Tibetan
བས་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་ལ་ཀུན་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་པའི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཀུན་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ལས་ལྡོག་སྟེ་ཞེས་པའི་གཞུང་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་འདི་སྐབས་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་ལམ་ཤེས་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཡིན་ལ། གཞི་ཤེས་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་མིན་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། ལམ་ཤེས་ཡིན་ན་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་ལ་དེ་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་དངོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཕྱོགས་སྔ་སྨྲ་བ་པོ་ན་རེ། སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་སྲིད་མཐའ་འགོག་པའི་ཤེས་རབ་དེས་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་མ་རྟོགས་ཏེ། དེས་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་པར་འཕགས་སེང་གཉིས་ཀས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་དེས་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། དེས་བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་སྒོམ་པར་རྒྱན་རྩ་འགྲེལ་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་སྲིད་མཐའ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དེས་དུས་གསུམ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མཉམ་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པར་ཐལ། དེས་དུས་གསུམ་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། དུས་གསུམ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཞུང་འདིས་མཚན་འཛིན་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བའི་གཞི་ཤེས་དེ་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་འདས་བར་གསུམ་ལ་མི་གནས་ཤིང་དུས་གསུམ་ལ་དེ་དང་དེར་འཛིན་པའི་མཚན་འཛིན་མེད་པའི་གཞི་ཤེས་དེ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཤུགས་ལ་མཚན་འཛིན་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་མི་འགལ་བའི་ཐེག་དམན་གྱི་གཞི་ཤེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ལས། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་ཆོས་ཅན། སྲིད་ཞི་ལ་གནས་པའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དུས་གསུམ་མཉམ་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་མ་རྟོགས་པའི་ཐེག་དམན་འཕགས་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ཡིན་ཏེ། སྲིད་པ་ལ་དོར་བྱ་དང་ཞི་བ་ལ་བླང་བྱར་འཛིན་པའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་ཆོས་ཅན། ཞི་བ་ལ་གནས་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མྱང་འདས་ལ་གནས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱི
Chinese
因此，在此直接阐述的般若波罗蜜多，不应使用“一切种智”这个词。如果承认，那么就与“与一切种智的情况相反”的论典相违背。而且，“此岸彼岸无有边”等等的论典，是三种情况中阐述道智的论典，可以成立它是与阐述基智的论典不同的特点。因为那个立宗的缘故。另外，如果是道智，那么基智的名称不应理，可以成立这是普遍的。因为你的立宗的论证有周遍性的缘故。如果承认，那么圣者的相续中的基智法，是这样的。因为那个缘故。如果承认，那么你应当承认它。因为你就是那个事物。还有，对方辩论者说：此处所说的遮止有边的智慧，没有现量证悟空性，因为两位圣者都说它修习慈悲。如果这样说，那么大乘的等持智慧没有现量证悟空性，可以成立。因为它修习慈等无量，在《现观庄严论》的根本和解释中都这样说了。另外，此处所说的遮止有边的智慧，现量证悟三时在世俗中平等性，可以成立。因为它没有现量证悟三时无自性。如果承认，那么是不对的。因为没有现量证悟三时在世俗中是平等性。第二，这个论典直接阐述了名言和执著方式实际相违的基智，因为直接阐述了不住于轮回、涅槃、中阴三者，并且对于三时没有执著此和彼的名言的基智。间接阐述了名言和执著方式实际不相违的小乘的基智。在“一切种智的情况中”的时候，有些人说：声闻的见道法，是安住于有寂的基智，因为是没有现量证悟三时平等性的小乘圣者的智慧。而且，那个法，是这样的，因为是执著轮回为应舍弃，寂灭为应获取的基智。第一个，声闻的见道法，可以成立是安住于寂灭。因为那个立宗的缘故。如果承认，那么可以成立是安住于涅槃。因为那个承认的缘故。
English
Therefore, the Prajnaparamita directly explained here should not use the term "Sarvajnata" (all-knowingness). If you accept that, it contradicts the text that says, "contrary to the case of Sarvajnata." Moreover, the text such as "This shore, the other shore, there is no edge" is a text that explains the path-wisdom among the three cases, and it can be established that it is a characteristic different from the text that explains the base-wisdom. Because of that proposition. Furthermore, if it is path-wisdom, then the term base-wisdom is not reasonable, it can be established that this is universal. Because your proof of the proposition has pervasiveness. If you accept that, then the base-wisdom dharma in the continuum of the noble Bodhisattva is like that. Because of that reason. If you accept that, then you should accept it. Because you are that thing. Also, the previous proponent says: The wisdom that prevents the extreme of existence mentioned here does not directly realize emptiness, because both the two noble ones said that it meditates on compassion. If you say that, then the Samadhi-jnana of the Mahayana does not directly realize emptiness, it can be established. Because it meditates on immeasurable things such as love, as it is said in the root text and commentary of the Ornament. In addition, the wisdom that prevents the extreme of existence mentioned here directly realizes the equality of the three times in the conventional truth, it can be established. Because it does not directly realize that the three times are without self-nature. If you accept that, then it is not correct. Because there is no direct realization that the three times are equal in the conventional truth. Secondly, this text directly shows the base-wisdom that actually contradicts the conceptualization and the way of grasping, because it directly shows the base-wisdom that does not abide in the three realms of samsara, nirvana, and bardo, and does not have the conceptualization of grasping this and that for the three times. Indirectly, it shows the base-wisdom of the Hinayana that does not actually contradict the conceptualization and the way of grasping. In the case of "in the case of Sarvajnata," some say: The path of seeing of the Shravakas is the base-wisdom that abides in existence and peace, because it is the wisdom of the Hinayana noble ones who have not directly realized the equality of the three times. Moreover, that dharma is like that, because it is the base-wisdom that grasps samsara as something to be abandoned and peace as something to be obtained. First, the path of seeing of the Shravakas can be established as abiding in peace. Because of that proposition. If you accept that, then it can be established as abiding in Nirvana. Because of that acceptance.