Tibetan
་དོན་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདེན་མོད། སྔ་མ་ལའང་ཁྱབ་པ་མེད་པར་ཐལ། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་དང་། ས་དང་པོ་ནས་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཆོས་ཅན་དེ་དང་དེའི་སྟོང་ཉིད་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲེན་ཚུལ་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་དེ་ལྟར་གཞག་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་ཤེས་འདྲེན་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ལའང་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་དོ་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ས་བཅུའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འདི་ནི་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་གྱིས་ན་ས་དང་པོ་ལའོ་ཞེས་པ་ནས། སྟོང་ཉིད་གཉིས་པོ་འདི་དག་ནི་ལས་ལ་དབང་བའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྔ་མ་བཞིན་ས་བཅུ་པ་ལའོ་ཞེས་པ་དང་། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་སོགས་བཅུ་པོ་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དང་། སྟོང་ཉིད་དེ་དག་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲེན་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཊཱི་ཀ་ལས་ཀྱང་ཨར་གྱི་བཞེད་པར་ལྟར་འདིའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དགོངས་ནས་སྦྱོར་ལམ་ནས་འཇོག་ལ། ཁྱད་པར་ནི་ཡེ་ཤེས་དང་པོ་གསུམ་སྦྱོར་ལམ་དང་པོ་གསུམ་དང་། བཞི་པ་ཆོས་མཆོག་ནས་འཇོག་པར་མཛད་ཅིང་། གང་གི་སྐྱོན་སྤོང་འདིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཁོ་བོས་སྨྲས་སོ། །འདི་དག་བདག་གི་རྟོག་པ་ལ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་སྟོང་ཉིད་དང་པོ་གསུམ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ལམ་ནས་འཇོག་སྟེ། སྤྱིར་ཚོགས་བཅུ་བདུན་གྱི་ནང་ཚན་དུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཚོགས་ལམ་ནས་ཡོད་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱི་ནང་ཚན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཆོས་མཆོག་མན་ཆད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདིར་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་ཁོ་ན་སྟོན་པ་མིན་པར་ལས་དང་པོ་པའི་ས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་སྟོན་པར་བཞེད་པ་ཡིན་གྱི། སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བཞེད་པའི་གསལ་ཁ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། འཕགས་པ་རྣམ་གྲོལ་སྡེས་སྐབས་གོ་རིམ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་དོན་ཡང་སྐབས་འདིས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གང་དག་གཞན་དགག་པའི་སྒོ་ནས་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱ
Chinese
如果说是因为有引入意义上的定解等差别，确实是这样。但是，前一个也不遍及，因为在资粮道和加行道的阶段，是以总的方式证悟二十空性，与从初地现量证悟没有差别。但在后得位，由于引入对法性和其空性的定解方式不同，所以这样安立。有些人说，对于存在这种引入定解方式的差别，也没有成立的理由。那么，在十地后得位的阶段，在法界中周遍行义上，没有引入定解等的差别，因为是那个立宗的缘故。遍及，因为这是从“以周遍行义故是初地”开始，到“这两个空性是成为业自在的所依，因此如前一样是十地”为止，以及周遍行义等十个引入定解的方式上的差别，并且结合了对那些空性引入定解方式上的差别而宣说的缘故。第三，从 टीका (梵文：ṭīkā，注释) 中也按照阿阇梨的观点，考虑到此处的智慧而从加行道安立，差别是前三个智慧与前三个加行道，第四个从世第一法安立，并且因为以这个为依据而驳斥了过失，所以我这样说了。这些在我看来，阿阇梨的观点是将证悟前三个空性的智慧安立在资粮道，因为一般来说，作为十七个资粮的一部分的智慧之聚存在于资粮道中没有相违，并且作为资粮成就的一部分的智慧之聚在世第一法以下没有，并且此处宣说二十空性的经部不是只宣说空性无遮，而是认为宣说从最初业者地到佛地的现观次第，因为没有明显地认为是以修所生为主的智慧，所以《释论》中说：圣者解脱军说，没有次第的章节的意义也应由此章节来表达。凡是以遮遣他宗的方式只说空性的，对那些来说，现观的次第稍微
English
If it is said that there is a difference in introducing definite understanding of the meaning, etc., it is true. However, the former is not pervasive either, because in the stage of accumulation and junction, the twenty emptinesses are realized in a general way, and there is no difference from the direct realization from the first ground. But in the subsequent attainment, it is established in this way because the way of introducing definite understanding of the emptiness of that and that dharma is different. Some say that there is no reason to establish the difference in the way of introducing definite understanding in this way. Then, in the stage of subsequent attainment of the ten grounds, there is no difference in introducing definite understanding, etc., in the meaning of