Tibetan
རང་ལུགས་རྟོག་པ་འཕར་མ་བྱེད་པ་ནི་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། རྫས་འཛིན་དང་རྟོག་པའི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པས་རྫས་འཛིན་རྟོག་པར་འཇོག་གི རྫས་འཛིན་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་རྟོག་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་རྫས་འཛིན་རྟོག་པར་མི་འཇོག་པའི་ཕྱིར་དང་། དེས་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ཡང་འགྲེ། གཞན་དུ་ན་རྟོག་པ་འཕར་མ་འཐད་ན། རྟོག་པ་འདི་དག་གི་ཡུལ་ཡིན་ན་རྟོག་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། ཤེས་སྒྲིབ་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་རྟོག་པ་ཡིན་དགོས་པས་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །བཞི་པ་གྲངས་ངེས་ལ། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་རྟོག་པ་དེ་ལ་ཡུལ་དུ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། ཡུལ་ཅན་དུ་དེར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། ཡུལ་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། ཡུལ་ཅན་དུ་དེར་ཞེན་པའི་བློ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ལ་དོར་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་བླང་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་གཉིས། གཉིས་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་གཉིས། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་གཉིས་གཉིས་ཏེ་བརྒྱད་དུ་འདུས་སོ། །དང་པོ་ནི། བདེན་འཛིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གཟུང་རྟོག་གཉིས་སུ་འདུས། གཉིས་པ་གཉིས་རྫས་འཛིན་རྟོག་པར་འདུས། གསུམ་པ་གཉིས་བདེན་འཛིན་མིན་པའི་གཟུང་རྟོག་གཉིས་སུ་འདུས། བཞི་པ་གཉིས་ནི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པར་འདུས་སོ། །དེས་ན་གཟུང་རྟོག་ལ་བདེན་འཛིན་ཡིན་པ་དང་མིན་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དུ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འཛིན་རྟོག་ལ་ཡང་དོར་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པ་དང་བླང་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། དོར་བྱ་དང་བླང་བྱ་གཉིས་ལ་དམིགས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཟུང་རྟོག་གཉིས་བདེན་འཛིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མ་ཕྱེ་བར་དོར་བྱ་དང་བླང་བྱར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། འཛིན་རྟོག་གཉིས་ལ་ཡང་དོར་བྱ་དང་བླང་བྱར་འཛིན་པ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཛིན་རྟོག་གཉིས་དོར་བླང་དུ་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་མ་ཕྱེ་བར་བདེན་འཛིན་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། གཟུང་རྟོག་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་བདེན་པར་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཅན་ཡིན་མིན་གཉིས་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ལྡན་ཚུལ་ལ། སོ་སྐྱེ་ལ་ལྡན
Chinese
按照自宗观点，不做额外的分别念，因为实执和分别念的基础相同，所以实执被认为是分别念。因为实执被作为对象，并且对它进行分别念，所以实执不被认为是分别念。这也适用于假立执的分别念。否则，如果额外的分别念是合理的，那么如果这些分别念是对象，就必须是分别念。如果承认，那么如果所知障的分别念是对象，就必须是分别念，这将非常过分。第四，关于数量的确定。作为菩萨道上主要断除的所知障分别念，有四种：对境执著为真实的念头，有境执著于此的念头，对境执著为仅仅是假立的念头，以及有境执著于此的念头。其中，第一种有执著于应舍弃方面的念头和执著于应获取方面的念头两种。第二种也有同样两种。第三种和第四种也各有两种，总共归纳为八种。第一种归纳为在真执的支配下的所取分别念两种。第二种两种归纳为实执分别念。第三种两种归纳为非真执的所取分别念两种。第四种两种归纳为假立执分别念。因此，所取分别念有两种，即真执和非真执，因为有两种念头，即执著于对象为真实的念头和执著于仅仅是假立的念头。能取分别念也有两种，即执著于应舍弃方面和执著于应获取方面，因为有两种念头，即以应舍弃和应获取为目标而执著为享受者。因此，将所取分别念两种不从有无真执的执著方式来区分，而是从执著为应舍弃和应获取的方式来区分是有必要的，因为是为了了解能取分别念两种也有执著于应舍弃和应获取两种。将能取分别念两种不从执著为应舍弃和应获取的方式来区分，而是从有无真执的方式来区分是有必要的，因为是为了了解所取分别念两种中的每一种也都有执著为真实的执著方式的有无两种。第五，关于具足的方式。凡夫具足。
English
According to our own system, extra conceptualization is not the intention of the texts, because the basis of substance-grasping and conceptualization is the same, so substance-grasping is considered conceptualization. Because substance-grasping is taken as an object, and there is conceptualization about it, substance-grasping is not considered conceptualization. This also applies to imputation-grasping conceptualization. Otherwise, if extra conceptualization is reasonable, then if these conceptualizations are objects, they must be conceptualizations. If you accept that, then if the conceptualization of the obscuration of knowledge is an object, it must be a conceptualization, which would be too extreme. Fourth, regarding the determination of number. The