Tibetan
ཁས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་བྱས། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ངག་དོན་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རྣམ་པ་བཞིར་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཚིག་ཉན་པའི། དེའི་ཚིག་བློ་ལ་འཛིན་པའི། དེའི་དོན་མི་བརྗེད་པར་འཛིན་པའི། དེའི་དོན་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། འོ་ན། གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་ཉན་པ་པོའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན་སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། སྦྱོར་བ་དེ་གཞུང་དེའི་དོན་སྦྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཤེར་ཕྱིན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱེད་པའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན་དེ་སྒོམ་པ་པོའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་རིམ་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་གང་ཟག་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ལོ། །ཁོ་ན་རེ། ཤེར་ཕྱིན་ཉན་པའི་བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པ་ཆོས་ཅན། དེ་སྒོམ་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཆོས་ཅན། ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྒོམ་པ་པོའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། གཉིས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལ་སྔར་གྱི་གཏན་ཚིགས་བཞི་པོ་དེར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་དོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་ལ་མི་གནས་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་དང་། ས་མཚམས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་དངོས་དང་རྩོད་པ་སྤང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཚེགས་ཆེན་ཡུན་རིང་རྟོགས་དཀའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་མི་སྐྲག་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཆོས་ཅན་དེའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྐྲག་པ་སྐྱེ་སྲིད་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྐྲག་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཐལ་བ་ཕྱི་མ་ལ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གནས་སྐབས་ཐེག་དམན་དུ་ལྷུང་བར་ངེས་པའི་བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྙིང
Chinese
好的。在“对诸佛作胜供养”这句的语境中，关于词义有破立两种。首先，有些人说：修瑜伽者的所依补特伽罗，就你（而言），有四种情况，因为在你那里有听闻般若经的，有将它的词句记在心中的，有不忘失它的意义而持有的，有如理作意它的意义的所依补特伽罗。如果是这样，那么，如果是听闻般若经者的所依补特伽罗，就必然是修瑜伽者的所依补特伽罗，因为瑜伽是该经的意义瑜伽。如果承认，那么，如果是对般若经进行闻思的所依补特伽罗，就必然是修习者的所依补特伽罗，因为承认这个。如果承认，那么，对于他来说，依次进行闻思修三者的补特伽罗就不成立了。有人说：听闻般若经的菩萨资粮道者，是修习者，因为他是具有传承的所依补特伽罗。如果是这样，释迦牟尼佛，是证悟诸法无自性的智慧修习者的补特伽罗，因为他是具有传承的补特伽罗。遍是承认的。第二种是：大乘瑜伽修习者的所依补特伽罗，就你（而言），有四种情况，因为在你那里有之前的四个理由。在“不住色等故”这句的语境中，有大乘瑜伽的定义和界限两种。首先，有正文和遣除诤论两种。首先是：以方便智慧殊胜所摄持的菩萨瑜伽。第二种是，有些人说：历经艰难、长期、难以证悟的瑜伽，是定义，因为是能诠。如果承认，那么，是具有证悟诸法无自性的智慧的瑜伽。因为承认这个。如果承认，那么，是不怖畏诸法无自性的瑜伽。不能承认，因为是所立宗。如果是这样，那么，如果是有可能对般若经产生怖畏的论证，就必须是对般若经产生怖畏的论证，因为后面的推论有周遍关系。如果承认，那么，暂时必定堕入小乘的菩萨资粮道者的相续之精
English
Okay. In the context of "making supreme offerings to all Buddhas," there are two aspects regarding the meaning of the words: refutation and establishment. Firstly, some say: The basis of a person who practices yoga, in your case, there are four aspects, because in you there are those who listen to the Prajnaparamita Sutra, those who hold its words in their minds, those who hold its meaning without forgetting it, and those who properly contemplate its meaning. If that's the case, then, if it is the basis of a person who listens to the Prajnaparamita Sutra, then it must be the basis of a person who practices yoga, because yoga is the yoga of the meaning of that sutra. If you admit it, then, if it is the basis of a person who studies and contemplates the Prajnaparamita, then it must be the basis of a person who practices it, because you admit this. If you admit it, then, for him, the person who sequentially performs the three activities of listening, contemplating, and meditating is not established. Someone says: A Bodhisattva on the accumulation path who listens to the Prajnaparamita is a practitioner, because he is the basis of a person with lineage. If that's the case, Shakyamuni Buddha is a person who practices the wisdom of realizing that phenomena are without inherent existence, because he is a person with lineage. The pervasion is admitted. The second is: The basis of a Mahayana yoga practitioner, in your case, there are four aspects, because in you there are the previous four reasons. In the context of "because it does not abide in form, etc.," there are two aspects: the definition and the boundary of Mahayana yoga. Firstly, there are two aspects: the actual text and the refutation of disputes. The first is: The yoga of a Bodhisattva held by special skillful means and wisdom. The second is, some say: The yoga that is difficult to realize after great effort and for a long time is the definition, because it is the signifier. If you admit it, then it is the yoga that possesses the wisdom of realizing that phenomena are without inherent existence. Because you admit this. If you admit it, then it is the yoga that does not fear the absence of inherent existence of phenomena. It cannot be admitted, because it is the subject. If that's the case, then, if it is an argument that can give rise to fear of the Prajnaparamita, then it must be an argument that fears the Prajnaparamita, because the latter inference has a pervasive relationship. If you admit it, then, the essence of the continuum of a Bodhisattva on the accumulation path who is certain to fall into the Hinayana temporarily