pervading the entire dharmadhatu, because it is the reason for that proposition. It is pervasive, because this is from "Because of the meaning of pervading, it is the first ground" to "These two emptinesses are the basis of becoming the karma-自在, so like before, it is the tenth ground," and the difference in the way of introducing definite understanding of the ten meanings such as the meaning of pervading, and because it is said by combining the difference in the way of introducing definite understanding of those emptinesses. Third, from the टीका (Sanskrit: ṭīkā, commentary), according to the view of Ārya, considering the wisdom here, it is established from the path of junction, and the difference is that the first three wisdoms are the first three paths of junction, and the fourth is established from the highest dharma, and because I have spoken by refuting the faults based on this. In my opinion, the view of the teacher is to establish the wisdom of realizing the first three emptinesses on the path of accumulation, because in general, there is no contradiction that the collection of wisdoms that is part of the seventeen accumulations exists on the path of accumulation, and the collection of wisdoms that is part of the accomplishment of accumulation does not exist below the highest dharma, and here the sutras that teach the twenty emptinesses do not only teach emptiness non-affirmation, but think that they teach the order of manifestation from the ground of the first practitioner to the ground of the Buddha, because it is not clear that the wisdom is mainly born of meditation, so the Great Commentary says: The noble Vimuktisena said that the meaning of the chapters without order should also be expressed by this chapter. Those who only speak of emptiness by way of negating others, for those, the order of manifestation is slightly
Tibetan
ང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ནི་གཙོ་བོ་མིན་ནོ། །དེས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་ངོས་ཟིན་པ་དང་། བགྲོད་པར་བྱ་བའི་གོ་རིམ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ན་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ཞེས་པས་སྦྱོར་ལམ་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། སྤྱིར་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ནི་ཚོགས་སྦྱོར་གཉིས་ཀ་ལ་འཇུག་པས་ཚོགས་ལམ་གྱི་ཟླས་དྲངས་པའི་ཚེ་སྦྱོར་ལམ་དང་། སྦྱོར་ལམ་གྱི་ཟླས་དྲངས་པའི་ཚེ་ཚོགས་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་པོ་འདིས་ཚོགས་ལམ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་སྟོན་པའི་ཚུལ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་ས་མཚམས་དང་འདྲའོ། །སའི་ཚོགས་ལ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སའི་མཐའི་དཔྱད་པ་ལ། ཁྱད་གཞི་སའི་མཚན་ཉིད། ཁྱད་ཆོས་ཞིབ་མོར་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་ཕྱི་མ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཉམས་ལེན་ཁྱད་པར་ཅན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པས་ཟིན་པ་ཉིད་ཆར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ན་ས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཐོབ་སྟེ། ཡོན་ཏན་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ནི་སའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན་ཅིང་། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་མཁྱེན་པས་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མ་རྟོགས་པས་ན། ཀླན་ཀའི་གནས་གང་ཡང་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕར་ཕྱིན་ལྷག་པའི་ཁྱད་པར། བསླབ་གསུམ་སྦྱོང་བའི་ཁྱད་པར། ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་སྦྱོང་བའི་ཁྱད་པར། རྣམ་སྨིན་གྱི་སྐྱེ་བ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར། ངེས་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་པ་དྲང་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར། སྤང་བྱ་སྤང་བའི་ཁྱད་པར། ཡོངས་སྦྱོང་གི་ཁྱད་པར། ཡོན་ཏན་གྱི་གྲངས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ངེས་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་དང་དགུ་ལས། དང་པོ་ནི། ས་དང་པོར་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་ལྷག་པར་སྤྱོད་པ་ནས། ས་བཅུ་པར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་ལྷག་པར་སྤྱོད་པའི་བར་ཏེ། དབུས་མཐར། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། །བསམ་གཏན་དང་ནི་ཤེས་རབ་ཐབས། །སྨོན་ལམ་སྟོབས་དང་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །འདི་དག་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུའོ། །ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་མེད་ནི། །ས་བཅུ་རྣམས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་
