Tibetan
་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པར་སོང་བའི་ཚེ། བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡང་མངོན་དུ་འགྱུར་སྲིད་ལ། དེ་ཉིད་སྐབས་ལྔ་པ་ནས་བཤད་པའི་སྒོམ་སྤང་རྟོག་པར་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྗེ་བཙུན་ཤེས་བྱ་ཀུན་རིག་གི་ཞལ་སྔ་ནས། སྐབས་ལྔ་པའི་སྒོམ་སྤང་འཛིན་རྟོག་གཉིས་ཀ་ཡང་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའི་ཁོངས་སུ་འདུས་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། རྩ་བར་ཡང་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཁོ་ནར་གསུངས་པ་དང་། རྫས་འཛིན་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་བདེན་འཛིན་ཡིན་དགོས་པས། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་གཏན་མེད་པ་དང་། དངོས་ཤུགས་མ་ཕྱེ་བའི་སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་རྟོག་པ་ལ། འཕགས་སེང་གཉིས་ཆར་གྱིས་མཐོང་སྤང་དང་། སྒོམ་སྤང་གཉིས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་རྣམས་གནད་གཅིག་ཏུ་འདུས་ཤིང་། གཞན་དུ་ན་སྐབས་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་རྟོག་པ་བཞི་ལ། སྒོམ་སྤང་དང་མཐོང་སྤང་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ན། སྒོམ་སྤང་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ཁས་ལེན་དགོས་པས། དེ་ནི་རྩ་བར་མ་བཤད་དོ། །བཞི་པ་སྒྲིབ་གཉིས་གང་ཡིན་དཔྱད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྐབས་ལྔ་པར། མཐོང་སྤང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པ་ན། དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤང་ཞེས་དང་། སྒོམ་སྤང་རྟོག་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། དེ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བོད་རྣམས་སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་ཆར་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི། ཤེས་སྒྲིབ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཉན་རང་གི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་རྟོག་མེད་དོ་ཅེས་མགྲིན་པ་བསྒྲིགས་ཏེ་སྨྲ་བར་ནུས་སོ། །རྩ་བའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། སྐབས་འདིར་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་མཐོང་སྤང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་དེ་གང་ཟག་གི་ངོས་ནས་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཁོ་ན་ཡིན་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་ནི་ཐམས་ཅད་ཚང་སྟེ། གཟུང་རྟོག་གཉིས་ལ་གཞིའི་རྟེན་ཅན་དང་། དེའི་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་དངོས་སུ་གསུངས་ཤིང་། གཞི་དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཙམ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་དེ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཙམ་དུ་བྱས་ནས་བླང་དོར་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་རང་རྒྱལ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞི་དེ་ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་
Chinese
当仅仅执着于名言时，也可能会在圣菩萨的相续中显现。因此，它必须被归为第五品中所说的修断分别。这样一来，至尊智一切的尊者曾说：“第五品的修断执着和分别都包含在名言执着分别之中。” 根本颂中也只说了名言执着分别。如果是有实体执着分别，就必须是实执。因此，圣菩萨的相续中根本没有实体执着分别。在这个没有区分直接和间接的场合所说的分别，圣者和凡夫都有见断和修断，这些都汇集成一个要点。否则，如果在这个场合将直接指出的四种分别分为修断和见断，就必须承认修断是有实体执着分别，但这是根本颂中没有说的。第四，分析是两种障碍中的哪一种。论师在第五品中说：“断除了一百零八种见断所缘和能缘的行相分别后，就断除了一百零八种由这些分别所摄持的产生行相分别的烦恼习气。” 在修断分别的场合也同样说了。依靠这些，藏人能够异口同声地说：“这个场合所说的四种所缘和能缘的行相分别，都是菩萨道中断除的主要对象，是所知障，因此没有属于声闻和独觉的断除对象的烦恼障和所知障的所缘分别。” 根本颂的意图是这样的：这个场合直接指出的四种见断所缘和能缘的行相分别，就补特伽罗而言，仅仅是菩萨道中断除的对象，但三种乘的断除对象都齐全。所缘分别和能缘分别都有“具有基础所依”和“具有对治所依”的名称，并且直接说了。如果将基础仅仅视为一切有漏法，将对治仅仅视为一切清净法，并且明显地执着于取舍，这就是属于自宗的断除对象的所知障所缘分别。基础是小乘道及其果位，对治
English
When one merely clings to labels, it may also manifest in the continuum of noble Bodhisattvas. Therefore, it must be categorized as the conceptually fabricated obscurations to be abandoned through meditation as explained in the fifth chapter. By doing so, the venerable Omniscient One has said, "Both the clinging and conceptualization to be abandoned through meditation in the fifth chapter are included within the conceptually fabricated clinging and conceptualization." The root text also only mentions conceptually fabricated clinging and conceptualization. If it is a clinging and conceptualization to substance, it must be a clinging to truth. Therefore, there is absolutely no clinging and conceptualization to substance in the continuum of noble Bodhisattvas. In this context where direct and indirect are not distinguished, the conceptualizations taught here, both noble and ordinary beings have obscurations to be abandoned