Tibetan
་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱྭ་པ་ན་རེ། དགོངས་ལྡེམ་དགོངས་འཇོག་པའི་ཉན་པ་པོའི་གང་ཟག་དེ་ནི་འགལ་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། ཉན་པ་པོ་གང་ལ་དགོངས་ནས་མདོ་དེ་ལྡེམ་དགོངས་སུ་འཇོག་པའི་གང་ཟག་དེ་མདོ་དེའི་དགོངས་གཞི་མ་རྙེད་པར་མདོ་དེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཛིན་པས་ཁྱབ། ཉན་པ་པོ་གང་ལ་ལྟོས་ནས་མདོ་དེ་དགོངས་པ་ཅན་དུ་འཇོག་དགོས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ན། མདོ་དེའི་དགོངས་གཞི་ཟབ་མོ་མ་རྙེད་པའི་སྒོ་ནས་མདོ་སྡེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མི་འཛིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས། འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་བརྙས་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ང་ཉིད་སངས་རྒྱས་རྣམ་གཟིགས་སོ་ཞེས་པའི་མདོ་དེ་ཁྱོད་ལ་ལྟོས་ཏེ་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་མདོ་མིན་པར་ཐལ། དེ་ཁྱོད་ལ་ལྟོས་ཏེ་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་པའི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ཁྱོད་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཉེན་པོ་ལ་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགོངས་གཞི་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་དེ་དགོངས་པ་ཅན་དང་དགོས་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་དེ་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་མདོ་ཡིན་ཞེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་དགོངས་གཞི་གཙོ་བོར་སྟོན་ན་དགོས་པ་གཙོ་བོར་མི་སྟོན་པས་ཁྱབ་བམ་མ་ཁྱབ། དང་པོ་ལྟར་ན་དགོངས་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་མདོ་གཉིས་འགལ་བར་ཐལ། དེའི་ཁྱད་པར་འཐད་པ་གང་ཞིག ཁས་བླངས་སྔ་མ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། གཙོ་བོར་ཞེས་སྨོས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །རང་ལུགས་ནི། དགོངས་གཞི་ལ་ལྟོས་ནས་དགོངས་པ་ཅན་དང་། དགོས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ལྡེམ་དགོངས་སུ་བཤད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་གཉིས་འགལ་བ་ནི་མིན་ཏེ། ང་ཉིད་སངས་རྒྱས་རྣམ་གཟིགས་སོ་ཞེས་པའི་མདོ་དེ་དགོངས་གཞི་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་མདོ་དང་། དགོས་པ་སངས་རྒྱས་ལ་བརྙས་པའི་གཉེན་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ། དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག ངེས་དོན་དང་དྲང་དོན་གྱི་མདོའི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། རང་གི་བརྗོད་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་དུ་རུང་བའི་མདོ་དང་། དེ་མི་རུང་བའི་མདོ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག ངེས་དོན་གྱི་མདོར་ཁས་བླངས་པ་ལ་ལུང་རིགས་ཀྱིས་གནོད་པ་མེད་པའི་མདོ་དང་། དྲང་དོན་གྱི་མདོར་ཁས་བླངས་པ་ལ་དེས་གནོད་པ་མེད་པའི་མདོ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག དོན་དམ་བདེན་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་སྟོན་པའི་མདོ་དེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར། དང་པོ་ལ་གཟུགས་མེད
Chinese
是故。 ཕྱྭ་པ་说，听者需要是能区分不了义和了义的人，因为对于听者来说，如果认为某经是不了义经，那么他一定是因为没有理解该经的真实含义，而将该经视为字面意义。如果听者认为某经是了义经，那么他一定是因为没有理解该经的深刻含义，而不会将该经视为字面意义。因此说，对于冒犯释迦牟尼佛的人来说，如果认为“我即是毗婆尸佛”的经文对你来说不是不了义经，那是因为对你来说是了义经，因为它是为了说明平等性。不能接受根本，因为它对你来说是为了对治（冒犯佛）的不了义经。有些人说，这两者的区别在于，主要阐述意义的经是了义经，主要阐述必要性的经是不了义经。那么，如果主要阐述意义，是否意味着不主要阐述必要性？如果按照第一种说法，那么了义经和不了义经就互相矛盾了。这二者的区别有什么道理呢？因为承认了前面的说法。如果按照第二种说法，那么说“主要”就没有必要了。我自己的观点是，根据意义来说，是了义经，根据必要性来说，是不了义经。但这二者并不矛盾，因为“我即是毗婆尸佛”的经文，从意义上说是为了说明平等性，因此是了义经，从必要性上说是为了对治冒犯佛，因此是不了义经。第四，关于遮破、安立、舍弃三者。第一，有些人认为，了义经和不了义经的定义分别是：可以按照字面意义接受其所表达内容的经，以及不能这样接受的经。有些人认为，了义经是指承认之后，不会受到教证和理证损害的经，不了义经是指承认之后，会受到教证和理证损害的经。有些人认为，主要阐述胜义谛和世俗谛的经，分别是这二者的定义。第一种说法中，无色
English
