Tibetan
རོ་ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར། ཉིར་སྣང་ལས། གང་དག་གི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་རྒྱུད་ལྡན་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། མདོའི་བསྟན་དོན་གྲུབ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པ་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུད་ལྡན་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ནང་ནས་མཆོག་ཉིད་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་དགོས་པར་ཐལ། ཉིར་སྣང་གི་ལུང་དེའི་བསྟན་དོན་གྲུབ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སེམས་ཆེན་པོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་མདོ་འགྲེལ་དེ་དག་གི་དོན་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་ལ་སོགས་པ་དྲུག་པོ་དེ་བསྐྱེད་དེ་ནམ་ཞིག་སྐྱེས་པ་ན་སེམས་དེ་དག་རང་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ནང་ནས་མཆོག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། རྩ་བར། སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་ཉིད་སེམས་དང་། །ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ས་མཚམས་ལ། འཕགས་གྲོལ་གྱིས། ཆེན་པོ་གསུམ་རེ་རེ་ལའང་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་པའི་དང་པོ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ན་ཡོད་ལ། ཕྱི་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ནར་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་མཚན་ཉིད་པ་ནི་ཕྱི་མ་ཁོ་ན་སྟེ། ཆེན་པོ་གསུམ་གང་རུང་ཡིན་ན། རང་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ནང་ནས་མཆོག་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག གཞན་དོན་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་ས་ཁོ་ནར་ཡོད་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟགས་སྒྲུབ་སྔ་མ་ལ། རྣམ་མཁྱེན་ཆོས་ཅན། ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཚོགས་ཡིན་པར་ཐལ། འཇུག་སྒྲུབ་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཐེག་ཆེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། ཡང་རྣམ་མཁྱེན་རྗེས་མཐུན་པ་ཡིན་ན། རྣམ་མཁྱེན་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ན། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ་མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། གྲངས་ངེས། སྒྲ་བཤད་པ་དང་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ལ་གནས་ནས་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ལ་བརྩོན་ཞིང་། རང་འབྲས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སེམས་དཔའི་ཉམས་ལེན་ཏེ། རྒྱན་ལས། གནས་རྩོམ་འབྲས་བུའི་འབྱུང་བ་ཆེ་བདག་ཉིད། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་འདོད། །རྟག་ཏུ་ལེན་པ་ཆེ་དང་བཟོད་པ་ཆེ། །དོན་ཆེན་ཡང་དག་སྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་བྱེད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་དང་། བཞིར་ཕྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྤྱིའི་སྒྲུབ་པ་དང་། བྱེ་བྲག་གི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་པའམ། མཁྱེན་གསུམ་ཡུལ་གྱི་སྒྲུབ་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་སྦྱོར་བཞིའི་སྒྲུབ་པ་གཉིས་སོ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ། ཨར་ན་རེ། རིམ་བཞིན་ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པ་གང་ཞིག ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའི་ཉམས་ལེན་གྱིས་མ་ཟིན་པ་དང་ཟིན་པ་དེ། སྤྱིའི་སྒྲུབ་པ་དང་བྱེ་བྲག་གི་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ཚོགས་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་མཁྱེན་གསུམ་ཡུལ་གྱི་སྒྲུབ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཟུར་ཕྱི་མར་ཐལ། སྤྱིའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། གོ་སྒྲུབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། འདི་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་བསྟན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། སྐབས་དང་པོ་གསུམ་དུ་བསྟན་པའི་ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པ་ལ། སྤྱིའི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའི་ཉམས་ལེན་གྱི་ལྡོག་པ་ནས་མ་བསྟན་པར་སྤྱིའི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ཙམ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐབས་བར་པ་བཞི་ནས་བསྟན་པའི་སྒྲུབ་པ་ལ་བྱེ་བྲག་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའི་ཉམས་ལེན་གྱི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐབས་བཞི་པར། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་སྤྱོད་པས། །ཞེས་དང་། ལྔ་པར། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་རེ་རེས་ནི། །ཞེས་དང་། དྲུག་པར། སྦྱིན་པ་ཤེས་རབ་བར་དག་དང་། །ཞེས་དང་། བདུན་པར། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་རེ་རེས་ཀྱང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་སྐབས་དང་པོ་གསུམ་ནས་བསྟན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་ཕྱིན་དྲུག་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ལྡོག
Chinese
如是说，及其注释中，《现观庄严论》云：“何者能使一切有情成最胜？”，答曰：“菩萨摩诃萨之金刚喻定，能使一切有情成最胜。”如是说。若谓以金刚喻定生起，则彼必具传承，何以故？若经部之教义成立，则菩萨之传承中必有金刚喻定故。若许，则菩萨加行道者，应是具有胜义菩提心之传承者，何以故？彼能生起菩提心故。又，若能使一切有情成最胜之菩提心，则必存在于菩萨之传承中，何以故？若《现观庄严论》之教义成立，则菩萨之传承中必有金刚喻定故。若许，则大心者，应是如此，何以故？为此故。是故，彼等经论之义为：生起菩萨之金刚喻定等六者，何时生起，则彼等心成为自传承之补特伽罗，于一切有情中成最胜，此乃其义。根本颂云：“有情皆成最胜心。”即是此意。第三、分界上，圣解脱说：“三大（大义、大行、大果）各自有暂时和究竟两种情况，前者存在于大乘的资粮道，后者只存在于佛地。”具有特殊目的的特征是后者，即只有佛地才具有。如果属于三大中的任何一个，则必须是能使自传承之补特伽罗在一切有情中成最胜之法。其中一些人认为，利他，应只存在于佛地，何以故？因为它是为了成就大乘，为了生起大乘菩提心，因为它是为了那个目的之所缘。如果这样认为，则对于先前的立宗，全知，应是集资粮所要积聚的资粮，何以故？因为它是入行所要进入的大乘。承认周遍关系。又，全知
English
