Tibetan
ར། ཡང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པར་ཐལ། གཞི་ཁོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། གཞི་ཁོ་ན་ཆོས་ཅན། རྒྱན་གྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པར་ཐལ། གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྒྱན་ཆོས་ཅན། ལམ་དང་རྣམ་པ་བརྗོད་བྱར་མ་བསྡུས་པར་ཐལ། གཞི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་པ་དང་ལམ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། གཞི་ཁོ་ན་གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། གཞི་གྲུབ་ན་གཞི་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མངོན་པ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་བརྗོད་བྱར་མ་བསྡུས་པར་ཐལ། གཞི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀག་ནས། རང་ལུགས་ལ། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དུ་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རབ་དབྱེ་ཙམ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་གཉེན་པོའི་ལམ་ཙམ་དང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་རྫས་ཡོད་དང་བརྟགས་ཡོད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་ནས་རྩོམ་ཞེས་དྲི་བ་གསུམ་བྱས་ནས། གསུམ་པོ་གང་ཁས་བླངས་ཀྱང་གཞུང་དུ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་དེ་ཡུམ་བར་མ་དང་ཟློས་པར་ཐལ། དེས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དེ་ཡུམ་བར་མ་དང་ཟློས་སྐྱོན་ཡོད་པར་ཐལ། དེའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རབ་དབྱེ་ཙམ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་གཉེན་པོ་ལམ་ཙམ་དང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་རྫས་ཡོད་དང་། བརྟགས་ཡོད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཆར་གྱི་འཁོར་གསུམ་བསྒྲིགས་མཚམས་དང་བཅས་པ་ཁས་བླངས། ད་དུང་མ་གྲུབ་ན། རྒྱན་ཆོས་ཅན། རྟགས་དང་པོ་དེར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རྩོམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པར་ཐལ། དེ་ཁྱོད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་ཆོས་ཅན། རྒྱན་གྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པར་ཐལ། གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྒྱན་ཆོས་ཅན། ལམ་དང་རྣམ་པ་བརྗོད་བྱར་མ་བསྡུས་པར་ཐལ། གཞི
Chinese
ར། 又，《现观庄严论》法相，你已经将基（གཞི）仅仅归纳为所诠释的，因为基仅仅是你的所诠释的。如果不成立，那么，基仅仅法相，是《庄严论》的所诠释的，因为基成立。如果《庄严论》法相，没有将道和相归纳为所诠释的，因为仅仅将基归纳为所诠释的。如果这样说，那么，相和道不成立，因为仅仅是基，基成立的缘故。如果不成立，那么，在那里成立，如果基成立，那么必须是基的缘故。又，《俱舍论》法相，没有将相归纳为所诠释的，因为仅仅将基归纳为所诠释的，这样遮止后，在自宗中，为了讲述法极善分别的智慧，仅仅将基蕴界处的体相稍微区分，以及为了舍弃不相顺品，仅仅是能对治道，以及为了了知一切所知，仅仅将实有和假有等等的相稍微区分一下，归纳为所诠释的而造论，这样做了三个提问后，无论承诺三者中的哪一个，都有在论典中安立的过失这样说。如果这样，那么，《法俱舍经》与中品般若经重复，因为那部经为了生起法极善分别的智慧，将基蕴界处的体相和稍微区分归纳为所诠释的缘故。《现观庄严论》有与中品般若经重复的过失，因为那部经为了生起法极善分别的智慧，将基蕴界处的稍微区分，以及为了舍弃不相顺品，仅仅是能对治道，以及为了了知一切所知，将实有和假有等等的相稍微区分一下，归纳为所诠释的缘故。两个的轮三次第和界限全部承诺。如果现在还不成立，那么，《庄严论》法相，第一个因在那里成立，你将那个归纳为所诠释的是什么？因为你是为了生起法极善分别的智慧而造论的缘故。首先承诺，那个法相，你已经将那个归纳为所诠释的，因为那个是你的所诠释的。如果不成立，那么，承诺，那个法相，是《庄严论》的所诠释的，因为基成立。如果《庄严论》法相，没有将道和相归纳为所诠释的，基
English
R. Furthermore, the subject of the Ornament of Clear Realization: you have only summarized the base (གཞི) as the object to be expressed, because the base is only your object to be expressed. If it is not established, then, the subject of the base alone: it is the object expressed by the Ornament, because the base is established. If the subject of the Ornament: it is not permissible to summarize the path and aspects as the object to be expressed, because only the base is summarized as the object to be expressed. If so, then, the aspects and the path are not established, because only the base, the base is established. If it is not established, then, it is established there, if the base is established, then it must be the base. Also, the subject of the Abhidharma: it is not permissible to summarize the aspects as the object to be expressed, because only the base is summarized as the object to be expressed. After blocking in this way, in one's own system, in order to explain the wisdom of discriminating the Dharma, only the characteristics of the base aggregates, elements, and sources are slightly distinguished, and in order to abandon the unfavorable aspects, only the