Tibetan
་ཡིན་པས། དེ་གཉིས་ལས་གྲོལ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་སྒྲོ་སྐུར་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ན་ཟབ་པའི་དོན་ཏེ། འོག་མ་བདུན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འོ་ན་དེ་དག་གི་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་གཞུང་གང་དང་གང་གིས་བསྟན་ཞེ་ན། སྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཟབ་པ་སྟེ། །ཞེས་སོགས་དང་། སྐྱེ་བ་དང་ནི་འགག་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་བསྟན། བློ་ལྡན་སྒོམ་པའི་ལམ་གནས་ཀྱི། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་དག་ཡིན། །ཞེས་པས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་དོན་བསྡུ་བསྟན་ནོ། །གཞུང་དེ་འདིར་དངོས་སུ་མ་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཚིགས་བཅད་མང་ཉུང་གི་ལྷག་ཆད་སྤོང་བའི་ཆེད་ཡིན་ལ། མི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་མཐོང་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་གི་ཤུགས་ལ་ཤེས་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་གཞི་ཤེས་དང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པའི་སྐབས་སུ་རྣམ་པ་ཐོག་མཐའ་གཉིས་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པའི་སྐབས་སུ་མ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་བསྟན་གཏན་ཚིགས་བཞི་བཅུ་ཞེ་བཞི་པོ་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་སེམས་དཔའ་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་སམ། དབང་པོའི་རིམ་པས་འཇོག གཏན་ཚིགས་རང་གི་ངོ་བོ་འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་གསུམ་པོ་གང་ཡིན། གང་ཟག་རང་ངོར་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནམ་གདུལ་བྱ་གཞན་གྱི་ངོར་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་སྙམ་དུ་རྒོལ་བ་རྟོག་ལྡན་ལ་དོགས་པ་གསུམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དང་པོའི་ལན་ལ་ཁ་ཅིག སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པས་ཁྱབ་ཀྱང་། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་ཐོབ་པས་མ་ཁྱབ་པས་གཏན་ཚིགས་རྣམས་སྦྱོར་ལམ་པ་དབང་རྣོན་དང་། མཐོང་ལམ་པ་དབང་འབྲིང་ཡན་ཆད་དང་། སྒོམ་ལམ་པ་དབང་རྟུལ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཞེད་དོ། །འདི་ནི་འཐད་པར་མ་མཐོང་སྟེ། །སྦྱོར་ལམ་པ་དབང་འབྲིང་མན་ཆད་དང་། མཐོང་ལམ་པ་དབང་རྟུལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ན་རྟགས་མ་ཐོབ་པར་འགལ་ཞིང་། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་དེ་དམ་བཅར་ལྟར་སྣང་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐོབ་ན་སྐབས་དེ་དང་དེ་ནས་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པས་མ་ཁྱབ་ཅིང་། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་མཉམ་གཞག་ཡིན་ལ། དེ་མ་ཐོབ་པའི་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་མི་སྲི
Chinese
因此，从这两者中解脱出来，是因为从对生的虚妄执着中解脱出来，所以是甚深之义。下面的七个也应如此类推。那么，这些的标志、法、义这三者，是由哪些经论所阐述的呢？“修道是甚深的”等等，以及“生和灭”等等，阐述了理由。 “有智慧者修道之所依，是不退转的标志”等，阐述了所知法和所证之法以及义的总结。之所以没有在此处直接说明这些经论，是为了避免偈颂多少的增减，并不是因为不理解，而是因为可以从行见二道的经论的含义中理解。例如，在基智和遍智的相的章节中，直接阐述了最初和最后的相，而在道智的相的章节中没有阐述一样。这里所说的四十四个理由，是仅仅针对安住于资粮道、见道、修道这三者之上的菩萨而言的吗？还是按照根器的次第来安立的？理由本身的体性是果、自性、非观待这三种标志中的哪一种？是对于自己而言成为理由，还是对于其他所化众生而言成为理由呢？对于有思辨的论敌来说，会产生这三种疑惑。对于第一个问题的回答，有些人认为，虽然安住于资粮道、见道、修道这三者之上的菩萨被不退转所周遍，但是没有被获得不退转的标志所周遍，所以这些理由是针对资粮道上的利根者，以及见道上的中等根器以上者，以及修道上的钝根者以上者而言的。这种观点是不合理的，因为如果存在能够证明资粮道上的中等根器以下者和见道上的钝根者是不退转的能立，那么就与没有获得标志相违，如果没有能立，那么所立的不退转的誓言就变成了似立。并且，如果获得了不退转的理由，那么就没有被获得当时所说的所有理由所周遍。并且，不退转的标志的主要方面是与大悲心相结合的空性，是对修所生为主的等持，如果没有获得这个，那么安住于资粮道、见道、修道这三者之上的菩萨是不可能的。
English
Therefore, liberation from these two is profound because it is liberation from the false clinging to birth. The following seven should also be applied in the same way. Now, which scriptures explain these three aspects of signs, dharma, and meaning? "The path of meditation is profound," and so on, and "birth and cessation," and so on, explain the reason. "The sign of non-retrogression is the abode of the path of meditation for the wise," explains the object of knowledge, the object of proof, and the summary of meaning. The reason why these scriptures are not explicitly