Tibetan
་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྟག་པ་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པ་ཡོད་པར་ཐལ། བུམ་པ་ཆོས་གང་དག་གི་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ཡིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སོ་སོར་སྒྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་མཚན་གཞི་ལ། སེམས་ཙམ་པ་ན་རེ། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པས་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ལ་དམིགས་པ་མེད་དེ། ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །འོ་ན། སྒྲོ་འདོགས་གཅིག་ཆོད་ན་སྒྲོ་འདོགས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་དུ་ཆོད་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པས་ཆོས་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པ་གང་ཞིག ཆོས་ཉིད་ལ་རིགས་མི་འདྲ་བའི་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྒྲོ་འདོགས་རིམ་གྱིས་གཅད་པའི་སྒོ་ནས་དམིགས་པ་དག་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡུལ་སྟོང་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་དྲི་མས་རྣམ་པར་དག་ཀྱང་། ཆོས་ལ་དྲི་མ་རིམ་བཞིན་དུ་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་དམིགས་པ་དག་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཡོད་དེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ནམ་མཁའ་རྣམས། །དག་པ་བཞིན་དུ་དག་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་ཞེན་གྱི་དྲི་མ་སྤང་དུ་མེད་པར་ཐལ། གཉེན་པོ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མངོན་ཞེན་གྱི་དྲི་མ་སྤང་དུ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །ཁྱབ་སྟེ། གཉེན་པོ་ལ་མངོན་ཞེན་གྱི་དྲི་མ་ཡོད་ན། གཉེན་པོ་འདི་སྤང་བྱ་འདིའི་གཉེན་པོའོ་སྙམ་དུ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལའང་མངོན་པར་ཞེན་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་སའི་དག་པ་དེ་དག་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དྲི་མ་ཁོ་ན་སྤངས་པའི་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དགེ་ལ་སོགས་པ་ཡིན། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། དགེ་སོགས་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱད། མཚན་གཞི་ལ་དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག རིམ་བཞིན་དུ་ལུང་དུ་བསྟན་པ་གང་ཞིག རང་གི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་འབྱིན་བྱེད་དང་། ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་འབྱིན་བྱེད་དང་། དགེ་མི་དགེ་གང་རུང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཟེར་རོ། །རང་གི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཁོང་ཁྲོས་འཇོམས་པར་ངེས་པའི་དགེ་བ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་ཟུར་དེར་ཐལ། དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། ཆོས་ཅན་དེའི་ཕྱིར། ཡང་རང་གི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་བཤགས་པས་འདག་པར་ངེ
Chinese
是特性的缘故。如果承认，常法有法，瓶子是共相，因为瓶子是某些法，实际上不能起作用。分别成立各个理由。第二，关于实例。唯识宗说，大乘修行不缘有漏无漏的各种法，因为只缘法性圆成实性，无二取之如是性。那么，断一个增益，是否周遍于同时断除所有增益？因为大乘修行只缘法性，法性没有不同种类的差别。如果承认，通过逐渐断除增益的方式，所缘的清净不会越来越殊胜。因为如果境是空性自性，从垢染中解脱，那么，法上逐渐消除垢染的方式，所缘的清净会越来越殊胜，如《中边分别论》所说：“水界金和虚空等，如清净般而清净想。”如果这样说，那么对治方的显现执着的垢染就无法断除，因为对治是真实成立的。如果承认，那么对异品方的显现执着的垢染也无法断除。周遍，如果对治有显现执着的垢染，那么也会对异品产生显现执着，认为对治是此应断之物的对治。此外，成佛地的清净是清净的一方，因为那是仅仅断除了对异品显现执着的垢染的极度清净。那也是善等。在“善等”的章节中，研究善等三者的特性。关于实例的研究分为两部分。第一部分，在遮、立、舍三者中，第一部分，有些人说，依次是预言，产生自己的异熟果，产生令人满意的果实，产生令人不满意的果实，以及未成立为善或非善的法。确定在自己的第二刹那被愤怒摧毁的善法，是外缘，因为是善法。如果承认，那么就不是那样，因为是该法。此外，确定在自己的第二刹那被忏悔消除。
English
Because it is a characteristic. If you admit, the permanent dharma has the characteristic that the pot is a common characteristic, because the pot is some dharma that cannot actually function. Establish each reason separately. Second, regarding the example. The Mind-Only school says that the Mahayana practice does not focus on various dharmas of contaminated and uncontaminated, because it only focuses on the suchness of the nature of reality, the perfectly established nature, and the non-duality of grasping and being grasped. So, if one imputation is cut off, is it pervasive that all imputations are cut off simultaneously? Because the Mahayana practice only focuses on the nature of reality, and there is no difference in the types of nature of reality. If you admit, the purity of the object of focus will not become more