antidote path, and in order to know all knowable things, only the aspects of real existence and imputed existence are slightly distinguished and summarized as the object to be expressed and composed. After asking three questions in this way, whichever of the three is promised, there is a fault in establishing it in the treatise. If so, then, the Sutra of Abhidharma repeats the intermediate Prajnaparamita, because that sutra, in order to generate the wisdom of discriminating the Dharma, summarizes the characteristics and slight distinctions of the base aggregates, elements, and sources as the object to be expressed. The Ornament of Clear Realization has the fault of repeating the intermediate Prajnaparamita, because that sutra, in order to generate the wisdom of discriminating the Dharma, summarizes the slight distinctions of the base aggregates, elements, and sources, and in order to abandon the unfavorable aspects, only the antidote path, and in order to know all knowable things, slightly distinguishes the aspects of real existence and imputed existence, and summarizes them as the object to be expressed. Both of the three wheels and boundaries are fully promised. If it is still not established, then, the subject of the Ornament: the first reason is established there. What is it that you have summarized as the object to be expressed? Because you are composing it in order to generate the wisdom of discriminating the Dharma. First, promise, that subject, you have summarized that as the object to be expressed, because that is your object to be expressed. If it is not established, then, promise, that subject, it is the object expressed by the Ornament, because the base is established. If the subject of the Ornament: it is not permissible to summarize the path and aspects as the object to be expressed, the base
Tibetan
་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལམ་དང་རྣམ་པ་གཞི་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞི་གྲུབ་ན་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་གང་རུང་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ལམ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང་། ལམ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་དང་ཤེས་བྱའི་ལམ་ངོས་གཟུང་། དེ་དག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་དག་གིས་ལམ་གྱི་བྱ་བ་ཡང་བྱ་ལ་ཞེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཉན་རང་གི་ལམ་གྱི་སྤང་རྟོགས་རྫོགས་པའི་ཚད་ལ་དཔྱད། སྨོན་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མ་བྱས་པ་དང་ཞེས་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་རྫོགས་སྨིན་སྦྱངས་གསུམ་གྱི་ཚད་ལ་དཔྱད་པ། དེ་དག་གིས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་དུ་མི་བྱའོ་ཞེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཡང་དག་མཐའ་ངོས་གཟུང་ནས་དེ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཚད་ལ་དཔྱད་པ་དང་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། སྐབས་གཉིས་པར་འཆད། གཉིས་པ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཉ། གསེར། ཨར་གསུམ་ན་རེ། ཉན་རང་གི་རྟོགས་པ་ས་དང་པོ་ནས་རྫོགས་ཏེ། དེར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར། སྤངས་པ་ས་བརྒྱད་པ་ནས་རྫོགས་པ་ཡིན་གྱི་སྔ་རོལ་དུ་ནི་མིན་ཏེ། དེར་ཉོན་ཡིད་གནས་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར། འོ་ན་ཉོན་ཡིད་དེ་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཉོན་སྒྲིབ་ལ་བྱེད་དམ། འཁོར་བ་འཆིང་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་ཉན་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་མ་རྫོགས་པར་ཐལ། དེས་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཉོན་སྒྲིབ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་ལས་ལ་བརྟེན་ནས་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་ལེན་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ས་དང་པོ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་དེས་ཉན་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་རྫོགས་པར་ཐལ། དེས་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་ཟད་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམས་པའི་ནུས་པ་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམས་པའི་ནུས་པ་ལྷག་པར་ཐལ། བྱང་སེམས་དེས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་ཀྱང་ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་མ་ནུས་པ་གང་ཞིག ཉན་ཐོས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཚེ་གཅིག་ལ་བསྒོམས་པས་ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང
