Tibetan
ང་དོར་གྱི་གནས་ལ་འཇུག་པ་ནི། བླང་དོར་གྱི་གནས་ཚད་མས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་དགོས་པའི་ཕྱིར། རིམ་བཞིན་ཁས་བླངས་སོ། །རྩ་བར་འདོད་ན། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཞེས་སོགས་ལ་སོམས་ཤིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག བསྟན་བཅོས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བ་དེ་རྒྱན་གྱི་བརྗོད་བྱའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ལ། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་གཞུང་འདི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་རྣ་བ་དེ་ལྷ་སྦྱིན་དུ་ཐལ། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་རྣ་རྒྱན་དེ་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་རྒྱན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག རྒྱན་གྱི་དགོས་པའི་མཚན་ཉིད། རྒྱན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མདོ་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཞེས་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་ཞེས་དང་། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་སྐབས་སུ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་ཟེར་ན། དང་པོ་ལ། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་རྒྱན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་འགོག་བདེན་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། རྒྱན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་རྣམ་མཁྱེན་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། རྒྱན་གྱིས་མཐར་ཐུག་གི་དགོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། མ་ཁྱབ་སྟེ། རྒྱན་གྱིས་དགོས་པ་དང་ཉིང་དགོས་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། རྒྱན་གྱི་དགོས་པ་མིན་པར་ཐལ། དེའི་དགོས་པའི་དགོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་དེ་རྒྱན་གྱི་དགོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱན་གྱི་ཉིང་དགོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ཁ་ཅིག རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་མངོན་སུམ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ལ། རྒྱན་གྱི་བརྗོད་བྱ་དགོས་པ་ཉིང་དགོས་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། རྒྱན་གྱི་བཤད་པར་བྱ་བ་དང་། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་བདེ་ལེགས་དང་། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་རྣམས་སོ། །འབྲེལ་པ་ནི་རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་སྐབས་ཀྱི་དགོས་པ་འ
Chinese
进入取舍之位，是因为必须以衡量取舍之位的方式进入。依次承认。如果想要根本，就想想“追随佛法者”等等。第二，有些人认为，由论著《现观庄严论》所确立的，被认为是庄严的所说之自性。有些人认为，大乘发心，应是如此。因为那是所诠释的对象，因为那是修持大乘的目的。如果承认，那么“发心是为了利益他人”这句经文，应是《现观庄严论》。他们说，因为那是所承认的。那么，天授的耳朵应是天授。天授的耳环应是天授的装饰品。有些人认为，庄严的必要之自性是，依靠对庄严的听闻和思考，轻松地理解经文的意义。还有人说，那是理解的理解，以及依靠庄严而暂时获得的功德。对于第一个，狮子贤论师，应是如此。因为那是那个自性。对于第二个，依靠对庄严的听闻和思考而获得的灭谛，应是如此。因为那是所诠释的对象。对于第三个，依靠对庄严的听闻和思考而获得的遍智，应是如此。因为那是所诠释的对象。如果不成立，那么它，应是如此。因为庄严是究竟的必要。有人反驳说，不遍及，因为庄严的必要和最极必要是相违的。如果这样说，依靠庄严而获得的遍智的加行道，不应是庄严的必要。因为那是它的必要的必要。承认遍及。如果不成立，那么它，应是如此。依靠庄严而获得的遍智的资粮道，是庄严的必要。对于庄严的最极必要的自性，有些人认为，依靠庄严，八现观将变为现量。狮子贤论师，应是如此。因为那是那个自性。自宗认为，庄严的所说、必要、最极必要三者的自性依次是，庄严的所要解释的，依靠庄严而获得的安乐，以及依靠庄严而获得的果法身。关系是依靠庄严而获得的暂时的必要。
English
Entering the state of acceptance and rejection is because it is necessary to enter through the means of measuring the state of acceptance and rejection. It is acknowledged sequentially. If you want the root, then think about "those who follow the Dharma" and so on. Secondly, some people think that what is established by the treatise Ornament for Clear Realization is regarded as the nature of what is said of the ornament. Some people think that the Mahayana mind of enlightenment should be so. Because that is the object to be interpreted, because that is the purpose of practicing the Mahayana. If you admit it, then the scripture "The mind of enlightenment is for the benefit of others" should be the Ornament for Clear Realization. They say that because that is what is admitted. Then, Devadatta's ear should be Devadatta. Devadatta's