Tibetan
་པ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མ་རིག་པ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་གཟུང་རྟོག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མཁས་པར་རློམ་ཡང་སྙིང་ལ་གཞན་ཞིག་གཞུག་པས་ལེན་གདའོ། །དེས་ན་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ནི། སྤྱིར་གཟུང་རྟོག་དང་པོ་དེས་གཟུང་རྟོག་གཉིས་པ་དེའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ། གཉིས་པས་ནི་དང་པོའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག འཕགས་པའི་ལུགས་ལྟར་འཐད་དེ། དམིགས་པ་དང་བདག་ལ་སོགས་པ་དང་། རྣམ་པར་དག་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ཕྱི་མ་གསུམ་པོ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་མིན་ནོ་ཟེར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་ལྟར་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བར། དེའི་གཉེན་པོ་ཞེས་པའི་ཤུགས་ལ་གཞི་དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་དམིགས་པ་ཕྱི་མ་གསུམ་པོ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་སུ་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེ་ན། ལོ་ཆེན་ན་རེ། ཕྱི་མ་གསུམ་པོ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཡིན་པས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཚོར་བའི་ཡུལ་དམིགས་པ་དང་། རྟེན་བདག་དང་། རང་བཞིན་རྣམ་དག་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཚོར་བ་གང་ཅི་རུང་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཊཱི་ཀ་ལས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་གཙོ་ཆེ་བའམ། ཡང་ན་རང་བཞིན་རྣམ་དག་སྐྱེད་བྱེད་ནི་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་རིགས་ཡིན་ལ། དེ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བཅས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྫས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྒྲུབ་རྟོག་རྫས་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་འཛིན་པ་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་བཏགས་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་འཛིན་པ་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ཟེར་རོ། །རྫས་འཛིན་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་རྫས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་རང་དབང་ཅན་ཆོས་ཅན། དང་པོ་དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟོག་པ་འཕར་མ་བྱེད་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་ཐལ། རྫས་འཛིན་དང་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་གང་ཞིག སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས་ཞེས་པའི་གཞུང་དེས་རྫས་འཛིན་དང་བཏགས་འཛིན་གཉིས་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ཀྱང་། གཞུང་འདིའི་དོན་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་སྐབས་ལྔ་པར་འཆད་དོ། །རང་ལུགས་རྟོག་པ་འཕར་མ་བྱེད་པ་ནི་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། རྫས་འཛིན་དང་རྟོག་པའི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པས་རྫས་འཛིན་རྟོག་པར་འཇོག་གི རྫས་འཛིན་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་རྟོག་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་རྫས་འཛིན་རྟོག་པར་མི་འཇོག་པའི་ཕྱིར་དང་། དེས་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ཡང་འགྲེ། གཞན་དུ་ན་རྟོག་པ་འཕར་མ་འཐད་ན། རྟོག་པ་འདི་དག་གི་ཡུལ་ཡིན་ན་རྟོག་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། ཤེས་སྒྲིབ་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་རྟོག་པ་ཡིན་དགོས་པས་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །བཞི་པ་གྲངས་ངེས་ལ། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་རྟོག་པ་དེ་ལ་ཡུལ་དུ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། ཡུལ་ཅན་དུ་དེར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། ཡུལ་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། ཡུལ་ཅན་དུ་དེར་ཞེན་པའི་བློ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ལ་དོར་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་བླང་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་གཉིས། གཉིས་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་གཉིས། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་གཉིས་གཉིས་ཏེ་བརྒྱད་དུ་འདུས་སོ། །དང་པོ་ནི། བདེན་འཛིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གཟུང་རྟོག་གཉིས་སུ་འདུས། གཉིས་པ་གཉིས་རྫས་འཛིན་རྟོག་པར་འདུས། གསུམ་པ་གཉིས་བདེན་འཛིན་མིན་པའི་གཟུང་རྟོག་གཉིས་སུ་འདུས། བཞི་པ་གཉིས་ནི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