Tibetan
ཤེས་དེ་ཉིད་ཡུམ་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེས་བདག་རྐྱེན་བྱས་ནས་རིགས་ཅན་གསུམ་ལ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བས་རང་རང་གི་རིགས་དང་མཐུན་པའི་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ནས་ཉེར་ཞི་གཉིས་སུ་ཁྲིད་པར་བྱེད། ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང་། མཐར་ཐུག་དེ་གཉིས་ཀྱང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྟོགས་པ་ཐོབ་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དེ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཡུམ་སྲས་ནི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་སྔ་ཕྱི་བ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་སྟེ། སངས་རྒྱས་སྔ་མའི་རྣམ་མཁྱེན་དེས་འཕགས་པ་ཕྱི་མ་བཞིའི་ཡུམ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་སྔ་ཕྱི་བ་ལ་ཡུམ་སྲས་མི་རུང་ན། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་ལྟ་བུའི་ཡབ་སྲས་ཀྱང་མི་རུང་བར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཁ་ཅིག་ཡུམ་སྲས་ཀྱི་དོན་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པས་གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་དང་དངོས་བརྒྱད་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་ཆར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་སྲས་འཕགས་པ་སྐྱེས་པར་བྱེད་དེ། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་དམིགས་པ། མཁྱེན་གསུམ་ཤེས་བྱ། སྦྱོར་བཞི་སྦྱོར་བ། ཆོས་སྐུ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་འབྲས་བུར་གཞག་ནས་སྦྱོར་བས་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་རང་སྲས་འཕགས་པ་འབྱུང་། དེ་ལས་རང་སྲས་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་བྱང་སེམས་རྣམས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་ཡུམ་ལ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཡུམ་དང་། བཞེད་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡུམ་གཉིས་ཡོད་པའི་དང་པོ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་ཞིང་། ཕྱི་མ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་ལྟ་བུ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ཡུམ་བརྟགས་པ་བ་ཡིན་ལ། དེས་མཁྱེན་པ་གཞན་གཉིས་ལ་འགྲེའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ལུགས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་གཞི་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཐེག་དམན་འཕགས་པའི་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྣམ་མཁྱེན་དེ་སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྒྱུད་ལ་ལྡན་པའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དེ་སངས་རྒྱས་འཕགས་པར་འཇོག་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དག་སའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་རྒྱུད་ལ་ལྡན་པའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དེ་དེར་འཇོག་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ས་བཅུའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡུམ་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པར་ཐལ། དེས་བདག་རྐྱེན་བྱས་ནས་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བས་སྔར་ལྟར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ས་བཅུའི་བྱང་སེམས་དེ་གཞན་ངོར་གཞན་དོན་བྱེད་ཚུལ་སངས་རྒྱས་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འ
Chinese
智慧本身是佛母的主要部分，因为它作为增上缘，对三种根器的人转法轮，从而生起与各自根器相应的根本智的证悟，并将他们引导至二种寂灭。生起道智的证悟，从而成办世间之事，最终这二者也获得遍智的证悟，因此才会有转法轮的出现。因此，佛母与佛子只能安立在前后相续的异体上，因为前佛的遍智是后四圣者的佛母。如果佛母与佛子不能安立在前后相续的异体上，那么像佛陀和菩萨那样的父子关系也不应成立，如是说。有些人认为佛母与佛子的意义是能生与所生，因此经部的般若波罗蜜多和现观八事所包含的现观，能生出自己的佛子圣者，即在信解行地时，以经部的般若波罗蜜多为对境，三智为所知，四加行为加行，将法身有为法的部分作为果，从修习加行中产生自己的佛子圣者。由此产生自己的佛子声闻、缘觉、菩萨等。佛陀圣者的佛母有能生之佛母和成办所欲义之佛母两种，第一种如前所述，第二种如遍智，但那是佛母的观察者，他们说它能解释另外两种智慧。如是三种宗派中，第一种，根本识，是法，不应是声闻缘觉圣者的安立之因，因为不是它的体性。如果遍智是佛陀圣者的安立之因，因为它能将相续中具有它的所依补特伽罗安立为佛陀圣者，那么清净地的智慧应是大乘圣者的安立之因，因为它能将相续中具有它的所依补特伽罗安立于此。第二种，十地的智慧应是佛母的主要部分，因为它作为增上缘，通过转法轮而如前产生。如果不成立，则应成立于此，十地菩萨在他人面前行利他之方式与佛陀相同。根本
English