stated here is to avoid adding or subtracting too many verses, not because they are not understood, but because they can be understood from the implication of the scriptures of the paths of accumulation and seeing. For example, in the chapter on the aspects of the base knowledge and omniscient knowledge, the initial and final aspects are explicitly stated, but not in the chapter on the aspects of the path knowledge. Are the forty-four reasons stated here only for the sake of bodhisattvas who abide in the three paths of accumulation, seeing, and meditation? Or are they established according to the order of faculties? What is the nature of the reason itself among the three signs of result, nature, and non-observation? Does it become a reason for oneself, or does it become a reason for other disciples? For a disputant with reasoning, three doubts will arise. In response to the first question, some argue that although bodhisattvas who abide in the three paths of accumulation, seeing, and meditation are pervaded by non-retrogression, they are not pervaded by obtaining the sign of non-retrogression. Therefore, these reasons are for those with sharp faculties on the path of accumulation, those with medium faculties or higher on the path of seeing, and those with dull faculties or higher on the path of meditation. This view is not considered reasonable, because if there is a proof that those with medium faculties or lower on the path of accumulation and those with dull faculties on the path of seeing are non-retrogressive, then it contradicts not obtaining the sign. And if there is no proof, then the vow of non-retrogression becomes a pseudo-vow. Furthermore, if the reason for non-retrogression is obtained, then it is not pervaded by obtaining all the reasons stated at that time. Moreover, the main aspect of the sign of non-retrogression is emptiness combined with great compassion, which is the equipoise mainly arising from meditation. If this is not obtained, then it is impossible for a bodhisattva to abide in the three paths of accumulation, seeing, and meditation.
Tibetan
ད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཉམ་གཞག་ཏུ་རྟོགས་པ་དེ་ཐོབ་ཀྱང་དེས་དྲངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཐོབ་པ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི། སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་དགོས་པའི་དབང་མ་གཏོགས་པར་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པ་དང་མཐུན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་བར་རྟོགས་སོ། །དེས་ན་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐོབ་སྟེ། སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་གཏན་ཚིགས་གང་རུང་གཅིག་མ་ཐོབ་པའི་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་མེད་པ་གང་ཞིག རེ་རེས་ཀྱང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཏུ་སྒྲུབ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་ཐེ་ཚོམ་ཟད་པ་དང་། མི་དལ་ཟད་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཏུ་སྒྲུབ་ནུས་ན་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པས་ཀྱང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་རྟགས་ཐོབ་པར་ཐལ་ལོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་སེན་མོ་སྣུམ་པ་དཔེ་བྱད་ཡིན་ན། སེན་མོ་ལ་སྣུམ་བསྐུས་པས་དཔེ་བྱད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པས་བློ་གྲོས་རྩིང་པའི་རྟགས་མ་སྟོན་ཅིག