Tibetan
་གོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་པ་ནི་གདམས་ངག་གོ་ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་ལུང་འབོགས་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་འདོམས་པ་དང་ཞེས་སོ། །ཡང་གདམས་ངག་གི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ན་གདམས་ངག་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་གདམས་ངག་ཡིན་ན་གདམས་ངག་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལུང་གི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ན་ལུང་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་གདམས་ངག་གི་མཚན་ཉིད་ལ། ཁ་ཅིག རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་དང་། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་རྣམ་དག་ཅེས་དང་། གདུལ་བྱ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་དེ་ལ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ངག་རྣམ་དག་ཅེས་པ་རྣམས་འཇོག་ན། དང་པོ་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ཐེག་དམན་གྱི་གདམས་ངག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་དེར་ཐལ། ཐེག་དམན་གྱི་ཐེག་པ་དེ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། མ་ངེས་པའི་རིགས་ཅན་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་དེ་ལ་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པའི་མདོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། དེ་དེར་ཐལ། དེ་འདྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱན་ལས། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །མ་ངེས་རྣམས་ལ་ཐེག་གཅིག་བསྟན། །ཞེས་སོ། །རྩ་བར་འདོད་ན། མ་ངེས་པའི་རིགས་ཅན་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་དུ་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་གཙོ་བོར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་རྣམ་དག དེ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པའི་གདམས་ངག་སོགས་བཅུ། བསྟན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་གདམས་པའི་གདམས་ངག་དང་རྗེས་བསྟན་གྱི་གདམས་ངག་གཉིས། འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཉི་སྣང་ལས། ཡང་དག་པར་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་བསྐྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པར་འཛིན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གདམས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་ཡོན་ཏན་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་འཛིན་པ་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། འགྲེལ་ཆེན་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་པོ་གང་ལ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་བསྲུང་བའི་དོན་གྱིས་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསླབ་པས་བསྡམ་པར་བགྱི་ཞིང་། དེ་ནས་ཕྱིས་མ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་བསྟན་པར་བགྱིས་ཏེ་ཞེས་གསུངས། གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་གྱི་གདམས་ངག་ཁྱད་པར་ཅན་ཉན་པ་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ཐོབ་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་ཆོས་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱན་ལས། དེ་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུན་ལས་ནི། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཞི་གནས་དང་། །ཡེ་ཤེས་ཡངས་པ་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། །གདམས་ངག་རྒྱ་ཆེ་རྙེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་མ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་གིས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་མདོ་ཉན་པ་མེད་པར་ཐལ། དེས་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་གདམས་ངག་ཉན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་མ་བསྐྱེད་པའི་གང་ཟག་གིས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་མདོ་ཉན་པ་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མདོ་ལས། ལྷའི་བུ་གང་དག་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མ་བསྐྱེད་པ་དེ་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་དེས་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་གདམས་ངག་ཉན་པ་མེད་པར་ཐལ། རྩ་བའི་དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་སོགས་དང་འགལ་ལོ། །རང་ལུགས་ནི། མ་མཐའ་ལམ་མ་ཞུགས་ནས་ས་བཅུའི་བར་དུ་གདམས་ངག་ཉན་པ་ཡོད་ལ། ཆོས་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