through seeing and obscurations to be abandoned through meditation, all of which converge into one key point. Otherwise, if in this context the four conceptualizations directly taught are divided into obscurations to be abandoned through meditation and obscurations to be abandoned through seeing, then one must accept that the obscurations to be abandoned through meditation are clinging and conceptualization to substance, but this is not taught in the root text. Fourth, examining which of the two obscurations it is. The teacher says in the fifth chapter, "When the one hundred and eight conceptualizations of the aspect of apprehended and apprehender to be abandoned through seeing are abandoned, then abandon the one hundred and eight habitual tendencies of afflictions that generate conceptualizations encompassed by those conceptualizations." It is also said similarly in the context of conceptualizations to be abandoned through meditation. Based on these, Tibetans can unanimously say, "The four conceptualizations of the aspect of apprehended and apprehender taught in this context are all the main objects to be abandoned on the Bodhisattva path, which are solely the obscurations to knowledge. Therefore, there are no afflictive obscurations and no clinging and conceptualization to the obscurations to knowledge that reside within the category of objects to be abandoned by Hearers and Solitary Realizers." The intention of the root text is like this: The four conceptualizations of the aspect of apprehended and apprehender to be abandoned through seeing that are directly taught in this context are, from the perspective of the individual, solely the objects to be abandoned on the Bodhisattva path, but the categories of objects to be abandoned by all three vehicles are complete. The apprehended conceptualization and the apprehender conceptualization both have the terms "having a basis of support" and "having an antidote of support," and these are explicitly stated. If one regards the basis as merely defiled phenomena and the antidote as merely purified phenomena, and manifestly clings to acceptance and rejection, then this is the clinging and conceptualization to the obscurations to knowledge that resides within the category of objects to be abandoned by the self. The basis is the path and its results of the Lesser Vehicle, and the antidote
Tibetan
བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལ་བླང་དོར་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། ཆོས་ལ་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐབས་དང་པོར་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་འདུས་པའི་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་བཞི་དངོས་སུ་བསྟན་ཅིང་། སྐབས་ལྔ་པར་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་དང་། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་མདོར་བསྟན་སྐབས་དང་པོ་དང་མཐུན་ཅིང་། རྒྱས་བཤད་དུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་བསྟན་པ་ནི་གཞུང་ན་གསལ་བས་ཀླན་ཀའི་གོ་སྐབས་མེད་དོ། །མདོར་ན་མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་ནང་དུ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་འདུས་པ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་མཉམ་གཞག་ན་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་འདུས་པ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་རྣམ་དག་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤང་བྱ་སྤངས་པའི་རྣམ་དག་ཚང་བ་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་འདིའི་དབུ་ཞབས་ཀྱི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་སྣང་སྟེ། སྤང་བྱ་ཚང་ཚུལ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ། གཉེན་པོ་ཚང་ཚུལ་ནི་སྦྱོར་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྒྲིབ་པའི་བུད་ཤིང་སྲེག་པར་བྱེད་པ་དང་། ཞེས་དང་། རྟོགས་རིགས་ཚང་ཚུལ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཞེས་དང་། རྣམ་དག་ཚང་ཚུལ་ནི། ལམ་གསུམ་ཉམས་ཕྱིར་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་དག །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་གྱིས་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་མངོན་གྱུར་ཆ་ཤས་སུ་ཕྱེ་ནས་སྤོང་ཞིང་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་ས་བོན་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་བར་ཁས་ལེན་དགོས་སོ་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁས་ལེན་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་གཅིག་ཉིད་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་སྤང་མ་ལུས་པ་དང་། ཉན་རང་གི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གཉིས་ཀ་སྤོང་བའི་ནུས་པ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་རང་གི་མཐོང་སྒོམ་གྱི་ལམ་གཉིས་ཆར་གྱི