earring should be Devadatta's ornament. Some people think that the nature of the necessity of the ornament is that, relying on hearing and thinking about the ornament, the meaning of the sutra is easily understood. Others say that it is the understanding of understanding, and the merits temporarily obtained by relying on the ornament. For the first, Master Simhabhadra should be so. Because that is that nature. For the second, the cessation of truth obtained by relying on hearing and thinking about the ornament should be so. Because that is the object to be interpreted. For the third, the omniscience obtained by relying on hearing and thinking about the ornament should be so. Because that is the object to be interpreted. If it is not established, then it should be so. Because the ornament is the ultimate necessity. Someone retorted that it is not pervasive, because the necessity and the ultimate necessity of the ornament are contradictory. If you say so, the path of application of omniscience obtained by relying on the ornament should not be the necessity of the ornament. Because that is the necessity of its necessity. Acknowledge pervasiveness. If it is not established, then it should be so. The path of accumulation of omniscience obtained by relying on the ornament is the necessity of the ornament. For the nature of the ultimate necessity of the ornament, some people think that, relying on the ornament, the eight clear realizations will become manifest. Master Simhabhadra should be so. Because that is that nature. According to one's own system, the nature of the three, what is said, the necessity, and the ultimate necessity of the ornament are sequentially, what is to be explained of the ornament, the happiness obtained by relying on the ornament, and the fruit Dharmakaya obtained by relying on the ornament. The relationship is the temporary necessity obtained by relying on the ornament.
Tibetan
བྱུང་ཞིང་། དེ་ལས་མཐར་ཐུག་གི་དགོས་པ་འབྱུང་བའོ། །གསུམ་པ་འདི་བསྟན་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ནི། ལོ་ཙཱ་བ་དཔོན་སློབ་གསུམ་ནི་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ལ་བཞེད་དེ། འགྲེལ་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར། སློབ་དཔོན་ཤཱནྟི་པས། ཡི་གེ་འབྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་སོགས་བཅུ་ལ་བཞེད། ཨར་ནི། རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་ལ་བཞེད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་དང་པོ་ཡིན་པར་ཐལ། འགྲེལ་པར། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་ཁས་བླངས། གཉིས་པ་ལ་ཡི་གེ་འབྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་སོགས་བཅུ་པོ་དེས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོའི་དོན་མ་ལུས་པར་བསྡུས་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྩ་བར། ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །མདོ་དོན་ཞེས་དང་། འགྲེལ་པར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་མདོའི་དོན་མ་ལུས་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གསུམ་པ་འཐད་དེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོའི་དོན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གནས་སྐབས་བརྒྱད་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དམ་བཅའ་དེ་ཡིན་པར་ཐལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། །ཞེས་པའི་ལམ་དེ་རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་ལ་འཇོག་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྒྱན་གྱི་བརྗོད་བྱར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་གཞག་པའི་རིམ་གྱིས་ཉིང་དགོས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་འགྲེལ་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་པོ་དེ་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཡིན་པར་ཐལ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེར་ཐལ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་སོ། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ནི། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ས་མཚམས་དང་། མཚན་ཉིད་གཉིས། དང་པོ་ནི། གསེར་ཕྲེང་པ་ན་རེ། སློབ་ལམ་ན་ཤེར་ཕྱིན་མེད་ན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ཡིན་ན་སྦྱིན་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཤེར་ཕྱིན་ཡིན་ན་ཤེས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ན། གང་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོའི་ཕར་འགྲམ་དང་ངོགས་ཏེ། ཉོན་
