Tibetan
ག་དང་དགག་རྟོག་གི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག གཟུང་འཛིན་བདེན་སྟོང་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་རྟོག་ཏུ་ཐལ། འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ་ཟེར་ན། ཤིན་ཏུ་འདོད་དེ། ཁྱོད་དང་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་མཉམ་གཞག་གི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། འཛིན་སྟངས་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། དོན་དམ་པར་མེད་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ལོག་ལྟ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་མ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ལ་ཁྱབ་སྟེ། གཟུང་རྟོག་དང་པོ་དེ་ཡིན་ན་ཡུལ་གཟུང་བ་ལ་དམིགས་ནས་དོར་བྱའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ། གཉིས་པ་དེ་ཡིན་ན་ཡུལ་གཟུང་བ་ལ་དམིགས་ནས་བླང་བྱའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཡུལ་རྫས་ཡོད་ལ་དམིགས་ནས་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཡུལ་བཏགས་ཡོད་ལ་དམིགས་ནས་བཏགས་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བར། གཟུང་བར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །ཞེས་དང་། འཛིན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །ཅེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བ་དང་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་ལས་ཀྱང་འཛིན་སྟངས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དམིགས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགག་རྟོག་གི་ཁྱད་པར་མི་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན། རྟོག་པ་དང་པོ་གསུམ་ལ་དགག་རྟོག་ཡོད་སྙམ་པའི་དོགས་པའི་གཞི་མེད་ཅིང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་དེའི་དོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་དཔྱད་ན་དགག་རྟོག་ཡོད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་དེ་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་པར་ཡུལ་དེ་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་མི་རུང་ཞིང་། སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ནས་གང་ཟག་བདེན་མེད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། ཆོས་ལ་བདེན་མེད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་གཉིས་ལས། དེ་གཉིས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ནི་ཐར་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སྤང་བྱ་མིན་ལ། འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལ་དེ་གཉིས་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ། དེའི་རྒྱུད་ལ་འཛིན་སྟངས་དེ་གཉིས་ནམ་བྱུང་བའི་ཚེ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། བུམ་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཐོག་མར་བདེན་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་བློ་སྔོན་དུ་སོང་ནས་ད་ལྟར་བདེན་པར་ཡོད་མེད་ཀྱི་བློའི་འཛིན་སྟངས་གང་ཡང་མེད་པར་འདི་ནི་བུམ་པའོ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་ལ། དེ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པར་མི་སྲིད་དེ། བདེན་པར་འཛིན་པའི་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གནད་འདི་ཤེས་ན་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་བཏགས་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་བཏགས་པ་དང་དངོས་པོ་གཉིས་ཆར་གྱི་ནུས་པ་ཐོན་ཞིང་། སྐབས་གསུམ་པ་ནས་བཤད་པའི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་མཚན་འཛིན་དང་། རྒྱུད་བླ་དང་། འཇུག་པ་ནས་བཤད་པའི་འཁོར་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་རྣམས་འདི་དང་དོན་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པར་འགྱུར་ལ། དེས་ན་ཉན་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་དོན་ལ་ཡང་། བྱམས་པ་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་དགོངས་པ་མི་མཐུན་པ་མེད་པའི་དོན་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པར་འདོད་ན་འབད་པའི་སྒོ་ནས་རོང་སྟོན་ཆེན་པོ་དང་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་དྲི་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་འདིར་བསྟན་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཉི་ཁྲི་སྣང་བར་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དག་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ལ། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ་ཞེ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། འདི་བསྟན་རྟོག་པ་མིན་པར་ཐལ། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་བཞི་པོ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