Tibetan
རྒྱུད་ལ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཊཱི་ཀའི་དགོངས་པ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཡང་གཞན་དག་གིས་མ་རྟོགས་པར་སྣང་ངོ་། །སྒྲུབ་དང་བདེན་པ་རྣམས་དང་ནི། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། གདམས་ངག་གི་མཚན་གཞི། མཚན་ཉིད། ཉན་པའི་ས་མཚམས་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག གདམས་ངག་ཡིན་ན་ངག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་གདམས་ངག་དེ་གདམས་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དེ་གདམས་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ། གདམས་ངག་སྟོན་ན་སྒྲ་བཅས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྟོན་དགོས་པར་ཐལ། གདམས་ངག་ཡིན་ན་ངག་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཆོས་སྟོན་ན་སྒྲ་བཅས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྒྲ་མེད་ལུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྟོན་པ་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྒྲ་མེད་ཀྱང་དེ་དེ་ལྟར་སྣང་ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཁ་ཅིག་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གདམས་ངག་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་དགོས་ཏེ། སྐབས་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་གདམས་ངག་བཅུ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ན། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པའི་གདམས་ངག་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ན་གདམས་ངག་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་སྟོན་ན་སྒྲ་བཅས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་དགོས་པར་ཐལ། ལུང་འབོགས་ན་སྒྲ་བཅས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལུང་འབོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། གཉིས་པ་ལ། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་གདམས་ངག་ཡིན་ན། སྐབས་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་གདམས་ངག་བཅུ་པོ་གང་རུང་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག སྐབས་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་གདམས་ངག་བཅུ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། སྒྲུབ་དང་ཞེས་པའི་རྒྱན་ཚིག་དེ་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་གདམས་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲུབ་དང་ཞེས་པའི་རྒྱན་ཚིག་དེ་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པའི་གདམས་ངག་ཡིན་པར་ཐལ། སྔ་མའི་རྟགས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་གཞུང་འདི་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་གདམས་ངག་ཡིན་ན་ངག་ཡིན་དགོས་ཏེ། ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་འདོམས་པ་ཡང་དག་འདི་ཡིན་ལ། གདམས་པ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་པའང་འདི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་གདམས་ངག
Chinese
就像相续中生起大乘发心一样。虽然《 टीका （梵文转写：ṭīkā，注释）》的密意唯有这个，但其他的人似乎没有领悟。在“修证和真谛等”的语境中，诀窍的定义、体性和听闻的界限有三个方面。第一方面，有些人认为，如果是诀窍，那么它不一定就是语言，因为所诠释的意义的诀窍是诀窍，例如，大乘的加行道是诀窍，因为它属于大乘的修证。另一方面，如果宣说诀窍，那么必须通过有声音的方式来宣说，因为如果是诀窍，那么必须是语言。如果承认，那么宣说佛法就必须通过有声音的方式来宣说佛法，因为承认这个观点。如果承认，那么通过无声的身体来宣说佛法就不存在了，因为承认这个观点。如果承认，那么就与“即使无声，它也如此显现”相矛盾。有些人认为，如果不是大乘共同的诀窍，那么必须是佛陀的教言，因为在这种情况下，如果是直接开示的十个诀窍中的任何一个，那么必须是佛陀的教言。第一方面，如果是修证的自性，那么必须是指示修证自性的诀窍，因为如果是大乘的修证，那么必须是诀窍。宣说佛法就必须通过有声音的方式来宣说佛法，如果给予传承，那么必须通过有声音的方式来给予传承。承认周遍关系。第二方面，如果不是大乘共同的诀窍，那么在这种情况下，必须是直接开示的十个诀窍中的任何一个，因为这有周遍关系。如果承认，那么《现观庄严论》法相，就是那个，因为那个缘故。有些人认为，在这种情况下，如果是直接开示的十个诀窍中的任何一个，那么不一定是佛陀的教言，因为“修证”等装饰词在这里是直接开示的诀窍。如果这样认为，那么“发心乃为利他故”的论典就成了大乘发心了。因此，如果是诀窍，那么必须是语言，因为这是法友所教导的真实，并且按照诀窍修行也是这个成为主要的诀窍。
English
It is just like the arising of the Mahāyāna bodhicitta in the continuum. Although the intention of the ṭīkā (Sanskrit transliteration: ṭīkā, commentary) is only this, it seems that others have not realized it. In the context of "accomplishment and truth, etc.," there are three aspects: the basis of the instruction, its characteristics, and the boundary of listening. On the first aspect, some argue that if it is a key instruction, it does not necessarily have to be speech, because the key instruction of the meaning to be expressed is a key instruction, for example, the path of joining of the Mahāyāna is a key instruction, because it belongs to the accomplishment of the Mahāyāna. On the other hand, if one teaches a key instruction, then it must be taught through a sound, because if it is a key instruction, then it must be speech. If you admit that, then teaching the Dharma must be done through a sound, because you admit that view. If you admit that, then there is no teaching of the Dharma through a silent body, because you admit that view. If you admit that, then it contradicts "even if it is silent, it appears as such." Some argue that if it is a key instruction that is not common to the Mahāyāna, then it must be the word of the Buddha, because in this case, if it is any of the ten key instructions that are directly taught, then it must be the word of the Buddha. On the first aspect, if it is the nature of accomplishment itself, then it must be a key instruction that instructs the nature of accomplishment itself, because if it is the accomplishment of the Mahāyāna, then it must be a key instruction. Teaching the Dharma must be done through a sound, and if giving transmission, then it must be given through a sound. The pervasion is admitted. On the second aspect, if it is a key instruction that is not common to the Mahāyāna, then in this case, it must be any of the ten key instructions that are directly taught, because there is pervasion in that. If you admit that, then the Ornament for Clear Realization, the Dharma aspect, is that, because of that reason. Some argue that in this case, if it is any of the ten key instructions that are directly taught, then it does not necessarily have to be the word of the Buddha, because the decorative words such as "accomplishment" are the key instructions that are directly taught here. If you think so, then the treatise "Bodhicitta is for the sake of others" becomes the Mahāyāna bodhicitta. Therefore, if it is a key instruction, then it must be speech, because this is the truth taught by the Dharma friend, and practicing according to the key instruction is also this becoming the main key instruction.