Tibetan
་ལས། དང་པོ་ནི། འགྲེལ་ཆེན་ལས། ཁ་ཅིག གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་གཞི་ཐམས་ཅད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཁོ་ནའི་གཞི་ཅན་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བརྗོད་པ་ནི། རེ་ཞིག་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཉིས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞི་ཐམས་ཅད་པ་ཁོ་ན་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པར་འགྱུར་གྱི་དང་པོ་མིན་པ་ནི། དཔེར་ན་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཁོ་ནའི་རྟེན་ཅན་གྱི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཞི་ལ་བརྟེན་པ་ནི་དང་པོ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་བྱང་བའི་གཞི་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གཉིས་པ་ཡིན་པས་འདི་ནི་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འཕགས་གྲོལ་གྱི་བཞེད་པ་བཀོད་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་སློབ་དཔོན་རང་གི་བཞེད་པའོ། །དེ་གཉིས་དོན་ལ་གང་གནས་སྙམ་ན། སེམས་རྣལ་དུ་མི་གནས་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། འཕགས་པའི་དགོངས་པ་གཟུང་རྟོག་དང་པོ་ཡིན་ན་ཀུན་བྱང་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པས་ཁྱབ་པ་དང་། གཟུང་རྟོག་གཉིས་པ་ཡིན་ན་རྣམ་བྱང་ཙམ་ལ་དམིགས་པས་ཁྱབ་པ་དང་། ཡང་གཟུང་རྟོག་དང་པོ་ཡིན་ན་གཟུང་རྟོག་གཉིས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དང་། དེ་གཉིས་པ་ཡིན་ན་དེ་དང་པོ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ལ་བསམས་ནས། ཀུན་བྱང་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་གཟུང་རྟོག་དང་པོ་ཆོས་ཅན། ཀུན་བྱང་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པར་ཐལ། གཟུང་རྟོག་དང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མ་ཡིན་པར་ཐལ། གཟུང་རྟོག་གཉིས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཁོར་གསུམ། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། གཟུང་རྟོག་དང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་འཁོར་གསུམ། འཕགས་པ་ཡིན་ཡང་ཤེས་སྒྲིབ་མ་སྤངས་པས་ལེན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ནུས་པ་ཡང་འདུག་གོ །འོ་ན་གཞི་དང་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིས་ཞེས་པའི་གཞུང་དེས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ཡིན་ན་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དགུ་ཆར་ལ་དམིགས་པས་ཁྱབ་པ་དང་། རྣམ་བྱང་གཟུང་རྟོག་ཡིན་ན། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དགུ་ཆར་དམིགས་པས་ཁྱབ་པར་བསྟན་པར་ཐལ། འཕགས་པའི་ལུགས་དེས་སྨྱོན་པ་ཁྱོད་འདོད་པ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མ་རིག་པ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་གཟུང་རྟོག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མཁས་པར་རློམ་ཡང་སྙིང་ལ་གཞན་ཞིག་གཞུག་པས་ལེན་གདའོ། །དེས་ན་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ནི། སྤྱིར་གཟུང་རྟོག་དང་པོ་དེས་ག
Chinese
。第一是，《释论大疏》中说：有的人认为，所取之相的第一个分别念是阿赖耶识，第二个分别念是唯有清净的所依。这是这两个所取之相的分别念的差别。如此说之后，要说的是：暂时，凡是所取之相的第一个分别念，也就是第二个分别念，例如唯是阿赖耶识的所取之相的分别念。成为第二个，但不是第一个的，例如唯是清净所依的所取之相的第二个分别念。另一些人说：依赖于一切烦恼之基的是第一个，依赖于清净之基的是第二个，因为这是互相完全断绝的缘故，这唯是不同的。这两种观点中，第一个是记载了圣解脱的观点，后一个是论师自己的观点。那这两个实际上安住于何处呢？有些心不安住的人说：如果是圣者的观点，所取分别念是第一个，那就遍及于所有杂染清净，如果是所取分别念是第二个，那就遍及于唯有清净，而且如果是所取分别念是第一个，那就遍及于所取分别念是第二个，如果是第二个，那就遍及于它是第一个，这样思考之后，以缘于所有杂染清净的所取分别念第一个法，成为缘于所有杂染清净，因为是所取分别念第一个的缘故。如果承认，那就不应理，因为是所取分别念第二个的缘故。三转语。如果不成立，那是因为是所取分别念第一个的缘故。又是三转语。即使是圣者，因为没有断除所知障，所以也接受，也能这样说。那么，“以基及其对治”的论典，如果是一切烦恼分别念，那就遍及于无明等九种境，如果是清净所取分别念，那就遍及于蕴等九种境，这样显示，因为圣者的宗派按照你这个疯子所希望的那样显示。如果承认，那么唯缘于无明的，一切烦恼所取分别念法，成为那样，因为那个缘故。自诩为贤者，但内心却植入其他东西，所以接受。因此，圣者的观点是，一般而言，第一个所取分别念
English
