Tibetan
གྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀ་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་གཉིས་ཀ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དངོས་བསྟན་གྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་མདོ་དེ། ཁྱོད་དངོས་བསྟན་གྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་མདོ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀ་གཙོ་བོར་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཆོས་ཅན། ཉོན་སྒྲིབ་གཙོ་བོར་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀ་གཙོ་བོར་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་གཉིས་ཀ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཙོ་བོར་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དེ་ཁྱོད་གཙོ་བོར་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྒྲིབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིམ་བཞིན་ཁས་བླངས་སོ། །རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཐེག་དམན་གྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དུ་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པའི་མདོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཡིན་པ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཟུགས་མེད་པ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པར་ཐལ། གཟུགས་མེད་ཅེས་པའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་བསྟན་གྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དྲང་ངེས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འདི་དག་ནི་ཞིབ་པར་ལོགས་སུ་བཤད་པར་འདོད་པས་འདིར་རྒྱས་པར་མ་སྤྲོས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་པ་དང་། བརྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། གང་ལ་རྩོད་པའི་ཡུལ། ཇི་ལྟར་རྩོད་པའི་ཚུལ། དེ་ལ་ལན་འདེབས་པའི་ཚུལ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ལུས་རྣམ་གཞག་ཏུ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། །ཞེས་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་བསྟན་པ་ལ་རྩོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་དུ་ཐལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རིགས་ཐ་དད་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ་མི་རུང་བར་ཐལ་ལོ་ཞེས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ། ཆོས་དབྱིངས་རིགས་སུ་སྒྲུབ་པ་དང་། དེ་ལྟར་ནའང་རིགས་ཅན་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་འཐད་པའི་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་ཞེས་སོགས་ཀྱི་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། བརྟེན་པའི་ཞེས་སོགས་ཀྱི་བསྟན་ཏོ། །ལུང་དང་པོའི་
Chinese
以所诠之主而宣说的经，是所表，因为具有该定义。如果不成立，则应是，因为彼二者皆为以所诠之主而宣说的经。如果不成立，则彼二者皆为有法，您直接宣说以所诠之主而作宣说的经，应是您直接宣说以所诠之主而作宣说的经，因为您存在。如果说，烦恼障和所知障二者皆为主要断除的无间道有法，应是烦恼障主要断除的无间道，因为彼二者皆为主要断除的无间道。如果不成立，则彼二者皆为有法，您主要断除的无间道，应是您主要断除的无间道，因为您是障碍。次第承认。如果承许为根本，则彼有法，应成为小乘的无间道。某些人说，以究竟一乘而宣说的经有法，应是，因为是了义经。如果承许，则究竟一乘应成为胜义谛，如果这样说，那么无色应成为胜义谛，因为名为无色的般若经，是以胜义谛直接宣说作为所诠之主而宣说的经。这些正误的分别，因为想要详细分开解说，所以在此不再广说。“法界无有差别故。”以及“依凭之法的差别。”的场合中，于何而诤论之处，如何诤论之方式，于彼而答复之方式等三者中，第一者是，于身差别中，“法界之自性。”如是于有情之心之法界宣说为如来藏而诤论。第二者是，一切有情皆应成为具有如来藏，因为一切有情皆为法界所遍及。如果承许，则三种种姓的三种差别不应成为可以区分，如是说。第三者，法界成立为种姓，以及即使如此，三种种姓可以区分之方式二者中，第一者是，如是等之所宣说。第二者是，依凭之等之所宣说。第一句经文的
English
The sutra that mainly teaches the subject matter is the signified, because it possesses that definition. If it is not established, then it should be, because both of them are sutras that mainly teach the subject matter. If it is not established, then both of them are subjects. The sutra that you directly teach as the main subject matter should be the sutra that you directly teach as the main subject matter, because you exist. If it is said that both afflictive obscurations and cognitive obscurations are mainly abandoned by the immediate path, then it should be the immediate path that mainly abandons afflictive obscurations, because both of them are immediate paths that mainly abandon. If it is not established, then both of them are subjects. The immediate path that you mainly abandon should be the immediate path that you mainly abandon, because you are an obscuration. Accepted in sequence. If it is accepted as the root, then that subject should become the immediate path of the Lesser Vehicle. Some say that the sutra that teaches the ultimate One Vehicle is the subject, it should be, because it is a definitive sutra. If it is accepted, then the ultimate One Vehicle should become the ultimate truth. If it is said like that, then the formless should become the ultimate truth, because the Perfection of Wisdom Sutra called "Formless" is the sutra that directly teaches the ultimate truth as the main subject matter. These distinctions of correct and incorrect, because I want to explain them in detail separately, so I will not elaborate here. "Because the realm of phenomena has no difference." And in the case of "The difference of dependent phenomena." Among the three aspects of what is disputed, how it is disputed, and how to respond to it, the first is, in the distinction of the body, "The nature of the realm of phenomena." Thus, it is disputed that the realm of phenomena of sentient beings' minds is taught as the Buddha-nature. The second is, all sentient beings should have the Buddha-nature, because all sentient beings are pervaded by the realm of phenomena. If it is accepted, then the three different lineages of the three vehicles should not be able to be distinguished, so it is said. The third is, the realm of phenomena is established as the lineage, and even so, among the two ways in which the three lineages can be distinguished, the first is what is taught by "how" and so on. The second is what is taught by "depending" and so on. The first verse of
Tibetan