Wisdom itself is the main part of the Mother, because as a dominant condition, it turns the wheel of Dharma for beings of three faculties, thereby generating the realization of the fundamental wisdom corresponding to their respective faculties, and leading them to the two kinds of cessation. The realization of the wisdom of the path arises, thereby accomplishing worldly affairs, and ultimately these two also attain the realization of omniscience, thus the turning of the wheel of Dharma occurs. Therefore, the Mother and Son can only be established on different entities that are prior and subsequent in the continuum, because the omniscience of the previous Buddha is the Mother of the latter four Noble Ones. If the Mother and Son cannot be established on different entities that are prior and subsequent in the continuum, then the father-son relationship like that of the Buddha and Bodhisattva should also not be established, so it is said. Some people think that the meaning of Mother and Son is the producer and the produced, therefore the Prajñāpāramitā of the scriptures and the Abhisamayālaṅkāra contained in the eight topics of realization, produce their own Son, the Noble One, that is, in the stage of faith and practice, with the Prajñāpāramitā of the scriptures as the object, the three wisdoms as the knowable, the four applications as the application, and the part of the conditioned Dharmakāya as the result, from the practice of application arises their own Son, the Noble One. From this arise their own Sons, the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, Bodhisattvas, etc. The Mother of the Buddha Noble One has two types of Mother: the Mother who produces and the Mother who accomplishes the desired meaning, the first being as previously stated, and the second being like omniscience, but that is the observer of the Mother, and they say that it can explain the other two wisdoms. Thus, among the three systems, the first, the fundamental consciousness, is the Dharma, and should not be the cause of establishing the Śrāvaka and Pratyekabuddha Noble Ones, because it is not its nature. If omniscience is the cause of establishing the Buddha Noble One, because it can establish the basis of the individual who possesses it in the continuum as the Buddha Noble One, then the wisdom of the pure land should be the cause of establishing the Mahāyāna Noble One, because it can establish the basis of the individual who possesses it in the continuum in it. The second, the wisdom of the ten bhūmis should be the main part of the Mother, because as a dominant condition, it produces as before through turning the wheel of Dharma. If it is not established, then it should be established here, the way the Bodhisattva of the ten bhūmis benefits others in front of others is the same as the Buddha. Root
Tibetan
དོད་ན། ཁས་བླངས་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གསུམ་པོ་དེས་འཕགས་བཞིའི་ཡུམ་མཚན་ཉིད་པ་མ་བསྟན་པར་ཐལ། ཐེག་དམན་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ཡིན་ན། དེའི་ཡུམ་མིན་དགོས། བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལམ་ཤེས་ཡིན་ན། དེའི་ཡུམ་མིན་དགོས། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣམ་མཁྱེན་ཡིན་ན། དེའི་ཡུམ་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་འཕགས་བཞིའི་ཡུམ་མཚན་ཉིད་པ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་རྒྱན་གཞུང་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚིག་རྐང་ཐ་མ་དེས་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚིག་རྐང་དང་པོ་གསུམ་པོ་དེས་དེ་བསྟན་པར་ཐལ། ཐ་མ་དེས་དེ་བསྟན་པ་གང་ཞིག དེ་དེ་གསུམ་གྱི་དོན་བསྡུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཉན་ཐོས་མཐོང་ལམ་པ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྲས་སུ་ཐལ། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྲས་སུ་གྱུར་པའི་སློབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྲས་འཕགས་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཡུམ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་མེད་པར་ཐལ། ཡུམ་སྲས་ཡིན་ན་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཆེད་དུ་ཡུམ་བརྗོད་བྱར་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པ་དང་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ལ་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པའི་ཕྱིའི་ཡོངས་འཛིན་མི་རུང་བར་ཐལ། དེ་དང་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ལ་དེའི་ནང་གི་ཡོངས་འཛིན་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ལ་ཡུམ་སྲས་མི་རུང་ན། རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ལ་ཡབ་སྲས་མི་རུང་བས་ཁྱབ་པ་བུད། གསུམ་པ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་སྲས་འཕགས་བཞི་བསྐྱེད་པར་ཐལ། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མཁྱེན་གསུམ་ཤེས་བྱ་སོགས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས་བླངས། ཡང་དངོས་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་རང་སྲས་འཕགས་བཞི་སྐྱེད་པར་ཐལ། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་དམིགས་པ་སོགས་གསུམ་པོ་སྔར་བཞིན་ལ། ཆོས་སྐུ་འབྲས་བུར་བཞག་ནས་སྦྱོར་བ་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་སྔར་ལྟར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་སྦྱོར་བཞི་སྦྱོར་བར་བཞག་པའི་དོན་དེ་སྦྱོར་བཞི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ལ་བྱེད་དམ། སྐབས་དེར་སྦྱོར་བཞི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་མཁྱེན་གསུམ་ཤེས་བྱར་བཞག་པ་ལས་ལོགས་སུ་སྦྱོར་བཞི་སྦྱོར་བར་གཞག་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྐབས་དེར་སྦྱོར་བཞི་ཡོད་པར་ཐལ། སྐབས་དེར་སྦྱོ
Chinese
如果这样，就和承诺相违背了。还有，礼赞的头三个偈颂没有显示四圣母的体性，因为如果小乘圣者是圣者相续的基智，那它就不是圣者的母亲。如果菩萨圣者是圣者相续的道智，那它就不是圣者的母亲。如果佛陀圣者是圣者相续的遍智，那它就不是圣者的母亲。如果承认，那么就没有显示四圣母体性的庄严论典了。如果说没有过失，因为礼赞的最后一个偈颂显示了它，那么头三个偈颂就应该显示它。最后一个偈颂显示它是什么呢？因为它总结了那三个偈颂的意义。还有，声闻见道者，是佛陀的儿子，因为是成为遍智之子的学道者。还有，为了获得圣子，没有修持自己相续的母亲，因为如果是母子，就必须是相续不同的。如果承认，那么为了修持而将母亲作为所说境来宣说的论典就没有必要撰写了。还有，对于菩萨加行道者和相续不同者来说，菩萨加行道者的外摄受是不允许的，因为对于和它相续不同者来说，它的内摄受是不允许的。如果不遍及，如果相续不同者不允许母子，那么相续不同者不允许父子就遍及。第三，一切法的自生子都应该产生四圣，因为在胜解行位时，一切法作为对境，三智、所知等如前所述产生。承认宗和遍。还有，八事物的自生子都应该产生四圣，因为在胜解行位时，对境等三者如前，法身作为果而修持加行，所以如前产生。另外，在胜解行位时，将四加行作为加行的意义，是理解四加行是加行呢，还是当时四加行是加行呢？如果按照前者，那么在胜解行位时，将三智作为所知之外，另外将四加行作为加行就没有必要了。因此，如果按照后者，那么当时就应该有四加行，当时就应
English
If so, it contradicts the commitment. Furthermore, the first three verses of the praise do not show the nature of the four noble mothers, because if the Hinayana noble one is the basis of wisdom of the noble one's continuum, then it should not be the mother of the noble one. If the Bodhisattva noble one is the path of wisdom of the noble one's continuum, then it should not be the mother of the noble one. If the Buddha noble one is the omniscient wisdom of the noble one's continuum, then it should not be the mother of the noble one. If accepted, then there would be no adornment texts that show the nature of the four noble mothers. If there is no fault, because the last verse of the praise shows it, then the first three verses should show it. What does the last verse show? Because it summarizes the meaning of those three. Furthermore, the Hearer on the path of seeing is the son of the Buddha, because he is a student who has become the son of omniscience. Furthermore, in order to obtain the noble son, there is no practice of one's own continuum's mother, because if they are mother and son, they must be of different continua. If accepted, then there is no need to compose texts that show the mother as the object of expression for the sake of practice. Furthermore, for a Bodhisattva on the path of joining and a different continuum, the external acceptance of a Bodhisattva on the path of joining is not allowed, because for one with a different continuum, its internal acceptance is not allowed. If it does not pervade, if mother and son are not allowed for different continua, then it pervades that father and son are not allowed for different continua. Thirdly, all phenomena should generate the four noble ones as their own sons, because in the stage of aspiration, all phenomena appear as objects, the three wisdoms, objects of knowledge, etc., as previously explained. The sign and pervasion are accepted. Furthermore, the eight objects should generate the four noble ones as their own sons, because in the stage of aspiration, the three objects, etc., are as before, and the Dharmakaya is taken as the result and the practice is cultivated, so it appears as before. Furthermore, in the stage of aspiration, the meaning of placing the four practices as practices, is it to understand that the four practices are practices, or are the four practices practices at that time? According to the former, then in the stage of aspiration, there is no need to separately place the four practices as practices apart from placing the three wisdoms as objects of knowledge. Therefore, according to the latter, then there should be four practices at that time, then there should be