་གནས་སྐབས་ན་མེད་དེ། སློབ་ལམ་ན་མཉམ་གཞག་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་གདམས་ངག་ཉན་པ་ཡོད་ན། འཆད་པ་ཡང་ཡོད་དགོས་པས། དེས་གཞན་དོན་དངོས་སུ་བྱེད་པར་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་བྱང་སེམས་གདམས་ངག་ཉན་པ་མེད་དེ། དེ་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་གདམས་ངག་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་བྱུང་གི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། བྱང་སེམས་དེ་དང་པོ་སྤྲུལ་སྐུར་སངས་རྒྱ་བ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་བློ་ཆུང་བ་འབའ་ཞིག་སྟེ། དང་པོར་ལོངས་སྐུར་སངས་རྒྱ་བ་ཡིན་ན་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་རྟེན་ལ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ། དབྱེ་གཞི། དབྱེ་ངོ་། ཕྱེ་བའི་དོན། སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག དབྱེ་གཞི་མེད་དེ། བདེན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། དབྱེ་
Chinese
因为这样说过，以及《入行论释》中说：为了领会而说法就是窍诀。这里也是，交付传承是劝诫三宝等等。再说，如果是窍诀的所说内容，那么就必须是窍诀，因为所说内容是意义的窍诀，所以必须是窍诀。如果承认，那么经的所说内容就必须是经了。第二部分有破斥和安立两种。第一种是：关于大乘窍诀的定义，有些人立为：成为获得圆满菩提之方便，以及成为获得圆满菩提之语的清净，以及以应调伏的大乘种姓者为主，为他们开示获得圆满菩提之方便的语的清净。如果这样安立，那么对于第一种，大乘的加行道法，应该是这样，因为是那个定义的缘故。对于第二种，小乘的窍诀法，应该是这样，因为是那个定义的缘故。如果不成立，那么它应该是这样，因为小乘的乘就是成为获得圆满菩提之方便，因为最终成立为一个乘的缘故。第三种，对于以不决定的种姓者为主，为他们开示最终一个乘的经，应该是这样，因为是所诠释的缘故。它应该是这样，因为有这样的情况，如《现观庄严论》中说：圆满的佛陀们，为不决定者开示一个乘。如果承认根本，那么不决定的种姓者就成了大乘的种姓者了。第二种是：在三种菩提中，主要成为获得圆满菩提之语的清净。从体性的角度来分，有大乘的佛语和论典两种。从所境的角度来分，有修法劝诫自己的体性的窍诀等十种。从开示方式的角度来分，有劝诫的窍诀和随教的窍诀两种。关于这两种的差别，《日光疏》中说：为了圆满修持已经如实获得的功德，完全不退失地受持是完全劝诫，在那之后，为了获得尚未获得的功德而接近受持是随教。以及《大疏》中说：对于修持般若波罗蜜多等十种中的任何一种已经获得的
English
Because it was said that way, and in the commentary on the "Entering the Path," it says: To teach the Dharma in order to comprehend is the pith instruction. Here also, entrusting the transmission is admonishing the Three Jewels, and so on. Furthermore, if it is the subject matter of the pith instruction, then it must be the pith instruction, because the subject matter is the pith instruction of meaning, so it must be the pith instruction. If you accept, then the subject matter of the scripture must be the scripture. The second part has two aspects: refutation and establishment. The first is: Regarding the definition of the Great Vehicle's pith instruction, some define it as: that which becomes a means to attain perfect enlightenment, and the pure speech that causes the attainment of perfect enlightenment, and the pure speech that mainly focuses on disciples with the lineage of the Great Vehicle and teaches them the means to attain perfect enlightenment. If these are established, then for the first, the path of joining of the Great Vehicle, it should be so, because of that definition. For the second, the pith instruction of the Lesser Vehicle, it should be so, because of that definition. If it is not established, then it should be so, because the vehicle of the Lesser Vehicle becomes a means to attain perfect enlightenment, because it ultimately becomes established as one vehicle. For the third, for the sutra that mainly focuses on disciples with uncertain lineages and teaches them the ultimate one vehicle, it should be so, because it is the object to be expressed. It should be so, because there are such cases, as it says in the Ornament: The perfect Buddhas teach one vehicle to those who are uncertain. If you accept the root, then the disciples with uncertain lineages would become disciples of the Great Vehicle. The second is: Among the three enlightenments, the pure speech that mainly causes the attainment of perfect enlightenment. From the perspective of essence, there are two types: the Buddha's words and treatises of the Great Vehicle. From the perspective of object, there are ten types, such as the pith instruction that admonishes one's own essence of practice. From the perspective of the way of teaching, there are two types: the pith instruction of admonishment and the pith instruction of subsequent teaching. Regarding the difference between these two, the "Sunlight Commentary" says: To maintain without deterioration in order to fully cultivate the qualities that have been truly attained is complete admonishment, and after that, to closely maintain in order to attain the qualities that have not been attained is subsequent teaching. And in the "Great Commentary," it says: For any of the ten aspects, such as practicing the Perfection of Wisdom, that have been attained,