དོགས་པ་གཉིས་པའི་ལན་ནི་བསྟན་བཅོས་རྩ་བར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཙམ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་བྱས་ནས་གཏན་ཚིགས་འགོད་པར་གསུངས་པ་ལྟར་ན་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཞིང་། མདོར་རྣམ་པ་དེ་དག་དང་། རྟགས་དེ་དག་དང་། མཚན་མ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་འགྲེལ་ཆེན་དུ། ནུས་པའི་རྒྱུ་ཡི་འབྲས་སྐྱེ་བར། །རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ། །དོན་གཞན་ལ་ནི་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །དེ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། སྡུད་འགྲེལ་རྟོགས་པར་སླ་བ་ལས་ཀྱང་། ལུང་དེ་དྲངས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་འདིར་བསྟན་པའི་རྟགས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ན། རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་གི་རྟགས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་རུང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་ཆུང་དུ། དེ་ལྟར་ན་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གིས་བསྡུས་པ་འདི་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པ་ན་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་རྗེས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ
Chinese
是为此缘故。假设在等持中获得了证悟，但却没有获得由此引发的后得位身体和语言的特殊行为，认为没有过失，如果这样，那么瑜伽士们的说法是：除了调伏众生的需要之外，一切都必须与证悟相符。这样就理解为与所说相违背了。因此，安住于资粮道、见道、修道三道的菩萨们都获得了不退转的理由。因为不存在没有获得此处所说的任何一个理由，而安住于资粮道、见道、修道三道的菩萨，因为每一个都能成立不退转。有些人认为，断尽了怀疑和断尽了无暇，就能成立不退转，那么声闻阿罗汉也应成为获得不退转之相的过失。这样说就像是说指甲油滑是妙相一样，给指甲涂上油就变成获得了妙相一样。不要显示粗劣智慧的迹象。对于第二个疑问的回答是，如论典根本中只将不退转作为所要成立的法，而安立理由所说的那样，是不缘取的理由。总之，应将具有那些相、那些标志、那些特征的大菩萨视为从无上菩提中不退转。在对此的解释中，《大疏》中说：由能生之因生果，随彼推断为何者，不待他义之故，彼即说为自性。应以这种方式，以可行的推断来理解。《摄略释·易解》中也引用了该教证，并说：应以所说之理，也知此处所说的相。如是说来，是从圆满因缘的相中，能成立产生果的自性之理由。在《小疏》中说：这样，如果正确获得了包含忍位和智位的十六刹那，那么由于能生起与清净世间，具有能取和所取显现执著之相的后得心所包含的，与色等观念颠倒等果相符，菩提萨埵
English
It is for this reason. If one attains realization in equipoise, but does not obtain the special conduct of body and speech in the subsequent attainment that arises from it, and thinks that there is no fault, then the yogis' saying is: "Except for the need to subdue sentient beings, everything must be in accordance with realization." Thus, it is understood to contradict what was said. Therefore, all Bodhisattvas who abide in the three paths of accumulation, seeing, and meditation have obtained the reason for non-retrogression. Because there is no Bodhisattva who abides in the three paths of accumulation, seeing, and meditation who has not obtained any one of the reasons stated here, because each one can establish non-retrogression. Some say that if the exhaustion of doubt and the exhaustion of unfavorable conditions can establish non-retrogression, then the Shravaka Arhats should also become faulty for obtaining the sign of non-retrogression. Saying this is like saying that oily nails are an auspicious sign, and that applying oil to the nails becomes obtaining an auspicious sign. Do not show signs of coarse wisdom. The answer to the second doubt is that, as stated in the root text of the treatise, only non-retrogression is made the object to be established, and the reason is established as stated, it is a non-apprehension reason. In short, the great Bodhisattva who possesses those aspects, those signs, and those characteristics should be regarded as non-retrogressing from unsurpassed Bodhi. In the commentary on this, the Great Commentary says: "The effect is born from the cause of ability, whatever is inferred according to it, because it does not depend on other meanings, it is said to be self-nature." It should be understood in this way, by means of a feasible inference. The "Condensed Commentary: Easy to Understand" also quotes that teaching and says: "The sign stated here should also be known by the reason stated." As it is said, it is the reason of self-nature that can establish the arising of the fruit from the sign of the complete collection of causes. In the Small Commentary, it says: "Thus, if one correctly obtains these sixteen moments that include patience and wisdom, then because it can generate the results that are in accordance with the pure world, which is included in the subsequent mind with the appearance of grasping and attachment to the object and the subject, such as the reversal of perceptions of form, etc., the Bodhisattva