Tibetan
་བུ་རྣམས་ལ་ནི། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་མིང་ཡང་མེད། །བཅོམ་ལྡན་ཉག་གཅིག་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །དྲུག་གི་སྤྱི་ལ་བཞུགས་པ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག སློབ་ལམ་ན་ཤེར་ཕྱིན་ཡོད་པར་ཐལ། དེར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེར་ས་བཅུ་པོ་རེ་རེའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཕྱིན་དྲུག་རེ་རེ་ལ་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེར་ཕར་ཕྱིན་རེ་རེ་ཡང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཉམས་ལེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེར་ཕར་ཕྱིན་དང་པོ་ལྔ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཁྲིད་པར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། །བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་རབ་རྫོགས་པས། །ཞེས་དང་། དབུས་མཐར། ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཁྱད་མེད་ནི། །ས་བཅུ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། དེ་དག་སོ་སོར་སྦྱིན་ལ་སོགས། །ཞེས་དང་། སྡུད་པ་ལས། ཤེས་རབ་མེད་ན་མིག་མེད་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྔ་ནི། །དམིགས་བུ་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་རེག་པ་ནུས་མ་ཡིན། །གང་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཡོངས་སུ་ཟིན་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་མིག་རྙེད་འགྱུར་ཞིང་འདི་ཡི་མིང་འཐོབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དང་པོ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ན་འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ཡང་དེར་ཐལ། དེར་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་དང་གཉིས་པའི་དངོས་གཞི་གཉིས་ལ་རྟོག་དཔྱོད་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དུ་ལྡན་མི་ལྡན་གྱིས་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། སློབ་ལམ་ན་རྣམ་མཁྱེན་ཡོད་པར་ཐལ། དེར་རྣམ་མཁྱེན་ཀྱི་རྣམ་པ་བརྒྱ་དང་བཅུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཉམས་ལེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ལ། སློབ་ལམ་དུ་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་ཡོད་པར་ཐལ། དེར་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པ་གནས་སྐབས་ཐེག་དམན་དུ་མི་ལྷུང་བར་ཐེག་ཆེན་དུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཡོངས་འཛིན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་འོག་ཏུ་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་བློ་གང་ཞིག སྲིད་ཞིའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པའམ་སོན་བྱེད་གང་རུང་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག དེ་གང་ཞིག སྲིད་ཞིའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་ཟེར་ན། དང་པོ་ནི། སློབ་ལམ་ན་ཤེར་ཕྱིན་ཡོད་པའི་ལུགས་ཡིན་པས་བཀག་ཟིན་ལ། གཉིས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བློ་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་ཟློས་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། མཐར་ཐུག་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ནི། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་ནི་དངོས་བརྟགས་མ་ཕྱེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀ་འདིའི་སྐབས་ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཆར་ཡུམ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཡུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡུམ་དེ་ལ་མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ཅིང་། དེ་ཉིད་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་ཅེས་འགྲེལ་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་ཡུམ་དང་ཤེར་ཕྱིན་གཅིག་པ་ནི་མིན་ཏེ། སྔ་མ་རང་སྲས་འཕགས་པའི་བཞེད་དོན་སྒྲུབ་པ་དང་། བསྐྱེད་པའི་ཆ་ནས་སློབ་ལམ་ན་ཡང་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་ཅིང་། ཕྱི་མ་ནི་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཆ་ནས་འཇོག་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ན་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་སྒྲ་འཇུག་པའི་གཞི་ནི་གཅིག་སྟེ། གཞུང་ལམ་འབྲས་བུའི་ཤེར་ཕྱིན་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་དེ་གཉིས་ཆར་གྱི་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན། སྐབས་འདིའི་ཤེར་ཕྱིན་ལ་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པ་དང་བཏགས་པ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་དང་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུས་བསྡུས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཞན་དྲུག་དང་གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ལ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སྔ་མ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་དེ་བརྗོད་བྱར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཏགས་པའི་དགོས་པ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་དོན་དུ་གཉེར་བས་སྔ་མ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་། ཕྱི་མ་ལ་ཐོས་བསམ་བྱེད་དགོས་པ་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི་མཚན་ཉིད་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་སོགས་ནི་ཤེར་ཕྱིན་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ཡང་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་དུ་མི་བཞེད་དོ། །དེས་ན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མཚན་ཉིད། ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་བློ་གང་ཞིག སྲིད་བཞིའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་སྟེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ། དེ་ཐོབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཚིག་དང་ངག་གི་ཚོགས་ཀྱི་གཞུང་དང་། མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ལམ་ལ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏགས་པའོ། །དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དེ་དང་ལྡན་པས། །གཞུང་ལམ་དག་ལས་དེ་སྒྲ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དང་འབྲེལ་བ་གཟུགས་ཅན་དང་
Chinese
对于孩子们来说，六度彼岸的名字也没有。唯一的世尊是度彼岸，安住在六度的总体之中。如是说之故。又有些人认为，在学道位有般若波罗蜜多，因为那里有六度波罗蜜多。并且，在那里，十地中的每一地，都有各自主要修习六度各自的差别是合理的。并且，在那里，每一度也都有修习具备六度的修习。并且，在那里，有前五度引导至佛地的道，即：布施、持戒、忍辱、精进、禅定、智慧，完全圆满。以及《中边分别论》中说：有差别和无差别，在十地中应当了知。以及，那些各自对于布施等。以及，《摄类学》中说：没有智慧，如盲目的五度彼岸，因为没有目标，不能触及菩提。何时被智慧完全摄持，那时获得眼睛，并且获得此之名。如是说之故。如果这样说，第一点，在佛地有证悟是合理的，因为那里有八支圣道。第二点也同样，在那里是合理的，因为在那里，初禅的本体和二禅的本体，在对治寻伺的支分上，有具足和不具足的差别。第三点，在学道位有遍智是合理的，因为在那里，有修习遍智的一百一十种相的修习。第四点，在学道位有殊胜的化身是合理的，因为在那里，菩萨加行道者，不会暂时堕入小乘，有完全摄持在大乘中的摄持。在自宗下知晓。第二，在破、立、舍三种中，第一，有些人说，般若波罗蜜多的定义是，能极好地辨别诸法的智慧，是已到达或能到达轮回和寂灭的彼岸的任何一种。有些人说，那是已到达轮回和寂灭的彼岸的究竟智慧。第一种，因为是在学道位有般若波罗蜜多的宗派，所以已经破斥了。第二种也不合理，因为在智慧和智慧上有重复的过失，并且对于究竟没有简别。第二是，智慧波罗蜜多是，
English
For the children, there are not even the names of the six perfections. The only Bhagavan is the perfection, residing in the totality of the six. Because it is said so. Also, some argue that there is prajnaparamita on the path of learning, because there are the six perfections there. And, there, in each of the ten bhumis, it is reasonable that there is a difference in which each of the six perfections is mainly practiced. And, there, each perfection also has the practice of practicing the six perfections. And, there, there is a path that leads the first five perfections to the Buddha-ground, namely: giving, ethics, patience, diligence, meditation, wisdom, completely perfected. And, in the Madhyantavibhaga: "The differentiated and the undifferentiated, should be known in the ten bhumis." And, those individually for giving, etc. And, in the Compendium: "Without wisdom, the five perfections are like blind men, because without an object, they cannot touch enlightenment. When it is completely grasped by wisdom, then the eyes are found and this name is obtained." Because it is said so. If it is said like that, firstly, it is reasonable that there is realization on the Buddha-ground, because there are the eightfold noble paths there. Secondly, it is also reasonable there, because there, the actual basis of the first dhyana and the actual basis of the second dhyana, have the difference of possessing or not possessing the branch of antidote to conceptualization and analysis. Thirdly, it is reasonable that there is omniscience on the path of learning, because there, there is the practice of practicing the one hundred and ten aspects of omniscience. Fourthly, it is reasonable that there is the supreme nirmanakaya on the path of learning, because