Therefore. Phya pa said that the listener needs to be someone who can distinguish between definitive and non-definitive meanings, because for the listener, if they consider a sutra to be a non-definitive sutra, it is because they have not understood the true meaning of the sutra and regard it as literal. If the listener considers a sutra to be a definitive sutra, it is because they have not understood the profound meaning of the sutra and will not regard it as literal. Therefore, for someone who offends Shakyamuni Buddha, if they consider the sutra "I am Vipashyin Buddha" to not be a non-definitive sutra for you, it is because it is a definitive sutra for you, because it is to explain equality. It is not possible to accept the root, because it is a non-definitive sutra for you to counteract (offending the Buddha). Some say that the difference between the two is that the sutra that mainly explains the meaning is the definitive sutra, and the sutra that mainly explains the necessity is the non-definitive sutra. So, if the meaning is mainly explained, does it mean that the necessity is not mainly explained? If according to the first statement, then the definitive and non-definitive sutras contradict each other. What is the reason for the difference between the two? Because the previous statement was admitted. If according to the second statement, then it is not necessary to say "mainly". My own view is that according to the meaning, it is a definitive sutra, and according to the necessity, it is a non-definitive sutra. But the two are not contradictory, because the sutra "I am Vipashyin Buddha", in terms of meaning, is to explain equality, so it is a definitive sutra, and in terms of necessity, it is to counteract offending the Buddha, so it is a non-definitive sutra. Fourth, regarding the three of refutation, establishment, and abandonment. First, some people think that the definitions of definitive and non-definitive sutras are respectively: a sutra that can be accepted literally for what it expresses, and a sutra that cannot be accepted in this way. Some people think that a definitive sutra is a sutra that, after being accepted, will not be harmed by scriptural and logical proofs, and a non-definitive sutra is a sutra that, after being accepted, will be harmed by scriptural and logical proofs. Some people think that the sutras that mainly explain the ultimate truth and the conventional truth are the definitions of the two respectively. In the first statement, formless
Tibetan
། སྒྲ་མེད་ཅེས་པའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཟུགས་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །གཟུགས་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་མདོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དྲང་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉི་ཤུ་པར། གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པར་ནི། །དེས་འདུལ་བ་ཡི་སྐྱེ་བོ་ལ། །དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་སྟེ། །རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བའི་སེམས་ཅན་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། མཐར་ཐུག་ཐེག་གསུམ་སྟོན་པའི་མདོ་ཆོས་ཅན། ངེས་དོན་གྱི་མདོར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་ངེས་དོན་གྱི་མདོར་ཁས་བླངས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ལུང་རིགས་ཀྱི་གནོད་པ་མི་འབབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་ཁྱོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོན་པའི་མདོ་ཆོས་ཅན། དྲང་དོན་གྱི་མདོར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། རྟགས་སྒྲུབ་ཚུལ་སྔ་མས་ཤེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་ན་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། གསང་བ་བསམ་གྱི་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོར། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་སྟོང་ཕྲག་ཏུ། །ང་ཡིས་མདོ་རྣམས་གང་གསུངས་པ། །ཡི་གེ་ཐ་དད་དོན་གཅིག་སྟེ། །ཡོངས་སུ་བསྒྲག་པར་ནུས་པ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་བསྟན་གྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་དང་། དོན་དམ་མ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དངོས་བསྟན་གྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། སྟོང་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་བསྟན་པར་ལྟར། །ངེས་དོན་མདོ་སྡེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