进行的。因此，被称为大菩萨，如是说。其中，最初的十二种见解是坏聚见，断见和常见是边
English
Therefore, because of becoming the supreme of the great multitude of sentient beings and the great class of sentient beings, it is called a great Bodhisattva. It is called self-born because it is naturally born. The second part has three points. First, the great mind is: all beings' supreme is the mind. As it is said. In the previous sutra, the multitude of sentient beings refers to sentient beings included in the five realms, or it refers to a large group, that is, in general. The great class of sentient beings refers to those included by the three noble ones, from the eighth-ground bodhisattvas and so on up to the irreversible bodhisattvas. These are summarized here as all sentient beings, and the supreme refers to becoming the most supreme among all of these, that is, the three bodies of the perfectly enlightened Buddha. These should be associated with the three great ones, in order to establish the mind that acts in this way, as well as the abandonment and realization, as the three great ones. So, what is the mind like? Like a vajra-like mind of awakening, as well as a great mind, an immovable mind, a mind of benefit and happiness, delight in the Dharma, universal joy, and a mind diligent in the yoga of universal joy, like the sky, without attachment, liberated and without defilement, from meditation up to everything abiding in a non-abiding manner, thereby becoming the supreme of sentient beings. That is, generating these minds in the causal stage, and manifesting them in the fruition stage. Second, the great abandonment, the Bhagavan teaches the Dharma to sentient beings in order to abandon the view of self, as well as the views of sentient beings, life, birth, nourishment, person, individual, being born of strength, master of strength, agent, experiencer, knower, seer, as well as the views of annihilation and permanence, existence and non-existence, from the view of aggregates up to the view of dependent origination, and from the view of paramitas up to the view of turning the wheel of Dharma, all these views are completely abandoned, but this is done in a non-grasping manner. Therefore, it is called a great Bodhisattva, as it is said. Among them, the first twelve views are the view of the perishable collection, the views of annihilation and permanence are the extreme