Tibetan
་ཟག་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྟོགས་རིགས་ཆོས་ཅན། དེས་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་སྒོམ་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ནི། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། འདིར་བསྟན་ཤེས་བྱའི་ལམ་ངོས་གཟུང་བ་ལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཤེས་བྱ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་དགག དེ་ཡིན་ན་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དགག དེ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དགག་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རེད་མདའ་བ་ན་རེ། གཞི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྟོགས་རིགས་དེ་གང་ཟག་སུའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོའི་རིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་རྟོགས་རིགས་གཞན་གཉིས་ལའང་འགྲེའོ་ཟེར། མི་འཐད་དེ། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྟོགས་རིགས་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་མིན་པར་ཐལ། དེ་དེའི་བགྲོད་བྱའི་ལམ་ཡང་མིན། དེའི་བགྲོད་བྱེད་ཀྱི་ལམ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། བྱང་འཕགས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱས་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་མ་གྲུབ་ན། དེ་རང་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ཉེར་ཞི་གཉིས་སུ་འཁྲིད་པར་བྱེད་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྟོགས་རིགས་ཆོས་ཅན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་དུ་ཐལ། དེའི་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་གྱི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་མིན་པར་ཐལ། དེས་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བགྲོད་བྱའི་ལམ་ཡང་མིན། དེ་ལྟ་བུའི་བགྲོད་བྱེད་ཀྱི་ལམ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བགྲོད་བྱའི་ཐེག་པའང་མིན། དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བགྲོད་བྱེད་ཀྱི་ཐེག་པའང་མ་ཡིན་ན། དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་མིན་པའི་ཁྱབ་པ་མེད་པར་ཐལ། དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བགྲོད་བྱའི་ཐེག་པའང་མིན། དེའི་བགྲོད་བྱེད་ཀྱི་ཐེག་པའང་མིན། དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་མིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིན་ན་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱུད་པའི་ཐེག་པ
Chinese
具有证悟无漏我空之证悟之类法者，应成彼特意修习，因其为彼之相续中证悟法无我之智故。于“道智自体之理”之时，此处所说于所知之道立宗时，有遮破、安立、舍弃三者，初者若所知为声闻道，则应遍是声闻道而遮破，若是，则应遍是声闻自续部之道而遮破，若是，则应遍是菩萨自续部之道而遮破等三者。初者，热达瓦云：证悟补特伽罗无我之证悟之类，无论于何人之相续中皆是声闻道，因其为烦恼障之对治之类故。彼谓其余二证悟之类亦如是。不应理，因圣菩萨之相续中证悟补特伽罗无我之证悟之类，应非声闻道，因其亦非彼之所行道，亦非彼之能行道故。初者若不成，则圣菩萨应现证声闻道之果。二者若不成，则应是引导具自续之补特伽罗至二涅槃之智。又，菩萨见道者之相续中证悟补特伽罗无我之证悟之类法者，应成声闻之见道，因彼道与见道之基相同故。不能许，因其为大乘之见道故。彼云：彼应非菩萨所应知之声闻道，因彼亦非彼所应知之声闻所行道，亦非如是之能行道故。若许遍，则彼亦非声闻之所行乘，彼亦非声闻之能行乘，则应无彼非声闻乘之遍。彼亦非菩萨所应知之声闻所行乘，彼之能行乘亦非，因彼非菩萨所应知之声闻乘故不遍。许遍。若不成，则应成彼，因此。若许，若菩萨所应知之声闻乘是，则应是声闻自续部之乘
English
A phenomenon that is a type of realization realizing the absence of self of leakage, it should be that it is specifically cultivated, because it is the wisdom in its continuum that realizes the absence of self of phenomena. In the case of "the nature of the knowledge of the path itself," in establishing the object of knowledge path mentioned here, there are three: refutation, establishment, and abandonment. In the first, if the object of knowledge is the path of the Hearers, then it should be universally the path of the Hearers to refute. If it is, then it should be universally the path of the Hearers' own continuum to refute. If it is, then it should be universally the path of the Bodhisattvas' own continuum to refute, and so on. The first, Redawa says: The type of realization that realizes the absence of self of a person, no matter whose continuum it is in, is the path of the Hearers, because it is a type of antidote to afflictive obscurations. He says that the other two types of realization are also like that. It is not reasonable, because the type of realization that realizes the absence of self of a person in the continuum of a noble Bodhisattva should not be the path of the Hearers, because it is neither the path to be traveled by it, nor the path that travels it. If the first is not established, then the noble Bodhisattva should manifest the result of the Hearers' path. If the second is not established, then it should be the wisdom that leads a person with their own continuum to the two nirvāṇas. Also, a phenomenon that is a type of realization that realizes the absence of self of a person in the continuum of a Bodhisattva on the path of seeing, it should become the path of seeing of the Hearers, because the basis of that path and the path of seeing are the same. It cannot be accepted, because it is the path of seeing of the Great Vehicle. He says: It should not be the path of the Hearers to be known by the Bodhisattva, because it is neither the path to be traveled by the Hearers to be known by it, nor is it such a path that travels it. If you accept the pervasion, then it is neither the vehicle to be traveled by the Hearers, nor is it the vehicle that travels the Hearers, then it should be that there is no pervasion that it is not the vehicle of the Hearers. It is neither the vehicle to be traveled by the Hearers to be known by the Bodhisattva, nor is it the vehicle that travels it, because it does not pervade that it is not the vehicle of the Hearers to be known by the Bodhisattva. Accept the pervasion. If it is not established, then it should become that, therefore. If you accept, if the vehicle of the Hearers to be known by the Bodhisattva is, then it should be the vehicle of the Hearers' own continuum.