Chinese
按照那些说“我不是存在”的人的观点，应该只讲述当下的意义，而不是主要讲述论著的意义。因此，由于空性的差别而认识到形态，并且由于脱离了应该行进的次第，所要做的目的就会丧失，如是说。所谓的“胜解行地”并没有成立为加行道，一般来说，胜解行地包括资粮道和加行道两者，因此，当被资粮道所牵引时，就成为加行道，当被加行道所牵引时，就成为资粮道。因此，这二十种空性显示了从资粮道到佛地的现观次第的方式，类似于二十二种发心的地之间的界限。在“地的集合”的语境中，关于菩萨地的究竟的探讨，分为：作为特点的基础的地之定义，以及详细解释特点两种。第一种是：以现量证悟空性的智慧，以及与大悲双运的方式证悟后来的证悟，以及作为功德之所依的特殊修持。如《入行论释》中所说：菩萨们的无漏智慧被慈悲等所摄持，当将其分为地时，就获得了地的名称，因为它是功德的来源。胜解行地只是以地的名称来命名的，并且由于圣者的后得智没有现量证悟空性，因此没有任何可以挑剔的地方。第二种分为：波罗蜜多增上的差别，修习三学的差别，修习五种无漏蕴的差别，受持异熟生的差别，正确引导定解的差别，断除所断的差别，完全修习的差别，功德数量的差别，以及词义的差别等九种。第一种是：从第一地增上修习布施波罗蜜多，到第十地增上修习智慧波罗蜜多之间。《中边分别论》中说：布施与戒律忍辱精进，禅定以及智慧方便，祈愿力与力量及智慧，这即是十种到彼岸。差别与无差别，应知在十地中。如是说。第二种
English
According to those who say "I am not existent," only the meaning of the present should be spoken, and not the meaning of the treatise as the main thing. Therefore, because the form is recognized by the distinction of emptiness, and because it is separated from the order to be traversed, the purpose to be done will be lost, so it is said. The so-called "stage of adhimukticarya" is not established as the path of preparation, in general, the stage of adhimukticarya includes both the accumulation path and the preparation path, therefore, when it is led by the accumulation path, it becomes the preparation path, and when it is led by the preparation path, it becomes the accumulation path. Therefore, these twenty emptinesses show the way of the order of realization from the accumulation path to the Buddha-bhumi, similar to the boundary between the twenty-two bodhicittas. In the context of "the collection of bhumis," the ultimate discussion of the bodhisattva-bhumi is divided into: the definition of the bhumi as the basis of characteristics, and the detailed explanation of the characteristics. The first is: the wisdom that directly realizes emptiness, and the subsequent realization that is realized in the way of the union of great compassion, and the special practice that is the basis of qualities. As it is said in the commentary on the Entering the Middle Way: The stainless wisdom of the bodhisattvas is held by compassion and so on, and when it is divided into bhumis, it obtains the name of bhumi, because it is the source of qualities. The stage of adhimukticarya is only named by the name of bhumi, and because the post-attainment wisdom of the noble ones does not directly realize emptiness, there is nothing to criticize. The second is divided into: the difference of the excess of paramitas, the difference of training in the three trainings, the difference of training in the five skandhas of stainlessness, the difference of holding the vipaka birth, the difference of correctly guiding the definite understanding, the difference of abandoning what is to be abandoned, the difference of complete training, the difference of the number of qualities, and the difference of the definition, etc. The first is: from the first bhumi, the practice of giving paramita is superior, to the tenth bhumi, the practice of wisdom paramita is superior. The Madhyantavibhaga says: Giving and morality, patience, diligence, meditation and wisdom, skillful means, prayer, power and wisdom, these are the ten perfections. Difference and non-difference should be known in the ten bhumis. So it is said. The second