དོན་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་རིགས་སུ་འཐད་དེ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལྟར་དུ་བྱང་ཆུབ་གསུམ་པོ་སོ་སོར་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་ཐོས་སློབ་པའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལ་དམིགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་གཞི་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རང་རྒྱལ་དང་། ཐེག་ཆེན་ལའང་འགྲེའོ། །ཁ་ཅིག ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་མེད་གསུམ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་ལ་རིམ་གྱིས་དམིགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་འཆད་པ་མི་འཐད་དེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་དེས་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་ལ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་དེ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དེས་དེ་ལ་དམིགས་པར་ཐལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་དེས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་གཞི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །འོ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་དེས་སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་ལ་དམིགས་པར་ཐལ། དེའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་དེས་དེའི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རྟེན་གཞི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུད་བླར། དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་ཁམས་དབང་རྣམས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྩོད་ལན་གཉིས་པའི་དོན་ལ། ལོ་ཆེན་ན་རེ། ལུས་རྣམ་གཞག་ཏུ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་ཆོས་དབྱིངས་སུ་བཤད་པ་དང་། རྟོགས་པ་ཡི་ནི་ཆོས་དྲུག་དང་། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། རྟེན་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་བཅུ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རྟེན་རིགས་དེ་ལ་བཅུ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པར་ཐལ། རང་བཞིན་གནས་རིགས་དེ་ཆོས་དབྱིངས་གང་ཞིག ཆོས་དབྱིངས་ལ་རིགས་མི་འདྲ་བའི་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ལན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །ཞེས་པའི་གཞུང་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །མི་འཐད་དེ། གཞུང་འདིས་རྟེན་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་བཅུ་གསུམ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་རིགས་དེ་ལ་བཅུ་གསུམ་དུ་དབྱེ་རུང་བར་མ་བསྟན་པར་ཐལ། དེས་རྟེན་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་སྒྲུབ་པ་གསུམ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རིགས་དེ་ལ་གསུམ་དུ་དབྱེ་རུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲེལ་པར། རྟེན་པའི་ཆོས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟེན་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྩ་བའི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེའང་མིན
Chinese
意义是：众生的心之法界，作为种姓是合理的。因为，如同修持三乘之修行，就能各自成为获得三种菩提之因。例如，声闻学者的心之法界，以缘于人无我的声闻之修行作为基础，因而成为获得声闻菩提之因。同样，缘觉和，大乘也一样解释。有些人说：如何像声闻乘等领悟三种无我的心之法界，像那样次第缘于它，这种说法是不合理的。因为，声闻的相续之修行，并不缘于其相续之法界。因为，它没有领悟它。对此，有人说：它缘于它，是合理的。因为，声闻的相续之心之法界，是声闻修行的基础。如果这样说。那么，凡夫的业和烦恼，也应缘于凡夫相续的心之法界。因为，它的心之法界是它的业和烦恼的基础。如《宝性论》云：“如是蕴界处”。对于第二个辩论的意义，大译师说：在《身差别论》中，说自性住种姓是法界，以及“领悟之法有六”的场合。以所依之法修持来说，以十三种方式将所依种姓分为十三种是不合理的。因为，自性住种姓是法界，哪个法界？因为法界没有不同种类的区分。为了显示这个答案，说：“以所依之法的差别”。这样说是不合理的。因为，这个论典并没有显示以所依之法修持来说，有十三种的理由，而将种姓分为十三种是合理的。因为它显示了以所依之法修持来说，有三乘的修行三种的理由，而将种姓分为三种是合理的。因为，在注释中说：“以所依之法，以三乘所摄之所知不同之故，所依亦是不同”。如果认为是根本的密意，那也不是。
English
The meaning is: The dharmadhatu of the minds of sentient beings is reasonable as a lineage. Because, just as one practices the practice of the three vehicles, it becomes the cause of attaining the three bodhisattvas separately. For example, the dharmadhatu of the mind of a Shravaka learner, by taking the practice of a Shravaka that focuses on the selflessness of the person as a basis, is the cause of attaining the Shravaka's bodhi. Similarly, it also applies to Pratyekabuddhas and the Mahayana. Some say: How the dharmadhatu of the mind that realizes the three selflessnesses of the Shravaka vehicle, etc., is gradually focused on in that way is unreasonable. Because, the practice of the Shravaka's continuum does not focus on the dharmadhatu of that continuum. Because, it does not realize it. To this, someone says: It is reasonable for it to focus on it. Because, the dharmadhatu of the mind of the Shravaka's continuum is the basis of the Shravaka's practice. If you say so. Then, the karma and afflictions of ordinary beings should also focus on the dharmadhatu of the mind of the continuum of ordinary beings. Because, its dharmadhatu of mind is the basis of its karma and afflictions. As the Ratnagotravibhāga says: "Thus the aggregates, elements, and sense bases." Regarding the meaning of the second debate, the great translator said: In the Sharirabheda Sutra, it is said that the self-existing lineage is the dharmadhatu, and in the case of "the six dharmas of realization." In terms of the dharma of reliance practice, it is unreasonable to divide the reliance lineage into thirteen in thirteen ways. Because, the self-existing lineage is the dharmadhatu, which dharmadhatu? Because there is no distinction between different kinds of dharmadhatu. In order to show this answer, it is said: "By the distinction of the dharma of reliance." Saying this is unreasonable. Because, this treatise does not show that in terms of the dharma of reliance practice, there are thirteen reasons, and it is reasonable to divide the lineage into thirteen. Because it shows that in terms of the dharma of reliance practice, there are three reasons for the practice of the three vehicles, and it is reasonable to divide the lineage into three. Because, in the commentary it is said: "Because the knowable included in the three vehicles is different by the dharma of reliance, the reliance is also different." If you think it is the fundamental intention, then it is not.