Tibetan
་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། བཟོད་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྔོ་བའི་རྟོགས་པ་དེ་རང་དོན་རྟོགས་པ་བརྟན་པ་དང་། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བའི་སྙིང་རྗེ་གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་བརྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བརྟན་པ་གཉིས་པོ་དེ་མདོ་ལས་བསྔོ་བའི་རྣམ་པས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེའང་དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་ཅིག དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་མཁྱེན་དང་། རང་བྱུང་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་ཅིག ཅེས་དང་པོས་མདོར་བསྟན། ཕྱི་མ་གསུམ་གྱིས་རིམ་པ་ལྟར། རྣམ་མཁྱེན་དང་། ལམ་ཤེས་དང་། གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྔོ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་བདག་བརྒལ་ནས་སེམས་ཅན་མ་གྲོལ་བ་རྣམས་དགྲོལ་བར་འགྱུར་བའོ་ཞེས་པའོ། །གླིང་བཞི་པ་དང་སྟོང་དག་དང་། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཆོས་མཆོག་གི་རྩེ་སྦྱོར་ལ་མདོ་ལས་གསུངས་ཚུལ། བསྟན་བཅོས་ལས་བསྟན་པའི་ཚུལ། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་དཔྱད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྡུད་པ་ལས། མི་ལྡོག་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡི། །སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་བསམ་པ་དག་པས་ཡི་རང་བ། །སྟོང་གསུམ་རི་རབ་སྲང་ལ་གཞལ་བས་ཚད་གཟུང་རུང་། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་དགེ་བ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མི་ལྡོག་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དགེ་རྩ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་དང་། ཆོས་མཆོག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པ་པོར་བསྟན་ཞིང་། དེས་ནི་གླིང་བཞི་པ་དང་། སྟོང་དང་པོ་དང་། སྟོང་གཉིས་པ་དང་། སྟོང་གསུམ་པའི་ས་རྡོའི་སྲང་གྲངས་ལས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བསོད་ནམས་མང་བར་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོ་ལས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་དཔེ་ནི། གླིང་བཞི་པ་དང་སྟོང་དག་དང་། །སྟོང་གཉིས་གསུམ་དག་དཔེར་མཛད་ནས། །ཞེས་པས་བསྟན། དོན་ཡི་རང་འདིར་དངོས་སུ་མི་སྟོན་པར་མདོའི་སྦས་དོན་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིར་དངོས་སུ་སྟོན་པ་ནི། བསོད་ནམས་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །ཏིང་འཛིན་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། །ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ། སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་ནི། ཆོས་མཆོག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་དོན་གཞན་ཡིན་ཏེ། སེམས་བྱུང་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བསོད་ནམས་མང་བར་བསྟན་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་
Chinese
因此，自宗是，安住于忍耐的菩萨相续中的三智之法，为了圆满地回向，那个证悟是自利证悟稳固，以及那个相续中对于有情之事完全不舍弃的慈悲，是他利事业稳固，因为这两个稳固是经中以回向的方式宣说的缘故。那也分两种，第一种是，愿佛陀的法全部圆满，同样愿一切智，自生和无漏之法全部圆满，这是第一句总的显示，后面三句依次是，愿一切智，道智和基智之法全部圆满的回向。第二种是，愿我超越之后，没有解脱的众生都能解脱。在“四大洲和清净的千”的章节中，关于殊胜法的顶峰结合，经中的说法，论典中显示的说法，以及这些的意旨分析，分为三种，第一种是，《摄颂》中说：“不退转菩提胜妙入，发心清净随喜者，三千须弥秤量可，随喜善根非如是。”这里说到，不退转胜妙菩提的菩萨的发心所摄的善根是随喜的对境，以及成为殊胜法体性的随喜是随喜者。因此显示了，四大洲和第一个千，第二个千，第三个千的土地石头的秤量数，随喜的福德更多。第二种是，经中直接显示的例子是，“四大洲和清净的千，千二三清净为譬喻。”这样显示。意义是，这里没有直接显示随喜，而是直接显示经中的隐藏意义三摩地，这是“以多福德之自体，三摩地完全宣说也。”这样显示的。第三种，论师的观点是，成为殊胜法体性的随喜和三摩地二者意义不同，因为是心生事物，体性不同的缘故。然而，因为显示了随喜福德更多，所以三摩地也
English
Therefore, the self-system is that the realization of dedicating the three wisdoms of the Bodhisattva's continuum abiding in patience to complete perfection is the stability of self-benefit realization, and the compassion of not completely abandoning the affairs of sentient beings in that continuum is the stability of other-benefit activities, because these two stabilities are spoken of in the sutras in the form of dedication. There are also two types, the first is, may the Buddha's Dharma be completely perfected, and similarly may all wisdom, self-arising and uncontaminated Dharma be completely perfected, this