Chinese
产生，并且由此产生最终的目的。第三，关于所说的这十种法行，译师师徒三人认为是十度，因为注释中说：“菩提心和布施等是修习的行为”。静命论师认为书写文字、供养、布施等是十种法行。阿日认为，是象征一切种智的十法。在这三种观点中，第一种观点认为，菩提心是十法行中的第一个，因为注释中说：“菩提心”等等。三种观点都承认。第二种观点认为，书写文字、供养、布施等这十种法行完全概括了《般若经》的意义，因为有这个承诺。这是周遍的，因为根本颂中说：“十法行的自性，经义”，并且注释中说：“《般若波罗蜜多经》的全部意义，是八现观的自性，菩提心”。因此，第三种观点是合理的，因为《大疏》中说：“十万颂等经的意义，是菩提心和教授等修习的自性，以八种阶段的差别来区分一切”。同样，这个承诺是正确的，因为“一切种智道”中的道，安立为象征一切种智的十法是合理的。这是周遍的，因为注释中说：“将庄严的所说作为忆念的智慧来安立的次第，将获得究竟的必要”。有人说，象征一切种智的这十法是修习的行为，因为说“布施等是修习的行为”。对此，可以这样认为，因为《大疏》中说：“菩提心和教授等是修习的自性”。周遍是承认的。在“般若波罗蜜多”的语境中，有般若波罗蜜多的界限和体性两种。首先，金鬘论师说，在学道上，如果没有般若波罗蜜多，那么如果是布施的波罗蜜多，就必须是布施最极的波罗蜜多。如果是般若波罗蜜多，就必须是智慧最极的波罗蜜多。这是周遍的，因为《入行论释》中说：“所谓彼岸，就是轮回大海的彼岸和边际，烦
English
occurs, and from that, the ultimate purpose arises. Third, regarding the ten practices of Dharma mentioned here, the three translators, teachers, and students consider them to be the ten perfections, because the commentary says, "The mind of enlightenment and generosity, etc., are the practices of cultivation." Shantipa considers writing, offering, giving, etc., to be the ten practices. Arni considers them to be the ten dharmas that symbolize omniscience. Among these three views, the first view holds that the mind of enlightenment is the first of the ten practices of Dharma, because the commentary says, "The mind of enlightenment," etc. All three views are accepted. The second view holds that the ten practices of writing, offering, giving, etc., completely encompass the meaning of the Prajnaparamita Sutra, because of this commitment. This is pervasive, because the root text says, "The essence of the ten practices of Dharma, the meaning of the Sutra," and the commentary says, "The entire meaning of the Prajnaparamita Sutra is the nature of the eight realizations, the mind of enlightenment." Therefore, the third view is reasonable, because the Great Commentary says, "The meaning of the hundred thousand verse Sutra, etc., is the nature of the mind of enlightenment and instructions, etc., which are cultivated, all divided by the distinctions of the eight stages." Similarly, this commitment is correct, because it is reasonable to establish the path in "the path of all-knowingness" as the ten dharmas that symbolize omniscience. This is pervasive, because the commentary says, "The order of establishing what is said in the Ornament as the wisdom of mindfulness will obtain the ultimate necessity." Someone says that these ten dharmas that symbolize omniscience are the practices of cultivation, because it is said, "Giving, etc., are the practices of cultivation." To this, it can be considered so, because the Great Commentary says, "The mind of enlightenment and instructions, etc., are the nature of cultivation." The pervasiveness is acknowledged. In the context of "Prajnaparamita," there are two aspects: the boundary and the nature of Prajnaparamita. First, the Gold Garland says that if there is no Prajnaparamita on the path of learning, then if it is the perfection of giving, it must be the utmost perfection of giving. If it is Prajnaparamita, it must be the utmost perfection of wisdom. This is pervasive, because the commentary on the Engaging in the Bodhisattva Deeds says, "The term 'other shore' refers to the other shore and edge of the ocean of samsara, the afflictions.