Tibetan
ར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་མྱང་འདས་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་དམན་སློབ་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལ། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ཆོས་ཅན། སྲིད་པ་ལ་གནས་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། སྲིད་པ་ཟད་པར་སྤངས་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐབས་འདིར་ཉན་རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་མ་རྟོགས་དཔྱད་པ་ལ། རྟོགས་པའི་ལུགས་དགག དེ་ཡི་ཡན་ལག་ཏུ་ལོག་རྟོག་གཞན་དགག འགལ་མེད་ཀྱི་གནད་ངོས་གཟུང་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཙོང་ཁ་པ་ན་རེ། ཉན་རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ཏེ། གཞན་དུ་ན། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པར་ཐལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ས་དང་པོ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་པར་ཐལ། སྔ་མས་དེ་མངོན་སུམ་རྟོགས། ཕྱི་མས་དེ་མངོན་སུམ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྐྱེས་མ་ཐག་པའི་རྒྱལ་བུ་གཞོན་ནུ་དེས་རང་གི་བློན་པོའི་ཚོགས་རྒན་པོ་རྣམས་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་མ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ངར་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་ལས་བསགས། དེའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་མ་སྤངས་པར་ཐལ། ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་སྤངས་པར་ཐལ། ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དང་པོ་ལ། ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པར་ཐལ། ཐལ་བ་དང་པོ་ལ་ཁྱབ་འགྲེལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་ཐལ། རང་གི་བསྒྲིབ་བྱ་ལྷག་མཐོང་ལ་སྒྲིབ་པའི་སྒྲིབ་པ་གང་ཞིག ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ལང་གཤེགས་ལས། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ལ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ས་དྲུག་པའི་བྱང་སེམས་དེས་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་པར་ཐལ། ས་དྲུག་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་བཀག་པའི་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ནུས། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་དེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ས་དང་པོའི་བྱང་སེམས་དེས་ཀྱང་དེ་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིན་གྱིས་གནོན་ནུས་པར་ཐལ། སྔ་མ་དེས་མཐོང་སྤང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་དངོས་གཉེན་ཐོབ་ལ། ཕྱི་མས་དེ་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཆར་གྱི་ཁྱབ་པ་ཁས། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ལས། ཟིལ་གྱིས་གནོན་མི་ནུས་པར་གསུངས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འགོག་པ་ལ་འཇུག་ལྡང་བྱེད་མི་ནུས་པས་ས་དང་པོ་ནས་ཉན་རང་གི་ས་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཀྱང་། མཚན་འཛིན་མཐའ་དག་དངོས་སུ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མ་ཐོབ་པས་ཤིན་ཏུ་འདས་པ་མིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚོར་བའི་དབང་གིས་སྲེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། ཚོར་བ་མ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཚོར་བའི་དབང་གིས་སྲེད་པ་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གི་དབང་གིས་ལས་ཉོན་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། རྣམ་རྟོག་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྩ་ཤེར་ལས། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་རིམ་པ་ལྟར་སོང་། ཐལ་འགྱུར་བཞི་པའི་ལན་ནི། སྐབས་གཉིས་པར་བསྟན་ཟིན་ཞིང་། གཞན་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་དེ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བའི་མཐོང་ལམ་དུ་ཐལ། དེས་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དེ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བའི་མཐོང་ལམ་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཐེག་དམན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཉན་ཐོས་འཕགས་པ་དེས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མངོན་སུམ་མཐོང་བར་ཐལ། དེས་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན།
Chinese
ར། 不能同意，因为你没有获得涅槃，因为这是学习小乘的智慧。其次，声闻阿罗汉相续的所知法，应安住于有，因为这是你的承诺。不能同意，因为这是断尽有的小乘智慧。此处，对于声闻缘觉是否证悟法无我进行辨析，破斥证悟的观点，作为它的分支，破斥其他的邪分别念，以及确定无违的关键，共有三点。第一点，分为陈述前派观点和破斥它两部分。第一部分是，宗喀巴说：声闻缘觉证悟法无我，否则，声闻缘觉阿罗汉，应未断尽三界中的烦恼，因为没有证悟法无我。又，安住于初地的菩萨，应能以智慧力胜伏声闻缘觉阿罗汉，因为前者现量证悟它，后者没有现量证悟它。如果同意，那么刚出生的年轻王子，应能以智慧力胜伏自己的老臣们。此外，声闻缘觉阿罗汉，应缘取自相续的蕴而生起我执，因为是未断尽缘取自相续的蕴为真实的实执之人。如果同意，那么他应以我执的力量造业，以它的力量于轮回中受生，因为这是你所同意的。前后两者都有周遍关系，如《宝鬘论》中所说：只要有对蕴的执着。此外，他应没有以圆满的方式证悟人无我的体性，因为没有证悟所依蕴为无自性。又，他应没有断尽缘取蕴为真实的实执，因为没有证悟蕴为无自性。如果同意，那么他应已断尽它，因为已经断尽了烦恼障。第二点是，第一点中，三界中的烦恼应以法我执为根本，因为第一个推论有周遍解释。如果同意，那么它应是所知障，任何障碍自己所障的胜观的障碍，
English
Ra. Cannot agree, because you have not attained Nirvana, because this is the wisdom of studying the Hinayana. Secondly, the basis of knowledge of the Hearer Arhat continuum, should abide in existence, because that is your commitment. Cannot agree, because this is the Hinayana wisdom that has completely abandoned existence. Here, regarding the analysis of whether Hearers and Solitary Realizers realize the selflessness of phenomena, refuting the view of realization, as a branch of it, refuting other wrong conceptions, and identifying the key of non-contradiction, there are three points. The first point is divided into two parts: stating the former position and refuting it. The first part is: Tsongkhapa says: Hearers and Solitary Realizers realize the selflessness of phenomena, otherwise, Hearer Arhats, should not have abandoned the