ཤེས། །གང་ལ་སེམས་ཅན་གང་ཟག་སྐྱེས་བུ་བསྟན། །ཆོས་དེ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ཆར་གྱི་ལུགས་ལ། རང་རང་གི་དོན་དམ་བདེན་པ་ངེས་དོན་དང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དྲང་དོན་དུ་འདོད་པར་མཚུངས། དེ་གཉིས་མཚན་གཞི་ལ་མི་མཐུན་པས་མདོ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་ཡང་མི་མཐུན་ནོ། །དཔེར་ན་རྡུལ་ཕྲན་བདེན་གྲུབ་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་མདོ་དེ་གྲུབ་མཐའ་གོང་མ་གཉིས་ཀྱིས་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་དང་། འོག་མ་གཉིས་ཀྱིས་ངེས་དོན་གྱི་མདོར་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་དངོས་བསྟན་
Chinese
关于说“无声”的般若经，因为它是了义经。如果承认，则应成为无色。关于显示有色的经，因为它是不了义经。如《二十品》所说：“对于以其调伏的众生，是因其意而说的，如同化生之有情。”第二，关于显示究竟三乘的经，应为了义经，因为是该特征。如果不成立，则承认它是了义经，对于你来说，不会有教理和理证的损害，因为你由此成立，因为分别说部就是你。关于显示一切法无自性的经，应为不了义经，因为是该特征。以先前的论证方式可知。第三，如果是佛语，则必须为了义经，因为如果是这样，则必须是该特征。如果不成立，则应是这样。在秘密不可思议的《三摩地王经》中说：“在无数世界中，我所说的所有经，文字不同但意义相同，不能完全宣说。”第二，这两个的特征依次是：直接显示胜义谛作为主要论题的经，以及直接显示成为未证悟胜义谛之方便的世俗之安立作为主要论题的经。如《三摩地王经》所说：“空性如善逝所说，应知了义经的差别。凡是显示有情、补特伽罗、士夫的，应知一切法皆为不了义。”因此，在一切四宗的观点中，各自的胜义谛相同地被认为是了义，世俗谛被认为是不了义。由于这两个的所诠不同，因此两部经的所诠也不同。例如，显示微尘实有存在的经，被前两个宗派认为是不了义经，而被后两个宗派认为是为了义经。第三，有些人认为，世俗谛和胜义谛都是直接显示
English
Regarding the Prajnaparamita Sutra that says "soundless," it should be considered a definitive meaning (neyartha) sutra because it is a sutra of definitive meaning. If you accept that, then it should follow that it is formless. Regarding the sutra that shows form, it should be considered an interpretive meaning (drangdon) sutra because it is a sutra of interpretive meaning. As it says in the Twentieth Chapter: "For those beings who are to be tamed by it, it is spoken according to their intention, like sentient beings born miraculously." Secondly, regarding the sutra that shows the ultimate three vehicles, it should be a definitive meaning sutra because it has that characteristic. If it is not established, then the assertion that it is a definitive meaning sutra, for you, there should be no harm from scripture or reasoning because you are established by it, because the Vaibhashika school is you. Regarding the sutra that shows all phenomena as lacking inherent existence, it should be an interpretive meaning sutra because it has that characteristic. The method of establishing the sign is known from the previous one. Thirdly, if it is the word of the Buddha, then it must be a definitive meaning sutra because if it is so, then it must have that characteristic. If it is not established, then it should be so. In the Secret Inconceivable Samadhiraja Sutra, it says: "In a thousand world realms, whatever sutras I have spoken, the letters are different but the meaning is the same, it is not possible to fully proclaim." Secondly, the characteristics of these two are, respectively: the sutra that directly shows ultimate truth as the main topic, and the sutra that directly shows the conventional establishment that has become the means of not realizing ultimate truth as the main topic. As it says in the Samadhiraja Sutra: "Emptiness is taught by the Sugata, know the distinction of the definitive meaning sutras. Whatever shows sentient beings, individuals, and persons, know that all those teachings are of interpretive meaning." Therefore, in the views of all four philosophical schools, their respective ultimate truths are similarly considered definitive meaning, and conventional truths are considered interpretive meaning. Since the objects of these two are different, the objects of the two sutras are also different. For example, the sutra that shows atoms as truly existent is considered an interpretive meaning sutra by the first two schools, and a definitive meaning sutra by the latter two schools. Thirdly, some say that both conventional truth and ultimate truth are directly shown.