there, the bodhisattva on the path of joining does not temporarily fall into the Hinayana, there is the complete holding in the Mahayana. Know under one's own system. Secondly, among the three of refutation, establishment, and abandonment, firstly, some say that the definition of prajnaparamita is any mind that excellently distinguishes dharmas, that has reached or can reach the other shore of samsara and nirvana. Some say that it is the ultimate wisdom that has reached the other shore of samsara and nirvana. The first one, because it is the tenet that there is prajnaparamita on the path of learning, has already been refuted. The second one is also unreasonable, because there is the fault of repetition in wisdom and wisdom, and there is no distinction for the ultimate. The second is, the perfection of wisdom is,
Chinese
从（某个）时候起，直接指明的般若，是被认为尚未区分真实与假设的。因为八种现观都是此时的般若，因为所有八种现观都是在“向彼母致敬”的语境下的“母”。这是周遍的，因为彼母是通过三种智慧的方式来赞颂的，并且解释说其本身是通过八种现观来阐述的。一般来说，母和般若并非同一，因为前者是为了成就其子圣者的意愿，并且从产生的部分来说，即使在有学道中也有自性者；而后者是从达到极致圆满的部分来安立的，因此只存在于佛陀的境界中。这两者声音应用的所依是相同的，因为在经、道、果的般若三者上，都可以应用这两者的声音。因此，此时的般若有自性般若和假立般若两种。第一种是包含遍智和果法身的现观，后一种是其他六种现观和经般若。将这两者进行安立的原因是，前者是获得般若的因，后者是将其作为所表达的内容来展示。假立的必要性在于，因为追求般若的意义，所以需要修持前者，并且为了了解需要对后者进行听闻和思考。对真实的损害是因为不具备自性。资粮道和加行道阶段的圆满次第等是假立的般若，但不认为是道般若。因此，般若的定义是：任何能完全辨别诸法的智慧，超越了有寂两边。正如《大疏》中所说：佛陀薄伽梵的无二智慧，如幻觉一般，是真实的。通过获得它以及与之相符，词语和语言集合的经文，以及见道等具有自性的道，也被称为般若波罗蜜多，这是假立的。而且，导师陈那的面前说：般若波罗蜜多无二，彼智慧即如来，因与所证之义相应故，经道等中是彼之声音。如是宣说。因此，与其相关的有色等
English
From (a certain) time onwards, the directly indicated Prajñā is considered to be when reality and imputation have not yet been distinguished. This is because all eight Abhisamayas are Prajñā at this time, because all eight Abhisamayas are the "Mother" in the context of "homage to that Mother." This is pervasive, because that Mother is praised through the three wisdoms, and it is explained that she herself is explained through the eight Abhisamayas. In general, Mother and Prajñā are not the same, because the former is to accomplish the wishes of her son, the Noble One, and from the aspect of generation, there are also characteristics in the path of learning; while the latter is established from the aspect of reaching the ultimate perfection, so it exists only in the realm of the Buddha. The basis for the application of these two sounds is the same, because the sounds of both can be applied to all three: Sutra, Path, and Fruit Prajñā. Therefore, the Prajñā at this time has two types: Prajñā by nature and Prajñā by imputation. The first is the Abhisamayas that include omniscience and the Dharmakāya of the fruit, and the latter is the other six Abhisamayas and the Sutra Prajñā. The reason for applying these two is that the former is the cause for obtaining Prajñā, and the latter is to show it as the content to be expressed. The necessity of imputation is that because one seeks the meaning of Prajñā, one needs to practice the former, and to know that one needs to hear and think about the latter. The harm to reality is because it does not have the characteristics. The complete stages of the accumulation and preparation stages are imputed Prajñā, but are not considered Path Prajñā. Therefore, the definition of Prajñā is: any wisdom that completely distinguishes all dharmas, transcending both existence and peace. As the Great Commentary says: The non-dual wisdom of the Buddha Bhagavan, like an illusion, is real. By obtaining it and being in accordance with it, the texts of words and collections of speech, and the paths with characteristics such as the Path of Seeing, are also called Prajñāpāramitā, which is imputed. Moreover, in the presence of the teacher Dignāga, it was said: Prajñāpāramitā is non-dual, that wisdom is the Tathāgata, because it is in accordance with the meaning to be attained, it is the sound of that in the Sutras and Paths. Thus it is proclaimed. Therefore, the colored and...