པའི་གེགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མིན་པར་ཐལ་བ་དང་། ལམ་མ་ཞུགས་ཀྱི་སོ་སྐྱེ་དང་ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཁྱོད་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་ལུགས་ལ། འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་བཞི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ལ་སྤང་བྱར་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་གྱུར་པ་བཞི་པོ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྤོང་ནུས་ཤིང་། ས་བོན་བཞི་པོ་སྦྱོར་ལམ་དེས་དྲངས་པའི་མཐོང་སྒོམ་ལམ་གྱིས་སྤོང་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉི་ཁྲི་རྣམ་འགྲེལ་དང་། འཕགས་པའི་དགོངས་པ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྤང་བྱར་ལྡན་པའི་དོན་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོའི་རྟོག་པ་ལ་ནི། མདོའི་དངོས་བསྟན
Chinese
认为“是”和“非”的分别不合理，因为两者都同样具有成立的相状。又有些人认为，执著于显现为所取和能取皆空之心的法，应是成立的分别，因为这是此处所说的分别。如果这不成立，则会成为菩萨道之所断的主要部分，他们这样说。对此，我非常赞同，因为你和菩萨加行道之等持具有共同的基础。第三，如果此处所说的分别是分别，那么它一定是成立的分别，因为在具有破除执著之相的分别中，有执著于世俗中不存在之相和执著于胜义中不存在之相两种。第一种，比如邪见等，不是此处所说的分别。第二种，不是菩萨道之所断的主要部分。而且，这具有周遍性，如果第一个所取分别，那么它一定是缘于所取境，并且执著于应舍弃的所取之心的显现。如果是第二个，那么它一定是缘于所取境，并且执著于应取受的所取之心的显现。如果是实物执著分别，那么它一定是缘于实物存在之境，并且执著于真实的显现之心。如果是假立执著分别，那么它一定是缘于假立存在之境，并且执著于假立事物的显现之心。根本颂中说：“于所取之分别有二种”，以及“能取亦认为有二种”。而且，在它的注释和两个大注释中也这样说了执著之相，并且不从对境的角度来区分“是”和“非”的分别。总之，对于前三个分别，没有认为存在“非”的分别的怀疑之处。对于假立执著分别，虽然有这种怀疑，但如果进行分析，则不可能存在“非”的分别。因为，如果未断除对该境的实执增益，则该境不可能成为假立执著分别。如果断除了增益，那么就会有执著于人无我和执著于法无我两种。其中，存在于异生相续中的这两种执著是解脱道的体性，因此不是应断除的。而且，圣者相续中不可能产生这两种执著，因为在他们的相续中，这两种执著产生之时，唯一是现量证悟。那么，假立执
English
It is unreasonable to distinguish between "is" and "is not" because both are equally characterized by the aspect of establishment. Furthermore, some argue that the dharma of the mind that clings to the appearance of emptiness of both the grasped and the grasper should be an establishing conceptualization because it is the conceptualization referred to here. If this is not established, then it would follow that it is not the main object to be abandoned on the bodhisattva path, they say. To this, I strongly agree, because you and the bodhisattva's path of joining have a common basis of meditative equipoise. Thirdly, if the conceptualization referred to here is a conceptualization, then it must be an establishing conceptualization, because in the conceptualization that has the aspect of negating clinging, there are two types: one that clings to the appearance of non-existence in conventional truth, and one that clings to the appearance of non-existence in ultimate truth. The first, such as wrong views, is not the conceptualization referred to here. The second is not the main object to be abandoned on the bodhisattva path. Moreover, this has pervasiveness, if it is the first grasped conceptualization, then it must be a mind that focuses on the object of grasping and clings to the appearance of the grasped that should be abandoned. If it is the second, then it must be a mind that focuses on the object of grasping and clings to the appearance of the grasped that should be adopted. If it is a conceptualization that clings to substance, then it must be a mind that focuses on the object of existing substance and clings to the appearance of being true. If it is a conceptualization that clings to imputation, then it must be a mind that focuses on the object of existing imputation and clings to the appearance of the imputed thing. In the root text, it says, "Conceptualization of the grasped has two aspects," and "The grasper is also considered to have two aspects." Moreover, in its commentary and the two great commentaries, the aspect of clinging is also explained in this way, and the distinction between "is" and "is not" is not made from the perspective of the object. In short, there is no basis for doubt that the first three conceptualizations have the conceptualization of "is not." Although there is such doubt about the conceptualization of clinging to imputation, if analyzed, it is impossible for there to be a conceptualization of "is not." Because, if the superimposition