It is said, and in its commentary, the Abhisamayalankara says, "What makes all sentient beings the most excellent?" The answer is, "The Vajra-like Samadhi of a Bodhisattva Mahasattva makes all sentient beings the most excellent." It is said. If it is said that it arises with the Vajra-like Samadhi, then it must have a lineage, why? If the doctrine of the Sutra is established, then there must be Vajra-like Samadhi in the lineage of the Bodhisattva. If you admit, then the Bodhisattva practitioner on the path of application should be a lineage holder of ultimate Bodhicitta, why? Because it generates Bodhicitta. Also, if it is the Bodhicitta that makes all sentient beings the most excellent, then it must exist in the lineage of the Bodhisattva, why? If the doctrine of the Abhisamayalankara is established, then there must be Vajra-like Samadhi in the lineage of the Bodhisattva. If you admit, then the great-minded one should be so, why? For that reason. Therefore, the meaning of those Sutras and commentaries is: When the six, such as the Vajra-like Samadhi of the Bodhisattva, arise, then those minds become the most excellent among all sentient beings, the individuals of their own lineage, this is its meaning. The root verse says, "Sentient beings all become the most excellent mind." This is the meaning. Thirdly, on the boundary, Arya Vimoksha says, "Each of the three great ones (great meaning, great practice, great result) has two situations, temporary and ultimate, the former exists on the path of accumulation of the Great Vehicle, and the latter exists only on the Buddha ground." The characteristic of having a special purpose is the latter, that is, only the Buddha ground has it. If it belongs to any of the three great ones, then it must be a Dharma that makes the individuals of its own lineage the most excellent among all sentient beings. Some people think that benefiting others should only exist on the Buddha ground, why? Because it is for accomplishing the Great Vehicle, for generating the Bodhicitta of the Great Vehicle, because it is the object for that purpose. If you think so, then for the previous establishment, omniscience should be the accumulation to be accumulated by the accumulation of merit, why? Because it is the Great Vehicle to be entered by entering the path. The pervasion is admitted. Also, omniscience
Chinese
如果前提一致，则必须是遍智。如果是为了大乘修持的阶段，则必须是为了大乘修持。如是修持之所依。在“如是修持之所依”的语境中，大乘修持的边际分析有四种：定义、分类、数量确定和词源解释。第一种是：安住于大乘发心，精勤于自性之义，并修持能成办自果大菩提的菩萨之修行。如《庄严经论》云：“处所、造作、果之生，大自体性故，是名诸佛子，修持之体性。恒常受持大，安忍亦复大，能作真实成办，重大义利事。”第二种分为两种和四种。第一种是：共同的修持和特殊的修持，或者说，三智境的修持和境有者四加行的修持。这二者的差别，阿那说：次第的大乘修持，没有被行六度的修持所摄持的和被摄持的，分别是共同的修持和特殊的修持的定义。那么，资粮道者的相续中的三智境的修持，是法，应是外延，因为是共同的修持。不能承认，因为是能立，因为是大乘的修持。达滴巴说：这二者是体性相同，只是从开示方式上区分而已。在前三个阶段所开示的大乘修持，称为共同的修持，因为没有从行六度的修持的遮遣方面开示，只是作为共同善法的基础而开示。从中间四个阶段所开示的修持，称为特殊的修持，因为是从行六度的修持的遮遣方面开示的。第四个阶段说：“布施和持戒等行持。”第五个阶段说：“布施等一一。”第六个阶段说：“布施智慧之间清净。”第七个阶段说：“布施等一一也。”因为这样说的缘故。那么，前三个阶段所开示的大乘的修持，也是行六度的遮遣。
English
If the premise is consistent, then it must be omniscient. If it is for the sake of the stage of Mahayana practice, then it must be for the sake of Mahayana practice. Thus, it becomes the basis of practice. In the context of "Thus, it becomes the basis of practice," the marginal analysis of Mahayana practice has four aspects: definition, classification, numerical determination, and etymological explanation. The first is: the practice of a Bodhisattva who abides in the Mahayana aspiration, diligently strives for the meaning of self-nature, and accomplishes the great Bodhi as its own fruit. As the Ornament of Sutras says: "The place, the creation, the arising of the fruit, the great self-nature, is considered to be the nature of the practice of the sons of the Buddhas. Constantly upholding the great, and enduring greatly, they perform the actions of truly accomplishing great and meaningful deeds." The second is divided into two and four. The first is: the common practice and the specific practice, or the practice of the three wisdom realms and the practice of the four applications of the realm-possessor. The difference between these two is, Arna says: The successive Mahayana practices, those that are not and are encompassed by the practice of practicing the six perfections, are the definitions of common practice and specific practice, respectively. Then, the practice of the three wisdom realms in the continuum of the path of accumulation, is the Dharma, should be an extension, because it is a common practice. It cannot be admitted, because it is a proof, because it is a Mahayana practice. Dartiika says: These two are the same in essence, but are distinguished only from the perspective of the way of teaching. The Mahayana practice taught in the first three stages is called common practice, because it is not taught from the aspect of negating the practice of practicing the six perfections, but only as the basis of common virtuous Dharma. The practice taught from the middle four stages is called specific practice, because it is taught from the aspect of negating the practice of practicing the six perfections. In the fourth stage it says: "Practicing giving and morality, etc." In the fifth stage it says: "Giving and so on, each one." In the sixth stage it says: "Giving, wisdom, and purity in between." In the seventh stage it says: "Giving and so on, each one also." Because it is said in this way. Then, the Mahayana practice taught in the first three stages is also the negation of practicing the six perfections.