Tibetan
མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་ལུགས་ལ། གདུལ་བྱ་ཅིག་ཆར་ཉན་འདོད་ཡོད་པའི་ཚེ་ཆོས་ཅིག་ཆར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོན་པའི་གསུང་གཅིག་ཉིད་གདུལ་བྱ་དུ་མས་ཅིག་ཆར་དུ་ཐོས་པའི་ཚེ། རང་ཉིད་ཉན་པར་འདོད་པར་དེ་ཉིད་གསུང་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར། གདུལ་བྱའི་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་ཚེ་ཆོས་རིམ་གྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གདུལ་བྱ་ཡོད་པའི་ཚེ་ཆོས་གསུང་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཀ་ཡང་གདུལ་བྱའི་ངོར་ཡིན་ཏེ། སྟོན་པའི་གཞན་དོན་གྱི་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་གདུལ་བྱའི་ངོར་མཛད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ་ནི། དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། ཁ་ཅིག་ཉན་ཐོས་ཞི་བ་ཚོལ་རྣམས་ཤེས་པའི་སྐབས་སུ། མཁྱེན་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམ་པར་ཤུགས་ལ་དམ་བཅས་པ་ལས་འཕྲོས་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། མཁྱེན་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱས་པར་ངེས་ནས་གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གང་བརྗོད་བྱར་བྱེད་ཅེས་པའི་དྲི་བ་དེ་བྱིས་པའི་དྲི་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀག་ནས། རང་ལུགས་ལ། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་གཞུང་ལས་འཕྲོས་ནས། མཁྱེན་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱས་པར་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱིས་ངེས་པའི་གང་ཟག་གིས་མཁྱེན་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱེད་ན་དེའི་ཡུལ་གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གསུམ་ཀ་ཡང་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པས། རྒྱན་རྩོམ་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་དགོས་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་དུ་བྱུང་བ་འདི་ཉིད་དོགས་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཞིང་། འདིའི་མཐའ་དཔྱད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཞི་གཉེན་རྣམ་གསུམ་གང་རུང་རེ་རེ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བྱེད་དམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་ཁོང་ལ་ཡོད་པ་བསུ་བ་ཡིན་ཟེར་རོ། །འོ་ན་མཁྱེན་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱས་པར་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱིས་ངེས་ནས། གཞི་གཉེན་རྣམ་གསུམ་གང་རུང་རེ་རེ་ཁོ་ན་ཡོད་པ་བརྗོད་བྱར་བྱེད་དམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་ཁོང་ན་ཡོད་པ་བསུ་བ་མིན་པར་ཐལ། དེ་ལྟ་བུའི་དོགས་པ་དེ་བྱིས་པའི་དོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཁོར་གསུམ། ཁ་ཅིག བརྒལ་ལན་གྱི་གཞུང་འདི་རྣམས་མདོ་ལས་དངོས་སུ་འཕྲོས་པའི་བརྒལ་ལན་ཡིན་སྟེ། ཉིར་སྣང་དང་ཉི་ཁྲིའི་རྣམ་འགྲེལ་གཉིས་ལས་དགོས་འབྲེལ་གྱི་གཞུང་གི་མཇུག་ཏུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་དང་། འགྲེལ་ཆེན་ལས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞིའི་ནང་ཚན་དུ་གྱུར་པའི་བརྗོད་བྱ་ངོས་འཛིན་པའི་གཞུང་དུ་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་དེ་ཐོས་ནས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དེ་མདོའི་དགོས་པ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་དུ་ཐལ། དེ་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་མཇུག་ཏུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་འདི་མདོའི་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་ངོས་འཛིན་གྱི་གཞུང་མིན་པར་ཐལ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། དེ་ལྟར་དུ་བཤད་ན་བརྒལ་ལན་གྱི་གཞུང་འདི་རྣམས་མདོ་ལས་དངོས་སུ་འཕྲོས་པའི་གཞུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་ཞི་བ་ཚོལ་རྣམས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་འདི་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ཡིན་པར་ཐལ། རྩ་བའི་དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་མཁྱེན་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྩམ་པ་ཤུགས་ལ་དམ་བཅས་པ་མཁྱེན་གསུམ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་དེའི་ཡུལ་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས་པས་གང་རུང་རེ་རེ་ཁོ་ན་ལ་བརྗོད་བྱར་བྱེད་དམ། གསུམ་ཀ་བརྗོད་བྱར་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན། གཞུང་ལས་དངོས་སུ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། མདོ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅེས་པའི་བརྒལ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་མཆོད་བརྗོད་ལས་འཕྲོས་པའི་བརྒལ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ལན་དུ་དེ་མིན་ཏེ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་འདི་མཆོད་བརྗོད་ལས་འཕྲོས་པའི་བརྒལ་ལན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་དགོས་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་ཡིན་ལ། དེའི་ལན་དུ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དགོས་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞིར་ངོས་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བརྒལ་ལན་གྱི་གཞུང་འདི་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་བརྒལ་ལན་དང་། དགོས་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱོར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་དགོངས་ནས་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་ལས། དགོས་འབྲེལ་གྱི་མཇུག་ཏུ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་མཇུག་དུ་གསུངས་པར་མངོན་ནོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། རྒྱན་གྱི་གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གང་རུང་རེ་རེ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་ན་གཞུང་ལས་དངོས་སུ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་གསུམ་པོ་ཡོད་ཀྱང་། གསུམ་ཀ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་ཅེས་ཁས་བླངས་པ་ལ། ཁ་ཅིག ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་དེ་ཡུམ་བར་མ་ལ་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པར་ཐལ། དེས་གཞི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཁས། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་འདི་ཡུམ་བར་མ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པར་ཐལ། དེས་གཞི་གཉེན་རྣམ་པའི་ཕྱོགས་གསུམ་ཆར་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱི
Chinese
因为没有成立的缘故。因此在自宗，当所化同时想要听闻时，就同时宣说佛法，因为当导师的一句话被众多所化同时听闻时，那句话会显现为自己想要听闻的内容。当所化次第出现时，就次第宣说佛法，因为当有所化时，就必须宣说佛法。这两种情况都是针对所化而说的，因为导师的一切利他事业都是针对所化而做的。像这样，“以顶礼和赞颂作为开端”的场合中，有破立两种。第一种是：达滴巴说，有些人认为，在了解声闻寂止寻觅者们的时候，著书立说以三智为所诠释，这是从暗中立誓而来的，这种观点是不合理的。因为在确定以三智为所诠释之后，提出“基、道、果哪一个作为所诠释”的疑问，那是小孩子的疑问。这样破斥之后，在自宗，从供赞的论典中引申出来，如果有人以理智确定以三智为所诠释，那么他就必须确定三智的对境、基、道、果这三者。如果那样，就会有与般若经重复的过失，因此造论就没有必要了。这种在必要关联上所作的衔接，正是主要的疑惑。并且，作为对此进行深入研究的补充，据说导师心中存在这样的疑问：导师是否仅仅将基、道、果三者中的任何一个作为所诠释来讲述。那么，如果以理智确定以三智为所诠释，那么认为导师心中存在仅仅将基、道、果三者中的任何一个作为所诠释来讲述的疑问，那是不合理的，因为那样的疑问是小孩子的疑问。三轮方面，有些人说，这些辩论问答的论典，是从经部中直接引申出来的辩论问答，因为《二万颂》和《八千颂》的释论二者，都将它放在必要关联的论典的结尾处。并且，《大疏》中，在“一切相智道”一句的场合，将其作为必要等四法中的一部分，作为识别所诠释的论典。
English
Because it is not established. Therefore, in our own system, when disciples simultaneously want to listen, the Dharma is taught simultaneously, because when a single word of the Teacher is heard simultaneously by many disciples, that word appears to be what one wants to hear. When disciples appear in sequence, the Dharma is taught in sequence, because when there are disciples, the Dharma must be taught. Both of these are for the sake of the disciples, because all of the Teacher's activities for the benefit of others are done for the sake of the disciples. Thus, in the context of "with prostration and praise as the beginning," there are two aspects: refutation and establishment. The first is: Dar Tika Pa says, some people think that when understanding those who seek the peace of the Hearers, composing treatises with the three wisdoms as the subject matter is derived from a tacit vow, which is unreasonable. Because after determining that the three wisdoms are the subject matter, asking the question "which of the base, path, and result is the subject matter" is a childish question. After refuting this, in our own system, derived from the texts of offering and praise, if someone intellectually determines that the three wisdoms are the subject matter, then they must also determine the object, base, path, and result of the three wisdoms. If so, there would be the fault of repeating the Prajnaparamita Sutra, so there would be no need to compose a commentary. This connection made in terms of necessity and relevance is the main doubt. Moreover, as a supplement to this in-depth study, it is said that the teacher has a doubt in his mind: whether the teacher only takes any one of the base, path, and result as the subject matter to explain. Then, if one intellectually determines that the three wisdoms are the subject matter, it is unreasonable to think that the teacher has a doubt in his mind about taking only one of the base, path, and result as the subject matter, because such a doubt is a childish doubt. Regarding the three wheels, some say that these texts of debate and response are debates and responses directly derived from the Sutra, because both the commentary on the Twenty Thousand Verses and the commentary on the Eight Thousand Verses place it at the end of the text on necessity and relevance. Moreover, in the Great Commentary, in the context of the phrase "the path of all-knowingness," it is made into a text that identifies the subject matter, which is part of the four dharmas such as necessity.