of clinging to truth on that object is not severed, then that object cannot be a conceptualization of clinging to imputation. If the superimposition is severed, then there will be two types: clinging to the selflessness of persons and clinging to the selflessness of phenomena. Among these, the two types that exist in the continuum of ordinary beings are the nature of the path to liberation, therefore they are not to be abandoned. Moreover, these two types of clinging cannot arise in the continuum of noble ones, because when these two types of clinging arise in their continuum, it is only direct realization. Then, the imputed cling
Chinese
那么，如何理解分别念呢？比如，对于一个瓶子，首先产生一个断除了实执的增益的念头，现在没有任何关于它是否真实的念头的执着方式，而是显现为“这是一个瓶子”的念头。这不可能是实物执着的分别念，因为它没有执着真实的执着。如果理解了这个关键点，那么“对于假立执着的分别念，显现为假立的事物”这句话中，假立和事物这两个词的力量都得到了发挥。并且，从第三个方面所说的，将基、道、果三者执着为相的相执，以及《宝性论》和《入行论》中所说的，在三轮中分别的念头，都将与此理解为同一意义。因此，对于声闻和缘觉是否证悟了法无我的问题，弥勒和龙树的观点没有矛盾的意义也将被理解。如果想知道，就努力向荣敦大师和我们提问吧！第二种观点，有些人认为，菩萨的加行道是这里所说的分别念的自性，因为与《二万颂》中明确区分的部分相符，第一个和第二个依次是所取相的两种分别念，第三个和第四个也依次是能取相的两种分别念。如果这样说，那么菩萨的加行道，不应是这里所说的分别念，因为它不是菩萨道上要断除的主要障碍——所知障。有些人认为，这里所说的四种分别念是菩萨四加行道的自性。如果是这样，那么它不应是获得一切智智的主要障碍，并且你也不应存在于未入道的凡夫和声闻缘觉的相续中，因为你是菩萨加行道的自性。因此，按照自宗的观点，这里所说的四种分别念是菩萨加行道上需要断除的，因为显现的四种是菩萨加行道自身能够断除的，而种子四种是加行道所引发的见道和修道所能断除的。因为《二万颂释》和《圣者意趣》中，阿阇黎都说它们是需要断除的。在我看来，经部的直接教义是
English
So, how should we understand conceptualization? For example, regarding a vase, first, a thought that has severed the imputation of clinging to reality arises, and now there is no grasping way of thinking about whether it is real or not, but rather a thought that manifests as "this is a vase." This cannot be a conceptualization that grasps at substance, because it lacks the grasping that grasps at reality. If this key point is understood, then in the statement "for conceptualization that grasps at imputation, it manifests as the imputed thing," the power of both imputation and thing are brought into play. Furthermore, the sign-grasping that grasps at the basis, path, and result as signs, as explained from the third aspect, and the thoughts that conceptualize in the three spheres, as explained in the Uttaratantra and the Bodhisattvacaryāvatāra, will be understood as the same meaning as this. Therefore, regarding the question of whether śrāvakas and pratyekabuddhas have realized the selflessness of phenomena or not, the meaning that Maitreya and Nāgārjuna's views are not contradictory will also be understood. If you want to know, strive to ask Rongtön Chenpo and us! The second view, some say that the bodhisattva's path of joining is the nature of the conceptualization taught here, because it corresponds to the part that clearly distinguishes in the Twenty Thousand Verses, and the first and second are the two conceptualizations of the apprehended aspect in order, and the third and fourth are also the two conceptualizations of the apprehending aspect in order. If you say so, then the bodhisattva's path of joining should not be the conceptualization taught here, because it is not the obscuration of knowledge, which is the main obstacle to be abandoned on the bodhisattva's path. Some say that the four conceptualizations taught here are the nature of the four paths of joining of a bodhisattva. If so, then it should not be the main obstacle to attaining omniscience, and you should not exist in the continuum of ordinary beings who have not entered the path and śrāvakas and pratyekabuddhas, because you are the nature of the bodhisattva's path of joining. Therefore, according to our own system, the four conceptualizations taught here are to be abandoned on the bodhisattva's path of joining, because the four manifest ones can be abandoned by the bodhisattva's path of joining itself, and the four seeds can be abandoned by the path of seeing and the path of meditation brought about by that path of joining. Because in the commentary on the Twenty Thousand Verses and the Holy Intent, the ācāryas have said that they are to be abandoned. In my opinion, the direct teaching of the sūtras is