. The first is, according to the Great Commentary: Some say that the first conceptualization of the apprehended aspect is only the ālaya-vijñāna, and the second is based only on the purified. This is the difference between these two conceptualizations of the apprehended aspect. Having done so, what is to be said is: For the time being, whatever is the first conceptualization of the apprehended aspect is also the second, for example, the conceptualization of the apprehended aspect that is only the ālaya-vijñāna. What becomes the second but is not the first is, for example, the second conceptualization of the apprehended aspect that is based only on the purified. Others say: The one that relies on the basis of all afflictions is the first, and the one that relies on the basis of the purified is the second, because this is only mutually exclusive. This is only different. Of these two systems, the first is a presentation of the views of the Noble Liberation, and the latter is the teacher's own view. Where do these two actually abide? Some who do not settle their minds say: If the Noble One's intention is that the apprehended conceptualization is the first, then it pervades all defilement and purification, and if the apprehended conceptualization is the second, then it pervades only purification. Moreover, if the apprehended conceptualization is the first, then it pervades the apprehended conceptualization is the second, and if it is the second, then it pervades that it is the first. After thinking in this way, the first apprehended conceptualization that focuses on all defilement and purification, the subject, becomes focused on all defilement and purification, because it is the first apprehended conceptualization. If you accept, then it is unreasonable, because it is the second apprehended conceptualization. Three rounds. If it is not established, then it is because it is the first apprehended conceptualization. Again, three rounds. Even if one is a noble being, one can still say that one accepts because one has not abandoned the obscuration of knowledge. Then, the scripture "By the basis and its antidote" states that if it is a conceptualization of all afflictions, then it pervades focusing on all nine objects such as ignorance, and if it is a conceptualization of the purified, then it pervades focusing on all nine objects such as the aggregates. This is shown because the noble system shows it as you, the madman, wish. If you accept, then the conceptualization of all afflictions that focuses only on ignorance, the subject, becomes that, because of that reason. Although you pretend to be wise, you accept because you plant something else in your heart. Therefore, the Noble One's intention is that, in general, the first apprehended conceptualization
Tibetan
ཟུང་རྟོག་གཉིས་པ་དེའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ། གཉིས་པས་ནི་དང་པོའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག འཕགས་པའི་ལུགས་ལྟར་འཐད་དེ། དམིགས་པ་དང་བདག་ལ་སོགས་པ་དང་། རྣམ་པར་དག་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ཕྱི་མ་གསུམ་པོ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་མིན་ནོ་ཟེར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་ལྟར་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བར། དེའི་གཉེན་པོ་ཞེས་པའི་ཤུགས་ལ་གཞི་དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་དམིགས་པ་ཕྱི་མ་གསུམ་པོ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་སུ་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེ་ན། ལོ་ཆེན་ན་རེ། ཕྱི་མ་གསུམ་པོ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཡིན་པས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཚོར་བའི་ཡུལ་དམིགས་པ་དང་། རྟེན་བདག་དང་། རང་བཞིན་རྣམ་དག་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཚོར་བ་གང་ཅི་རུང་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཊཱི་ཀ་ལས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་གཙོ་ཆེ་བའམ། ཡང་ན་རང་བཞིན་རྣམ་དག་སྐྱེད་བྱེད་ནི་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་རིགས་ཡིན་ལ། དེ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བཅས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྫས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྒྲུབ་རྟོག་རྫས་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་འཛིན་པ་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་བཏགས་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་འཛིན་པ་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ཟེར་རོ། །རྫས་འཛིན་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་རྫས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་རང་དབང་ཅན་ཆོས་ཅན། དང་པོ་དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟོག་པ་འཕར་མ་བྱེད་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་ཐལ། རྫས་འཛིན་དང་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་གང་ཞིག སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས་ཞེས་པའི་གཞུང་དེས་རྫས་འཛིན་དང་བཏགས་འཛིན་གཉིས་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ཀྱང་། གཞུང་འདིའི་དོན་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་སྐབས་ལྔ་པར་འཆད་དོ། །
Chinese
而且，第二对治的所缘也是，第二对治并非缘于第一对治的所缘，此乃其义。又有一些人说，按照圣者的观点是合理的，即所缘和自性等等，以及生起清净等等的后三个所缘，都不是烦恼之法。又有一些人说，按照论师的观点是合理的，因为在根本颂中，“彼之对治”的言外之意是，基蕴已经被显示为烦恼之法。那么，后三个所缘如何能成为烦恼之法呢？洛钦说，后三个所缘是痛苦差别的法，因此成为烦恼之法，因为它们是感受的所缘，所依自性，以及生起自性清净之因，所以任何有漏的感受都是痛苦。论疏中说，烦恼之法主要是，或者生起自性清净是具有垢染的种类，它因为具有突发的垢染而成为烦恼的种类。关于第二点，有些人说，显现为实有的增益分别就是实执，缘于它而执著为执著者的心就是实执分别，以及显现为假立的增益分别就是假立执，缘于它而执著为执著者的心就是假立执分别。如果实执分别的所缘是显现为实有的增益分别，那么它必然是周遍的，如果假立执分别的所缘是显现为假立的增益分别，那么它必然是周遍的。因为这个立宗。如果承认，有自性自主者，是法，是第一个。因为这个缘故。见道和修道，是法，是后者。因为这个缘故。如果一定要增加分别，否则实执分别和假立执分别两者必然分别对应于凡夫和圣者。实执和实执分别之间有什么差别呢？因为“凡夫圣者之差别”的论典已经显示了实执和假立执两者分别对应于凡夫和圣者。虽然如此说，但此论典的究竟意义将在第五品中阐述。
English
Moreover, the object of the second antidote is also, the second antidote does not focus on the object of the first antidote, this is its meaning. And some say that it is reasonable according to the view of the noble ones, that is, the latter three objects such as object and self, and arising purity, etc., are not the Dharma of afflictions. And some say that it is reasonable according to the view of the teacher, because in the root verse, the implication of "its antidote" is that the base has been shown to be the Dharma of afflictions. So, how can the latter three objects become the Dharma of afflictions? Lo Chen said that the latter three objects are the Dharma of the difference of suffering, so they become the Dharma of afflictions, because they are the object of feeling, the dependent self, and the cause of arising self-nature purity, so any contaminated feeling is suffering. The commentary says that the Dharma of afflictions is mainly, or arising self-nature purity is a kind with defilements, and it becomes a kind of affliction because it has sudden defilements. Regarding the second point, some people say that the constructive discrimination that appears as real is the real grasping, and the mind that focuses on it and clings to it as the grasper is the real grasping discrimination, and the constructive discrimination that appears as imputation is the imputation grasping, and the mind that focuses on it and clings to it as the grasper is the imputation grasping discrimination. If the object of real grasping discrimination is the constructive discrimination that appears as real, then it must be pervasive, and if the object of imputation grasping discrimination is the constructive discrimination that appears as imputation, then it must be pervasive. Because of this proposition. If you admit, the self-existent autonomous one, is the Dharma, is the first. Because of this reason. The path of seeing and the path of meditation, are the Dharma, are the latter. Because of this reason. If you must add discrimination, otherwise the real grasping discrimination and the imputation grasping discrimination must correspond to ordinary people and noble ones respectively. What is the difference between real grasping and real grasping discrimination? Because the treatise "the difference between ordinary people and noble ones" has shown that real grasping and imputation grasping correspond to ordinary people and noble ones respectively. Although it is said so, the ultimate meaning of this treatise will be explained in the fifth chapter.