Chinese
如果说是为了概括蕴、界、处（ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་）的体性和少许分类，那么，道路和体性不成，因为体性蕴、界、处的体性和少许分类是体性成立的，如果体性成立，则必须是蕴、界、处中的任何一个。在“善现菩萨们对于声闻的道是什么”的场合中，依赖于“应当生起一切道，应当了知一切道”，从而确定菩萨所生起和所了知的道。又依赖于“那些也应当完全圆满，那些也应当做道的作业”，从而考察声缘的道断证圆满的程度。依赖于“没有完全圆满发愿”等等，从而考察圆满、成熟、清净三者的程度。依赖于“那些不会现证真实边”，从而从确定真实边之后考察现证它的程度，共有这四种。第一种在第二品中阐述。第二种有破立两种，其中第一种。ཉ། གསེར། ཨར་三人说：声缘的证悟从第一地就圆满了，因为在那里证悟人无我是究竟的。断除是从第八地圆满的，在此之前则不是，因为在那里烦恼意还没有成为处所。那么，这个烦恼意是作为习气的烦恼障吗？还是作为束缚轮回的烦恼障呢？如果是前者，那么声缘阿罗汉没有圆满声缘的断证就太过分了，因为他们没有断除习气的烦恼障，因为没有断除依赖于无明习气的地和无漏业而取意生身的缘故。如果是后者，那么安住于第一地的菩萨就太过分地圆满了声缘的断证，因为他已经断除了束缚轮回的烦恼障。而且，菩萨修习人无我的能力，比声闻修习人无我的能力更强，因为菩萨以现量证悟人无我的智慧修习了无数劫也不能断除烦恼障，而声闻以现量证悟人无我的智慧在一生中修习就能断除烦恼障。
English
If it is said that it is to summarize the characteristics and a few classifications of the aggregates, elements, and sense bases (phung khams skye mched), then, the path and nature are not established, because the nature, characteristics, and a few classifications of the aggregates, elements, and sense bases are established in nature. If the nature is established, then it must be any of the aggregates, elements, and sense bases. In the context of "What is the path of the Hearers for the Bodhisattvas, such as Subhuti?", relying on "All paths should be generated, and all paths should be known", thereby determining the paths to be generated and known by the Bodhisattvas. Also, relying on "Those should also be completely perfected, and those should also do the work of the path", thereby examining the extent of the perfection of abandonment and realization of the Hearers and Solitary Realizers' paths. Relying on "Not having completely perfected the aspiration", etc., thereby examining the extent of perfection, maturation, and purification. Relying on "Those will not manifest the true extreme", thereby examining the extent of manifesting it after determining the true extreme, there are these four. The first is explained in the second chapter. The second has two aspects: refutation and establishment, of which the first. ཉ། གསེར། ཨར་ (Nyi, Ser, Ar) three say: The realization of the Hearers and Solitary Realizers is perfected from the first ground, because there the realization of the selflessness of persons is ultimate. Abandonment is perfected from the eighth ground, but not before, because there the afflictive mind has not become a place. So, is this afflictive mind taken as the afflictive obscuration of habit, or as the afflictive obscuration that binds samsara? If it is the former, then it is too much that the Hearer and Solitary Realizer Arhats have not perfected the abandonment and realization of the Hearers and Solitary Realizers, because they have not abandoned the afflictive obscuration of habit, because they have not abandoned taking the mind-made body relying on the ground of ignorance habit and undefiled karma. If it is the latter, then it is too much that the Bodhisattva abiding on the first ground has perfected the abandonment and realization of the Hearers and Solitary Realizers, because he has already abandoned the afflictive obscuration that binds samsara. Moreover, the power of the Bodhisattva's meditation on selflessness is more than the power of the Hearer's meditation on selflessness, because the Bodhisattva meditates on the wisdom that directly realizes the selflessness of persons for countless eons, but cannot abandon the afflictive obscuration, whereas the Hearer meditates on the wisdom that directly realizes the selflessness of persons in one lifetime and can abandon the afflictive obscuration.