is the first sentence showing in general, and the following three sentences in order are, may all wisdom, path wisdom and base wisdom Dharma be completely dedicated. The second is, may I transcend and all sentient beings who have not been liberated be liberated. In the chapter of "the four continents and the pure thousand," regarding the supreme combination of the supreme Dharma, the way it is spoken in the sutras, the way it is shown in the treatises, and the analysis of the meaning of these, there are three types, the first is, in the Compendium it says: "Those who enter the supreme non-returning Bodhi, rejoice with pure thought in the mind generation, three thousand Sumerus can be measured by weight, the merit of rejoicing is not like that." Here it says that the root of virtue collected by the mind generation of the Bodhisattva who enters the supreme non-returning Bodhi is the object of rejoicing, and the rejoicing that becomes the nature of the supreme Dharma is shown as the rejoicer. Therefore, it shows that the weight of the earth and stones of the four continents and the first thousand, the second thousand, and the third thousand, the merit of rejoicing is more. The second is, the example directly shown in the sutras is, "The four continents and the pure thousand, the pure thousand two and three are made into metaphors." This is how it is shown. The meaning is that rejoicing is not directly shown here, but the hidden meaning of the sutra, Samadhi, is directly shown here, which is "By the very nature of abundant merit, Samadhi is completely proclaimed." This is how it is shown. Third, the teacher's view is that rejoicing and Samadhi, which become the nature of the supreme Dharma, have different meanings, because they are mental events and have different natures. However, because it shows that rejoicing has more merit, so Samadhi also
Tibetan
བསོད་ནམས་མང་བར་མཚོན་ནུས་ཏེ། དེ་གཉིས་མཚུངས་ལྡན་གང་ཞིག གྲོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས་གཅིག་ཤོས་གྲོགས་ཅན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཀྱང་བརྗོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཊཱི་ཀར་གསུང་། འབྲེ་ཆེན་པོ་ན་རེ། ཆོས་མཆོག་གི་ངོ་བོ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཀྱང་ཡིན། ཏིང་འཛིན་ཡང་ཡིན་ལ་མདོ་ལས་ཡི་རང་གི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན། བསྟན་བཅོས་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་གསུང་། ལུགས་དང་པོ་དེ་ལ། དེ་གཉིས་མཚུངས་ལྡན་མིན་པར་ཐལ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནི་རྗེས་ཐོབ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་ལ། ཏིང་འཛིན་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་ནི་ཡི་རང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་བཞེད་པས། རྗེས་ཐོབ་དང་མཉམ་གཞག་ལ་སོ་སོར་གཞག་དགོས་ཏེ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་རྗེས་ཐོབ་ལ་གཞག་པ་དང་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲེལ་པར། ཏིང་འཛིན་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ་སོར་དཔེར་མཛད་ནས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འབྲེའི་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཆོས་མཆོག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཏིང་འཛིན་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་གཉིས་བདག་ཉིད་གཅིག་མིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་སེམས་བྱུང་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཞུང་འདི་དག་གི་དོན་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱ་བའི་དགེ་རྩ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་སེམས་ངོས་གཟུང་བ། ཆོས་མཆོག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་དང་ཏིང་འཛིན་ལ་དཔྱད། དཔེ་དང་ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་བ་གསུམ། དང་པོ་ནི། བརྒྱད་སྟོང་པར། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་དང་། སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་དང་། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དང་། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའི་བྱང་སེམས་ཞེས་དངོས་སུ་གསུངས་ཞིང་། འདིའི་ངོས་འཛིན་པ་ལ་འགྲེལ་ཆེན་ལས། ལུགས་གསུམ་གསུངས་ཏེ། ཁ་ཅིག་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་བཞིའི་སྤང་བྱ་རྟོགས་པ་བཞིའི་གཉེན་པོ་ལ་གནས་པ་ལ་འདོད་པ་དང་། གཞན་དག་རྟགས་དང་རྣམ་འཕེལ་སོགས་བཞི་ལ་གནས་པ་ལ་འདོད་པ་དང་། འགའ་ཞིག་མོས་པས་སྤྱོད་པ་དང་། ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་ལ་གནས་པ་དང་། དག་པ་ས་ལ་གནས་པ་དང་། ས་བཅུ་ལ་གནས་པ་ལ་འདོད་པ་གསུམ་གསུངས་ཤིང་། ཊཱི་ཀར་མཐོང་སྒོམ་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པས། ས་དང་པོ་དང་། གཉིས་པ་ནས་བདུན་པའི་བར་དང་། བརྒྱད་དགུ་གཉིས་དང་། བཅུ་པ་ལ་གནས་པ་ལ་གསུངས་ཀྱང་། དེ་གཉིས་ལུགས་སོ་སོ་མིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །གང་ལྟར་ཡང་བྱང་སེམས་བཞི་པོ་དེ་དག་གིས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྩ་བ་ནི་
Chinese
能够象征众多福德，那两者是何等相应？论典中说，因为宣说朋友的功德，也会变成宣说另一位朋友的功德。大德འབྲེ་说：殊胜法的体性也是随喜，也是禅定，经部中从随喜的相违方面开示，论典中从禅定的相违方面开示。对于第一个观点，那两者不是相应的，因为随喜是后得福德之聚，而禅定是等持智慧之聚所摄。因此，论师认为随喜是福德之聚，禅定是智慧之聚，所以必须将后得和等持分开，因为随喜安立于修道后得与意义相同，注释中说，禅定和智慧的聚分别作比喻的缘故。འབྲེའི་的那个也不合理，成为殊胜法体性的禅定和随喜二者不是一个自性，因为那两者是心生异体。因此，这些经文的意义是，对于具有随喜所应随喜的善根的菩萨进行认定，对于成为殊胜法体性的随喜和禅定进行观察。例子和法类比结合有三种。第一种是，《八千颂》中，直接说了新入大乘的，进入行持的，不退转的，一生补处的菩萨。对于此的认定，注释中说了三种观点：有些认为安住于见道和修道四种所断的四种证悟的对治品上，有些认为安住于相和增盛等四种上，有些认为安住于信行，从初地到七地之间，安住于清净地，安住于十地。论典中从见修道的证悟者的角度来说，安住于初地，从二地到七地之间，八地九地二者，十地。但心想那两者不是各自的观点吗。无论如何，那四种菩萨生起菩提心的根本是
English
It can symbolize many merits. What are those two corresponding things? The commentary says that because the virtues of a friend are spoken of, the virtues of the other friend will also be spoken of. The great master 'bre said: The nature of the supreme Dharma is also rejoicing, and it is also samadhi. The Sutra shows from the opposite of rejoicing, and the treatise shows from the opposite of samadhi. For the first view, the two are not corresponding, because rejoicing is the accumulation of post-attainment merit, and samadhi is included in the accumulation of equipoise wisdom. Therefore, the teacher believes that rejoicing is the accumulation of merit, and samadhi is the accumulation of wisdom, so post-attainment and equipoise must be separated, because rejoicing is established in the post-attainment of the path of cultivation and has the same meaning. The commentary says that samadhi and the accumulation of wisdom are used as metaphors separately. That of 'bre is also unreasonable, and the samadhi and rejoicing that become the nature of the supreme Dharma are not one self-nature, because the two are different mental substances. Therefore, the meaning of these scriptures is to identify the Bodhisattva who has the root of virtue to be rejoiced in, and to observe the rejoicing and samadhi that become the nature of the supreme Dharma. There are three types of analogies between examples and Dharma. The first is in the "Eight Thousand Verses," it is directly said that the Bodhisattvas are newly entering the Great Vehicle, entering the practice, not regressing, and being bound by one life. Regarding the identification of this, the commentary says three views: Some think that they dwell on the antidote to the four realizations that are abandoned by the path of seeing and the path of cultivation, some think that they dwell on the four such as signs and growth, and some think that they dwell on faith practice, from the first to the seventh bhumi, dwell on the pure bhumi, and dwell on the tenth bhumi. The commentary says from the perspective of the realizers of the path of seeing and cultivation, they dwell on the first bhumi, from the second to the seventh bhumi, the eighth and ninth bhumi, and the tenth bhumi. But I wonder if the two are not their own views. In any case, the root of the four Bodhisattvas arising bodhicitta is