Chinese
如果，因为听到“如是”等正文是成为论典需要说明的正文。因为它被安立在礼赞偈颂的末尾之故。遍（周遍）是承认的。 “诸法尽所有性道”等正文不是论典的需要等四法认定的正文，因为《释论大疏》中说：如果那样宣说，这些辩论解答的正文是从经部中真实流出的正文所遍（周遍）之故。“声闻寂静寻觅者”等的偈颂是论典的礼赞，因为根本的立宗之故。是遍（周遍）的，因为如是顶礼和赞颂在前行宣说之故。第二，在礼赞的阶段，以三智为所说义的论典，是猛力立誓的糌粑，在确定三智时，必须确定它的境，因此是仅仅以任何一个作为所说义呢？还是三个都作为所说义？如果按照前者，有正文中真实安立的过失。如果按照后者，有与经部重复的过失的两个辩论中，第一个是礼赞中流出的辩论，并且作为它的回答“非彼”，等正文是礼赞中流出的辩论解答。第二个是需要关系的连接，并且作为它的回答“诸法尽所有性道”等，是从需要中流出而认定需要等四法。因此，这些辩论解答的正文，是考虑到礼赞的辩论解答和，需要关系的连接趋向于一个方向，所以在两个《释论大疏》中，是在需要的末尾宣说的，而这里则显现是在礼赞的末尾宣说的。那不是，因为什么之故？的阶段中，如果仅仅以庄严的基、道、果任何一个作为所说义而归纳，则有正文中真实安立的三个过失，但是因为三个都作为所说义而归纳之故，没有过失这样承诺时，有些人认为，《法胜阿毗达磨经》有与中品般若经重复的过失，因为它仅仅以基作为所说义而归纳之故。宗（立宗）相是承认的。《现观庄严论》有与中品般若经重复的过失，因为它以基、道、果的三个方面都作为所说义而归纳之故。
English
If, because the text such as "Thus having heard" is the text that shows the need of the Sutra. Because it is established at the end of the verses of homage. The pervasion is admitted. The text such as "The path of all-knowingness" is not the text for identifying the four dharmas such as the need of the Sutra, because in the Great Commentary it says: If it is explained in that way, these texts of debate and answers are pervaded because they are texts that actually flow from the Sutra. The verse such as "Those who seek the peace of the Hearers" is the homage of the Sutra, because of the fundamental pledge. It is pervasive, because it is said that prostration and praise precede in that way. Secondly, in the stage of homage, the treatise that takes the three wisdoms as the subject matter is the tsampa that is vowed with force. When establishing the three wisdoms, it is necessary to establish its object, so is it that only one of them is taken as the subject matter? Or are all three taken as the subject matter? According to the former, there is the fault of being actually established in the text. According to the latter, there is the fault of repeating the Sutra, of the two debates, the first is the debate that flows from the homage, and as its answer, the text such as "Not that" is the debate answer that flows from the homage. The second is the connection of need and relationship, and as its answer, "The path of all-knowingness" etc., is from the need that flows out and identifies the four dharmas such as need. Therefore, these texts of debate and answers, considering that the debate answer of homage and the connection of need and relationship tend to one direction, in the two Great Commentaries, it is said at the end of the need and relationship, but here it appears to be said at the end of the homage. That is not, because of what? In the stage of, if only one of the base, path, and result of the ornament is taken as the subject matter and summarized, there are the three faults of being actually established in the text, but because all three are taken as the subject matter and summarized, there is no fault, when promising this, some people think that the Sutra of Dharma Victorious Abhidharma has the fault of repeating the Middle Perfection of Wisdom Sutra, because it only takes the base as the subject matter and summarizes it. The subject property is admitted. The Ornament of Clear Realization has the fault of repeating the Middle Perfection of Wisdom Sutra, because it takes all three aspects of the base, path, and result as the subject matter and summarizes it.