afflictions that operate in the three realms, because they have not realized the selflessness of phenomena. Also, a Bodhisattva abiding on the first ground, should be able to subdue Hearer Arhats with the power of wisdom, because the former directly realizes it, and the latter does not directly realize it. If you agree, then a newly born young prince, should be able to subdue his old ministers with the power of wisdom. Furthermore, Hearer Arhats, should generate self-grasping by focusing on their own aggregates, because they are persons who have not abandoned the grasping at truth, which grasps their own aggregates as true. If you agree, then they should accumulate karma under the influence of self-grasping, and be born in samsara under its influence, because that is what you agree to. There is pervasion in both the former and the latter, as it is said in the Ratnavali: As long as there is grasping at the aggregates. Furthermore, they should not have realized the nature of the selflessness of persons in a complete manner, because they have not realized that the basis of imputation, the aggregates, are without inherent existence. Also, they should not have abandoned the grasping at truth, which grasps the aggregates as true, because they have not realized that the aggregates are without inherent existence. If you agree, then they should have abandoned it, because they have abandoned the afflictive obscurations. The second point is, in the first point, the afflictions that operate in the three realms should have the self-grasping of phenomena as their root, because the first inference has a pervasive explanation. If you agree, then it should be the obscuration of knowledge, any obscuration that obscures the superior insight that it obscures,
Chinese
因为是有法执的根本。周遍，如《楞伽经》中说：烦恼障是以人我执为根本，所知障是以法我执为根本。第二，第六地的菩萨以智慧力能胜过声闻、缘觉阿罗汉，因为安住于第六地的菩萨能入于遮止一切戏论的灭定，而声闻、缘觉阿罗汉不能。又，初地菩萨也能以智慧力胜过他们，因为前者获得了断除见道所断和修道所断的能取所取分别的百八种习气的真实对治，而后者没有获得。二者的周遍都承认。在《十地经》中说不能胜过，是指不能在每一刹那进入和出离灭定，所以虽然从初地就超越了声闻、缘觉的地位，但因为没有获得真实断除一切相执的对治，所以不是完全超越。第三，声闻、缘觉阿罗汉，有法者，以自相续的感受为缘而生起贪欲，因为是没有断除感受的补特伽罗。周遍，如《入行论》中说：以感受为缘而生起贪欲。又，他们，有法者，以自相续的分别念为缘而生起业和烦恼，因为是有分别念相续的补特伽罗。周遍，如《中观根本慧论》中说：业和烦恼生于分别念。周遍依次成立。对于第四个推论的回答，已经在第二处说明。此外，声闻的见道是具足三乘一切证悟之理的见道，因为他证悟了所执的法无我。承认宗。如果承认，那么大乘的加行道不是以作为具足三乘一切证悟之理的见道之因的方式，而胜过小乘的加行道，因为是所许的缘故。不能承认，因为说它是获得三乘的因。又，声闻圣者现量见到如来藏，因为他证悟了所执的法无我。如果承认，那么，
English
Because it is the root of clinging to phenomena. It is pervasive, as stated in the Laṅkāvatāra Sūtra: "The obscuration of afflictions has its root in clinging to the self of a person, and the obscuration of knowledge has its root in clinging to the self of phenomena." Secondly, the bodhisattva on the sixth ground is able to overcome the śrāvakas, pratyekabuddhas, and arhats with the power of their wisdom, because the bodhisattva abiding on the sixth ground is able to enter into cessation, which prevents all elaboration. The śrāvakas, pratyekabuddhas, and arhats are not able to do that. Furthermore, the bodhisattva on the first ground is also able to overcome them with the power of their wisdom, because the former has obtained the actual antidote to the seeds of the one hundred and eight conceptualizations of apprehended and apprehender to be abandoned on the paths of seeing and cultivation, while the latter has not obtained it. The pervasiveness of both is accepted. In the Daśabhūmika Sūtra, it is said that they cannot overcome, which means that they are not able to enter into and arise from cessation in each moment, so although they have surpassed the grounds of the śrāvakas and pratyekabuddhas from the first ground, they have not obtained the antidote that actually abandons all object-fixation, so they are not completely surpassed. Thirdly, the śrāvakas, pratyekabuddhas, and arhats, the subject, generate craving due to the power of feeling in their own continuum, because they are persons who have not abandoned feeling. It is pervasive, as stated in the Bodhicaryāvatāra: "Craving arises due to the power of feeling." Furthermore, they, the subject, generate karma and afflictions due to the power of conceptual thought in their own continuum, because they are persons who possess a continuum of conceptual thought. It is pervasive, as stated in the Mūlamadhyamakakārikā: "Karma and afflictions arise from conceptual thought." The pervasiveness is established sequentially. The answer to the fourth consequence has already been explained in the second instance. Furthermore, the path of seeing of the śrāvakas is the path of seeing that possesses all the types of realization of the three vehicles, because it realizes the selflessness of phenomena that is clung to. The sign is accepted. If it is accepted, then the path of joining of the Mahāyāna is not superior to the path of joining of the Hīnayāna by way of being the cause of the path of seeing that possesses all the types of realization of the three vehicles, because that is what is asserted. It cannot be accepted, because it is said to be the cause of obtaining the three vehicles. Furthermore, the noble śrāvaka directly sees the tathāgatagarbha, because he realizes the selflessness of phenomena that is clung to. If it is accepted, then,