conceptualizations of the obscuration of knowledge, which are the main things to be abandoned on the bodhisattva path, have four: the mind that clings to the object as true, the mind that clings to that as the subject, the mind that clings to the object as merely imputed, and the mind that clings to that as the subject. Among these, the first has two: the mind that clings to the side of what should be abandoned and the mind that clings to the side of what should be adopted. The second also has two in the same way. The third and fourth also each have two, so they are all included in eight. The first is included in the two apprehended conceptualizations under the influence of true clinging. The second two are included in substance-grasping conceptualization. The third two are included in the two apprehended conceptualizations that are not true clinging. The fourth two are included in imputation-grasping conceptualization. Therefore, there are two kinds of apprehended conceptualization, true clinging and non-true clinging, because there are two kinds of minds, the mind that clings to the object as true and the mind that clings to it as merely imputed. There are also two kinds of apprehending conceptualization, clinging to the side of what should be abandoned and clinging to the side of what should be adopted, because there are two kinds of minds that cling to being enjoyers, aiming at what should be abandoned and what should be adopted. Therefore, it is necessary to distinguish the two apprehended conceptualizations not by whether or not there is true clinging, but by whether they are grasped as what should be abandoned and what should be adopted, because it is to know that the two apprehending conceptualizations also have two kinds of grasping, grasping as what should be abandoned and what should be adopted. It is necessary to distinguish the two apprehending conceptualizations not by whether they are grasped as what should be abandoned and what should be adopted, but by whether or not there is true clinging, because it is to know that each of the two apprehended conceptualizations also has two kinds of grasping, whether or not it has a way of grasping as true. Fifth, regarding the way of possessing. Ordinary beings possess them.
Tibetan
་ཚུལ་དང་། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་ལ་ལྡན་ཚུལ་དང་། ཐེག་དམན་འཕགས་པ་ལ་ལྡན་ཚུལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སོ་སྐྱེ་ལ་མངོན་གྱུར་དུ་ལྡན་ཏེ་ས་བོན་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པས་རྐྱེན་དང་ཕྲད་པའི་ཚེ་མངོན་གྱུར་དུ་འབྱུང་སྲིད་པའི་ཕྱིར། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་ན་མངོན་གྱུར་དུ་མེད་དེ་འགལ་ཟླ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག དེའི་གནས་སྐབས་ན་འདིར་བསྟན་རྟོག་པའི་ས་བོན་ཡང་མེད་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན། མ་གྲུབ་སྟེ། ས་བོན་དེས་དམིགས་རྣམ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། རྟོག་དཔྱོད་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྐབས་ན་འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་མེད་པར་ཐལ། དེའི་མཉམ་གཞག་གི་སྐབས་ན་ས་བོན་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། ཡང་འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་པའི་གཉེན་པོ་དང་། དེའི་ས་བོན་གྱི་གཉེན་པོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ། དེའི་མཉམ་གཞག་གི་སྐབས་ན་དེའི་ས་བོན་མེད་པའི་ཕྱིར། མདོར་ན་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པའི་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ལ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལྡན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལྡན་ཞིང་། གཟུང་རྟོག་གཉིས་པོ་ཐུན་མོང་དུ་ལྡན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་བཞི་པོ་ནི་དེའི་རྒྱུད་ལ་མངོན་གྱུར་དུ་མི་ལྡན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་སྐབས་ན་དེའི་ས་བོན་ལྡན་ཏེ། བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་དེའི་ངོས་སྐལ་གྱི་ས་བོན་གཉིས། གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་ལ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡོད་ན་དེ་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་ལ་མི་ལྡན་ཅིང་། འདིའི་འཛིན་རྟོག་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའི་དབྱེ་བར་བཞེད་པ་ལྟར་ན་བཞི་ཀ་ཡང་ལྡན་ནོ། །དེ་ཡང་མ་དག་ས་བདུན་གྱི་སྐབས་སུ་མངོན་གྱུར་དུ་འབྱུང་ཞིང་། དེའི་ཚེ་ལམ་གྱི་དངོས་པོའི་རྒྱུན་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་ཡིན་ལ། དག་ས་ལ་ནི་སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་བཞི་པོ་གང་ཡང་མངོན་གྱུར་དུ་མེད་དེ། ལམ་གྱི་དངོས་པོའི་རྒྱུན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟོག་པ་འདི་དག་ནི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི
Chinese
的方式，大乘圣者具有的方式，小乘圣者具有的方式这三种。第一种是：凡夫俗子显现具有，因为种子存在于相续中，所以遇到因缘时可能会显现。菩萨的加行道，在等持的阶段不显现具有，因为生起了证悟对立面自性不存在的智慧。有些人说，在那一阶段，这里所说的分别的种子也不存在，因为二者执著的方式实际上是相违的。如果这样说，则不成立，因为那个种子不执著对境的行相。另外，在分别观察后得的阶段，这里所说的分别不存在，因为在那等持的阶段没有种子。立宗。又，这里所说的分别显现的对治，和那个种子的对治没有差别，因为在那等持的阶段没有那个种子。总之，没有证悟人无我的凡夫俗子们具有实执分别，证悟了人无我的异生们具有以人为对象的意乐作意的假立执著分别。证悟了法无我的凡夫俗子们具有以法为对象的意乐作意的假立执著分别，并且能取分别二者共同具有。第二种是：见道所断的四种分别，不在他的相续中显现具有，因为大乘的见道在他的相续中生起。大乘见道的无间道阶段具有那个种子，因为无间道和它的同分种子二者，在一个人的相续中同时产生。修道所断的分别如果存在实执分别，那么它不为大乘圣者所具有，并且按照这里所说的能取分别和假立执著分别的区分方式，那么四种分别都具有。那又是在不净地七地的阶段显现产生，并且在那时是不具有道的实物相续的。在净地则修道所断的四种分别任何一种都不显现具有，因为具有道的实物相续，因为这些分别仅仅是声义混杂执著的分别。在有漏的修道阶段，显现为能取所取的
English
the way, the way the Mahayana Arya possesses, and the way the Hinayana Arya possesses. The first is: ordinary beings manifestly possess it, because the seed exists in the continuum, so when it encounters conditions, it may manifest. Bodhisattvas' path of joining, in the state of equipoise, it does not manifestly exist, because wisdom has arisen that realizes that contradictory nature does not exist. Some say that in that state, the seed of the conceptualization mentioned here also does not exist, because the two ways of grasping are actually contradictory. If you say that, it is not established, because that seed does not grasp the object's appearance. Furthermore, in the stage of subsequent attainment of conceptual analysis, the conceptualization mentioned here does not exist, because there is no seed in that state of equipoise. Assertion. Also, the antidote to the manifestation of the conceptualization mentioned here, and the antidote to that seed, are no different, because there is no that seed in that state of equipoise. In short, ordinary beings who have not realized selflessness possess the conceptualization of grasping at substance, and individuals who have realized the selflessness of persons possess the conceptualization of imputation-grasping of aspiration-attention directed towards persons. Ordinary beings who have realized the selflessness of phenomena possess the conceptualization of imputation-grasping of aspiration-attention directed towards phenomena, and both the grasped-at conceptualization are commonly possessed. The second is: the four conceptualizations to be abandoned by the path of seeing do not manifestly exist in his continuum, because the Mahayana path of seeing has arisen in his continuum. The stage of the uninterrupted path of the Mahayana path of seeing possesses that seed, because the uninterrupted path and its co-divisional seed both arise simultaneously in the continuum of one person. If the conceptualization to be abandoned by the path of meditation has a conceptualization of grasping at substance, then it is not possessed by the Mahayana Arya, and according to the distinction between the grasped-at conceptualization and the imputation-grasping conceptualization mentioned here, then all four are possessed. That also manifests in the stage of the seven impure grounds, and at that time it is one that does not possess the continuum of the reality of the path. On the pure ground, none of the four conceptualizations to be abandoned by the path of meditation manifestly exist, because it possesses the continuum of the reality of the path, because these conceptualizations are only conceptualizations of mixed grasping of sound and meaning. In the stage of the contaminated path of meditation, the grasped-at and the grasper appear as two.