and more excellent through the way of gradually cutting off imputations. Because if the object is emptiness and its own nature is purified from defilements, then the purity of the object of focus will become more and more excellent through the way of gradually eliminating defilements on the dharma, as the "Distinguishing the Middle from the Extremes" says: "The water element, gold, and space, are thought to be pure as if they are pure." If you say so, then the defilement of manifest attachment to the side of the antidote cannot be eliminated, because the antidote is truly established. If you admit, then the defilement of manifest attachment to the side of the dissimilar cannot be eliminated. It is pervasive, if there is a defilement of manifest attachment to the antidote, then there will also be manifest attachment to the dissimilar side, thinking that the antidote is the antidote to this object to be abandoned. Furthermore, the purity of the Buddha-land is one side of purity, because it is the ultimate purity that only eliminates the defilement of manifest attachment to the dissimilar side. That is also virtue and so on. In the section on "virtue and so on," study the characteristics of the three, virtue and so on. The study of examples is divided into two parts. The first part, among the three, negation, establishment, and abandonment, the first part, some say that they are, in order, the prophecy, producing one's own ripened fruit, producing satisfactory fruits, producing unsatisfactory fruits, and dharmas that have not been established as either virtuous or non-virtuous. The virtuous dharma that is certain to be destroyed by anger in its second moment is an external condition, because it is a virtuous dharma. If you admit, then it is not so, because it is that dharma. Furthermore, it is certain to be eliminated by confession in its second moment.
Tibetan
ས་པའི་མི་དགེ་བ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་ཟུར་དེར་ཐལ། མི་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མི་དགེ་བ་བཤགས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། སྐྱེས་བུ་དམ་པས་བླང་བར་བྱ་བ་དང་། དེས་དོར་བར་བྱ་བ་ཞེས་ཟེར་ན། སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་ཆོས་ཅན། དགེ་བར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་སེམས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཐོབ་བྱ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་སྒྲིབ་ཆོས་ཅན། མི་དགེ་བར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་འཕགས་རྣམས་ཀྱི་དོར་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས་པར་འོས་པ་དང་། དེས་སྨད་པར་འོས་པ་ཞེ་ན། མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། དགེ་བར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་དེར་ཐལ། སངས་རྒྱས་འཕགས་པས་དེ་ལ་བསྟོད་བཀུར་བསྔགས་གསུམ་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཕམ་པ་ཕོག་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། མི་དགེ་བར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། སངས་རྒྱས་འཕགས་པས་དེ་ལ་རྣམ་གྲངས་དུ་མའི་སྒོ་ནས་སྨད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ལུང་དུ་བསྟན་པ་གང་ཞིག་ཅེས་པ་མཚན་ཉིད་ལ་བསྣོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐེག་དམན་གྱི་བསམས་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་དགེ་བ་ཆོས་ཅན། མི་དགེ་བར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། མདོ་སྡུད་པ་ལས། གལ་ཏེ་བསྐལ་བ་བྱེ་བར་དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུ། །སྤྱོད་ཀྱང་དགྲ་བཅོམ་རང་རྒྱལ་ཉིད་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ན། །དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྐྱོན་འབྱུང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་ཡིན། །སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་ཕས་ཕམ་པས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལྕི། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རིམ་བཞིན་ལུང་དུ་བསྟན་པ་གང་ཞིག རྣམ་པར་དཀར་བའི་ངོ་བོར་གནས་པ་དང་། དེ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་གནག་པའི་ངོ་བོར་གནས་པ་དང་། དགེ་མི་དགེ་གང་རུང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས། གསུམ་པ་ལ། ཁ་ཅིག སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་ཆོས་ཅན། དགེ་བར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེར་ཐལ། ལུང་རྣམ་དག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་བསྟན་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟགས་སྒྲུབ་སྔ་མ་ལ་ཟག་མེད་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། དེ་དགེ་སྦྱོང་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་ཐལ། ཟག་མེད་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མཚན་གཞི་ལ། ཀུན་བཏུས་ལས། དགེ་བ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དགེ་བ་སོགས་བཅུ་གསུ
