Tibetan
མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་མངའ་བའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་པ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེའི་རྗེས་འབྲང་དག་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལྔ་ཆར་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཅིང་། ཕྱོགས་གླང་དང་། སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་གཙོ་བོ་དང་ཕལ་པ་ལ་དགོངས་པ་སྟེ། བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུའི་འགྲེལ་པར། སློབ་དཔོན་གྱིས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒྲའི་དོན་ནི་གཉིས་ཏེ། གཙོ་བོ་དང་ཕལ་པའོ། །དེ་ལ་གཙོ་བོ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཕལ་པ་ནི་གཞུང་དང་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་ཤེས་པ་ཙམ་ཡང་མིན་པས་ཤེར་ཕྱིན་ཏུ་མི་རུང་ལ། ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ཤེར་ཕྱིན་ཕལ་པ་ཡིན་པས་ཤེར་ཕྱིན་དུ་འགྲུབ་སྟེ། མི་ཕལ་པས་མིའི་གོ་ཆོད་པ་བཞིན་ནོ་ཟེར་རོ། །ལུགས་དང་པོ་ལ། ཤེར་ཕྱིན་ཡིན་ན་ཤེས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། འཇུག་འགྲེལ་གྱི་ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་ཁས་བླངས་སོ། །ཡང་ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དང་ཤེར་ཕྱིན་གཉིས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་མིན་མཚུངས་པར་བསྟན་པ་མིན་པར་ཐལ། འཇུག་འགྲེལ་གྱི་ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་བར་ཏུ་ཤེས་རབ་གཟུང་ནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་འདྲ་བས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ལུགས་གཉིས་པ་ལ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཆོས་ཅན། སེང་གེ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་ཁྱོད་ལ་ཕལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་འཇུག་པར་ཐལ། དེ་ཁྱོད་ལ་བཏགས་མིང་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་ན། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཇི་ལྟར་གྲགས་ལས་གྲུབ་གང་ཡིན། །དངོས་དང་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །གང་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་ཕལ་པ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ཤེར་ཕྱིན་ཕལ་པ་ཡིན་པ་ལ་ཤེས་བྱེད་ཅི་ཡོད། ཕལ་པ་ནི་གཞུང་དང་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་དེ་ཡང་དེར་ཐལ། ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་ཁས་སོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དེ་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཤེར་ཕྱིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འགྲེལ་ཆེན་ལས། མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་ལ་ཡང་ཞེས་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མ་མཐའ་ས་དང་པོ་ནས་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཐེག་དམན་ལ་ཤེར་ཕྱིན་ཡོད་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་ཐལ། བཤད་སྦྱར་ལས། བསེ་རུ་ལྟ
Chinese
烦恼和所知二障完全断除，具有此种自性的就是佛。经中说“度到彼岸即为到彼岸”，以及从持戒等开始所要讲述的那些也同样如此。他们的追随者三乘的五道全部都是般若波罗蜜多的自性。随理成量论师（陈那）和世亲论师的观点有主要和次要之分。在《八千颂精义释》中，论师说：般若波罗蜜多这个词的含义有两种，即主要和次要。其中，主要的是无二智慧，次要的是经文和道路的自性。仅仅是经文的般若波罗蜜多，因为不是智慧，所以不能成为般若波罗蜜多。道路的般若波罗蜜多，因为是次要的般若波罗蜜多，所以能够成立为般若波罗蜜多，就像普通人能代替人一样。对于第一种观点，如果说是般若波罗蜜多，那就必须是智慧达到极致，因为《入行论释》的教证就是这样说的。这三种观点都承认了。又因为同样的教证，布施的度与智慧的度，两者是否达到极致是一样的，这并不成立，因为《入行论释》的教证中间，是先取智慧然后才进行分别解说的，因为布施等和度相似，所以称为度。对于第二种观点，婆罗门之子，法，狮子这个词，对你来说不能以次要的方式适用，因为这个词对你来说是以假名的方式适用的。遍计所执承认。如果承认，那么与《释量论》中的“如何从名声中成立，事物和它及相似的缘故，对谁说那个词是次要的”相违背。还有，道路的般若波罗蜜多是次要的般若波罗蜜多，有什么依据？因为经中说次要的是经文和道路的自性。如果这样说，那么经文的般若波罗蜜多也是这样，因为同样的教证。这三种观点都承认了。大乘的加行道是道路的般若波罗蜜多，因为它是般若波罗蜜多。如果承认，那么与《大疏》中“在见道等道路上也是”这样从初地开始讲述道路的般若波罗蜜多的最低限度相违背。小乘有般若波罗蜜多也不合理，因为《释集论》中说，像犀牛一样
English
Buddha is the one who has the nature of completely abandoning all obscurations of afflictions and knowledge. It is said that "crossing over to the other shore is called going to the other shore," and those that will be explained from discipline onwards are also the same. Their followers, all five paths of the three vehicles, are characterized by Prajñāpāramitā. The views of Dignāga and Ācārya (Vasubandhu) are considered to be primary and secondary. In the commentary on the condensed meaning of the Eight Thousand Verses, the Ācārya says: "The meaning of the word Prajñāpāramitā is twofold: primary and secondary. Among them, the primary is non-dual wisdom, and the secondary is the nature of scriptures and paths." Since the scripture Prajñāpāramitā is not just knowledge, it cannot be Prajñāpāramitā. The path Prajñāpāramitā is a secondary Prajñāpāramitā, so it can be established as Prajñāpāramitā, just as an ordinary person can replace a person. According to the first view, if it is Prajñāpāramitā, then wisdom must be perfected, because that is what the quote from the Commentary on the Entrance says. All three views are accepted. Also, because of the same quote, it is not established that the perfection of generosity and the perfection of wisdom are the same in terms of whether they are perfected, because in the middle of the quote from the Commentary on the Entrance, wisdom is taken first and then explained separately, because generosity and so on are similar to perfections, so they are called perfections. According to the second view, Brahmin's son, Dharma, the word lion does not apply to you in a secondary way, because that word applies to you in a nominal way. The pervasiveness is accepted. If you accept, then it contradicts the statement in the Commentary on Valid Cognition: "How is it established from fame? Because of the thing and it and similarity, to whom is that word said to be secondary?" Also, what is the basis for the path Prajñāpāramitā being a secondary Prajñāpāramitā? Because the scripture says that the secondary is the nature of scriptures and paths. If you say that, then the scripture Prajñāpāramitā is also like that, because of the same quote. All three views are accepted. The path of joining of the Mahāyāna is the path Prajñāpāramitā, because it is Prajñāpāramitā. If you accept, then it contradicts the statement in the Great Commentary: "Also on the path of seeing and so on," thus explaining the minimum of the path Prajñāpāramitā from the first ground. It is also unreasonable for the Hīnayāna to have Prajñāpāramitā, because the Commentary on the Explanations says, like a rhinoceros