Chinese
对于菩萨的道及其果，如果执着于显现的取舍，这是因为属于菩萨所断之类的所知障，即执取相的分别念。对于实执分别念，如果执着于补特伽罗实有，这是补特伽罗我执，因此是属于声闻所断之类的烦恼障。对于法执实有，以及假立执着分别念，这二者是法我执，因此是属于菩萨所断之类的所知障。第一品中，真实地显示了包含三乘一切所断之类的见断四种分别念。第五品中，对于所取分别念二者，是大乘所断之类；对于实执分别念，简略地显示与第一品相同，而广说中显示了菩萨所断之类，这在论中很清楚，因此没有争论的机会。总之，在见断分别念中，包含了三乘一切所断之类；其对治菩萨的加行道等持中，包含了三乘一切证悟之类；其果大乘的见道无间道上，具备了三乘一切证悟之类；其果清净上，具备了三乘一切所断断除的清净，这似乎是现观庄严这部论从头到尾的观点一致。所断圆满之理已如前述。对治圆满之理是，加行道所摄的菩提心能焚烧三界一切智的障碍之薪。证悟之类圆满之理是，说是获得三乘一切的因。清净圆满之理是，因为三种道衰损，是诸佛子之喜。因为这样说的缘故。那么，是否必须承认菩萨的加行道将三乘一切所断之类显现部分分开而断除，而见道无间道同时断除种子呢？完全必须承认。因为菩萨的见道苦法智忍一个本身，就具有断除大乘一切见断，以及断除属于声缘所断之类的见断和修断二者的能力。因为声缘的见修二道
English
If one clings to the appearance of what to accept and reject in the path and its result of a Bodhisattva, it is because it is a conceptual thought of grasping that is a cognitive obscuration belonging to the category of what is to be abandoned by a Bodhisattva. As for the conceptual thought of grasping at substance, if one grasps at the person as truly existent, it is the self-grasping of the person, and therefore it is a afflictive obscuration belonging to the category of what is to be abandoned by the Hearers. As for grasping at phenomena as truly existent and the conceptual thought of imputation, the two are the self-grasping of phenomena, and therefore they are cognitive obscurations belonging to the category of what is to be abandoned by a Bodhisattva. In the first chapter, the four conceptual thoughts of what is to be abandoned by seeing, which include the category of what is to be abandoned by all three vehicles, are actually shown. In the fifth chapter, the two conceptual thoughts of grasping are the category of what is to be abandoned by the Great Vehicle. As for the conceptual thought of grasping at substance, the summary teaching is the same as the first chapter, and the detailed explanation shows the category of what is to be abandoned by a Bodhisattva, which is clear in the text, so there is no opportunity for dispute. In short, within the conceptual thoughts of what is to be abandoned by seeing, the category of what is to be abandoned by all three vehicles is included. Its antidote, the meditative equipoise of the path of joining of a Bodhisattva, includes the category of realization of all three vehicles. Its result, the unobstructed path of the path of seeing of the Great Vehicle, is complete with the category of realization of all three vehicles. Its result, the pure, is complete with the purity of abandoning what is to be abandoned by all three vehicles. This seems to be the consistent view from beginning to end of this Ornament of Clear Realization. The way in which what is to be abandoned is complete has already been explained. The way in which the antidote is complete is that the mind of enlightenment, which is included in the path of joining, burns the firewood of the obscurations of the three omniscient ones. And, the way in which the category of realization is complete is that it is said to be the cause of attaining all three vehicles. The way in which the pure is complete is that because the three paths are weakened, it is the joy of the sons of the Buddhas. Because it is said so. Then, is it necessary to admit that the path of joining of a Bodhisattva abandons the category of what is to be abandoned by all three vehicles by dividing it into manifest parts, and that the unobstructed path of the path of seeing abandons the seeds all at once? It is absolutely necessary to admit. Because the path of seeing of a Bodhisattva, the one suffering dharma-acceptance, has the ability to abandon all that is to be abandoned by seeing of the Great Vehicle, and both what is to be abandoned by seeing and what is to be abandoned by meditation that belong to the category of what is to be abandoned by Hearers and Solitary Realizers. Because the two paths of seeing and meditation of Hearers and Solitary Realizers