Chinese
为了以完全守护功德之义而不退失，应当以学处来摄持。之后，为了获得后来未获得的功德，应当随之教导，如是说。第三，有些认为，听闻大乘的殊胜诀窍，必须获得大乘的广大资粮道，因为必须获得法流三摩地。如《庄严经论》云：“彼时法之流，为诸佛之寂止，及广大智慧，故得广大诀。”如是说。如果这样，未进入大乘道的补特伽罗，听闻《道炬论》是不允许的，因为他没有听闻大乘不共的诀窍。如果承认，那么未发起无上菩提心的补特伽罗，听闻《道炬论》是不允许的，因为同样的理由。如果承认，那么就与经部所说“凡诸天子未发菩提心者，彼等皆发菩提心”相违。又，安住于大乘小资粮道的菩萨，听闻大乘不共的诀窍是不允许的，因为根本的誓言是这样。如果承认，那么就与“如是发起最初菩提心等之菩萨”等相违。自宗认为，最下从没有入道到十地之间，听闻诀窍是有的，但在对法性一心专注安住的阶段是没有的。如果在学道中，没有从等持中动摇而听闻诀窍是有的，那么讲说也必须有，因此会成为真实利益他者。有些认为，有生最后一世的菩萨没有听闻诀窍，因为他不依赖其他上师的诀窍，能够现证自生菩提。说这种话的人，只是心想那个菩萨是最初化身成佛吗？如果最初是报身成佛，那么必须对有生最后一世的所依身进行大光明灌顶。在“菩提心的种种分类”的章节中，对于二谛的边际进行分析，有四点：分类的依据、分类的体性、分类的意义、各自的建立。第一点，有些认为，没有分类的依据，因为胜义谛是不存在的，这种说法是不合理的，因为分类
English
In order to preserve the qualities completely and prevent them from deteriorating, one should be restrained by learning. Then, in order to gain the qualities that have not yet been attained, one should be taught accordingly, as it is said. Thirdly, some believe that in order to listen to the special instructions of the Mahayana, one must attain the great accumulation path of the Mahayana, because one must attain the Samadhi of the Dharma Stream. As the Ornament of Realization says, "At that time, the stream of Dharma, for the sake of the peace of all Buddhas, and vast wisdom, one will obtain vast instructions." Thus it is said. If so, it follows that a person who has not entered the Mahayana path is not allowed to listen to the Lamp for the Path to Enlightenment, because he has not heard the uncommon instructions of the Mahayana. If you admit it, then it follows that a person who has not generated the supreme Bodhicitta is not allowed to listen to the Lamp for the Path to Enlightenment, for the same reason. If you admit it, then it contradicts the sutra which says, "Those sons of gods who have not generated the thought of enlightenment, they will generate the thought of enlightenment." Also, it follows that a Bodhisattva who dwells on the small accumulation path of the Mahayana is not allowed to listen to the uncommon instructions of the Mahayana, because the fundamental vow is such. If you admit it, then it contradicts "Bodhisattvas who have generated the first thought of enlightenment, etc." The self-view is that, at the very least, from not having entered the path to the tenth ground, there is listening to instructions, but it is not present in the state of single-pointedly abiding in the nature of reality. If in the path of learning, there is listening to instructions without moving from equipoise, then there must also be teaching, and therefore it would become actually benefiting others. Some believe that a Bodhisattva in his last existence does not listen to instructions, because he does not rely on the instructions of other teachers, and is able to manifest self-arisen enlightenment. To say this is merely a small-minded thought of whether that Bodhisattva is the first to become enlightened as a Nirmanakaya? If he first becomes enlightened as a Sambhogakaya, then it is necessary to bestow the great light empowerment on the support of the last existence. In the chapter on "The various classifications of Bodhicitta," in analyzing the extremes of the two truths, there are four points: the basis of classification, the nature of classification, the meaning of classification, and the establishment of each. The first point, some believe that there is no basis for classification, because ultimate truth does not exist, this statement is unreasonable, because classification