Chinese
地上的不善法，是所立宗，有外延，因为是不善法之故。若应承，则不善法无需忏悔。有的人说，前两者的体性依次是，圣者所应取者，以及其所应舍者。如果这样说，那么佛陀圣者，是所立宗，应是善法，因为是该体性之故，因为是菩萨圣者们所应取者之故，因为是其所应得的究竟之故。菩萨圣者相续中的所知障，是所立宗，应是不善法，因为是该体性之故，因为是菩萨圣者们所应舍者之故。有的人说，是圣者们所应赞叹的，以及其所应呵责的。如果这样说，那么安住在胜解行道的菩萨，是所立宗，应是善法，因为是该体性之故。若不成立，则应成立，因为佛陀圣者们对其作赞叹、恭敬、称扬这三事之故。遭受失败的补特伽罗，是所立宗，应是不善法，因为是该体性之故。若不成立，则应成立，因为佛陀圣者们以多种方式对其进行呵责之故。有的人说，在体性上加上“凡是受记的”这句话。如果这样说，那么以小乘之心所引发的善法，是所立宗，应是不善法，因为是该体性之故。若不成立，则应成立，因为在《宝积经》中说：“纵然于千百万劫中，行持十善业道，若生起声闻独觉之心，此乃戒律之垢，戒律之毁损，此发心较他胜处罪尤重。”之故。第二是，依次为凡是受记的，安住于极白之自性中者，以及凡是安住于极黑之自性中者，以及非善非不善的法。第三，有的人说，佛陀圣者，是所立宗，应是善法，因为是该体性之故。应是前者，因为是清净的受记之故，因为是其所诠释之义之故。如果这样说，那么在先前的能立之宗上，成为无漏无间道之果位的补特伽罗，是所立宗，应是沙门果，因为是无漏无间道之果位之故。周遍成立。不能应承，因为是补特伽罗之故。第二，在同义词方面，《摄类学》中说，善法有自性善等十三种。
English
The non-virtue on the ground, is the subject, has an extension, because it is a non-virtue. If you accept, then there is no need to confess non-virtue. Some say that the characteristics of the first two are, respectively, what should be taken by the noble person, and what should be abandoned by him. If you say so, then the Buddha, the noble one, is the subject, should be virtue, because it is that characteristic, because it is what should be taken by the Bodhisattva noble ones, because it is the ultimate that should be obtained. The obscuration of knowledge in the continuum of the Bodhisattva noble one, is the subject, should be non-virtue, because it is that characteristic, because it is what should be abandoned by the Bodhisattva noble ones. Some say that it is what should be praised by the noble ones, and what should be blamed by him. If you say so, then the Bodhisattva who abides in the path of application, is the subject, should be virtue, because it is that characteristic. If it is not established, then it should be established, because the Buddha noble ones praise, respect, and extol him. The person who has suffered defeat, is the subject, should be non-virtue, because it is that characteristic. If it is not established, then it should be established, because the Buddha noble ones blame him in many ways. Some say that the phrase "whatever is prophesied" is added to the characteristic. If you say so, then the virtue aroused by the mind of the Hinayana, is the subject, should be non-virtue, because it is that characteristic. If it is not established, then it should be established, because it is said in the Ratnakuta Sutra: "Even if one practices the ten virtuous paths for hundreds of millions of kalpas, if one generates the mind of a Hearer or Solitary Realizer, this is the stain of discipline, the destruction of discipline, this generation of mind is even heavier than a Parajika offense." The second is, respectively, whatever is prophesied, abides in the nature of extreme white, and whatever abides in the nature of extreme black, and the dharma that is neither virtue nor non-virtue. Third, some say that the Buddha noble one, is the subject, should be virtue, because it is that characteristic. It should be the former, because it is a pure prophecy, because it is the meaning it explains. If you say so, then on the previous proof of the subject, the person who has become the fruit of the unpolluted uninterrupted path, is the subject, should be the fruit of a Shramana, because it is the fruit of the unpolluted uninterrupted path. The pervasion is established. It cannot be accepted, because it is a person. Second, in terms of synonyms, the Collected Topics says that virtue has thirteen kinds, such as self-nature virtue.