པར་འདུས་སོ། །དེས་ན་གཟུང་རྟོག་ལ་བདེན་འཛིན་ཡིན་པ་དང་མིན་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དུ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འཛིན་རྟོག་ལ་ཡང་དོར་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པ་དང་བླང་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། དོར་བྱ་དང་བླང་བྱ་གཉིས་ལ་དམིགས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཟུང་རྟོག་གཉིས་བདེན་འཛིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མ་ཕྱེ་བར་དོར་བྱ་དང་བླང་བྱར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། འཛིན་རྟོག་གཉིས་ལ་ཡང་དོར་བྱ་དང་བླང་བྱར་འཛིན་པ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཛིན་རྟོག་གཉིས་དོར་བླང་དུ་འཛིན་པའི་སྒོ
Chinese
为了如是显示之故。如果承认，那么缘于仅仅无明的遍计所执著的染污分别，有法。因为，是它。因此，虽然自诩为智者，但内心却被其他所占据而接受。因此，圣者的意趣是：一般来说，第一个所执著分别也缘于第二个所执著分别的境，而第二个并不缘于第一个的境，此乃其义。又有些人说，按照圣者的观点是合理的，即缘和自性等等，以及生起清净等等，这后三个缘不是染污之法。又有些人说，按照论师的观点是合理的，因为在根本颂中，“彼之对治”的言外之意显示了那个基础是染污之法。那么，后三个缘如何能成为染污之法呢？洛钦说，后三个是痛苦差别的法，因此会变成染污之法，因为是感受之境的缘，以及所依自性，以及生起自性清净之因，所以任何有漏的感受都是痛苦。 टीका中说，染污之法主要是，或者生起自性清净是具有垢染的种类，它因为具有突发的垢染，所以是染污的种类。第二，有些人说，执著实事显现的增益分别是实执，缘于它而执著显现为执著者的心是实执分别，以及执著仅仅是假立显现的心是假立执，缘于它而执著显现为执著者的心是假立执分别。如果实执分别的境是执著实事显现的增益分别，那么就是周遍的，如果假立执分别的境是执著仅仅是假立显现的增益分别，那么就是周遍的。因为那个立宗。如果承认，那么，有法，自主的我。因为，是第一个。因此，见道和修道，有法。因为，是后者。因此，如果必须要做额外的分别，否则，实执分别和假立执分别二者就必定分别对应于异生和圣者。实执和实执
English
In order to show it as such. If admitted, then, the object of the afflicted grasping at appearances, which focuses solely on ignorance, has the property of being afflicted. Because, it is that. Therefore, although claiming to be wise, the heart is taken by being occupied by something else. Therefore, the intention of the noble ones is: In general, the first grasping at appearances also focuses on the object of the second grasping at appearances, but the second does not focus on the object of the first, that is the meaning. Also, some say that it is reasonable according to the view of the noble ones, that is, the object and self, etc., and the arising of purity, etc., these last three objects are not afflicted dharmas. Also, some say that it is reasonable according to the view of the teacher, because in the root text, the implication of "its antidote" shows that the basis is shown as an afflicted dharma. So, how can the last three objects be afflicted dharmas? Lo chen said, the last three are the dharmas of the difference of suffering, so they will become afflicted dharmas, because they are the object of feeling, and the dependent self, and the cause of arising self-nature purity, so all contaminated feelings are suffering. The ṭīkā says, the most important afflicted dharma, or the arising of self-nature purity, is a kind with defilements, and because it has sudden defilements, it is an afflicted kind. Secondly, some say that the constructive thought that appears as substance is substance-grasping, and the mind that appears as the grasper focusing on it is substance-grasping thought, and the mind that appears as merely imputed is imputation-grasping, and the mind that appears as the grasper focusing on it is imputation-grasping thought. If the object of substance-grasping thought is the constructive thought that appears as substance, then it is pervasive, and if the object of imputation-grasping thought is the constructive thought that appears as merely imputed, then it is pervasive. Because of that proposition. If admitted, then, the self-governing self has the property of being the first. Therefore, the path of seeing and the path of meditation have the property of being the latter. Therefore, if an additional distinction must be made, otherwise, substance-grasping thought and imputation-grasping thought must be separately determined for ordinary beings and noble beings. Substance-grasping and substance-grasping
Chinese
如果对于分别念没有差别，（那么）“以凡夫和圣者的区分”的论典，为了明确地将实执和假立执着分别指示给凡夫和圣者而说，但是，这个论典的意义将在第五品中详述。自宗不作额外的分别念，不是论典的意图，因为实执和分别念的基础相同，所以将实执安立为分别念，因为实执被作为对境，并且是对它的分别念的分别念，所以不将实执安立为分别念，并且这也适用于假立执着的分别念。否则，如果额外的分别念合理，那么如果这些分别念的对境是分别念，就必须成为分别念。如果承认，那么如果所知障是分别念的对境，就必须成为分别念，因此太过分了。第四，关于数量的确定。作为菩萨道所断的主要部分的所知障分别念，有四种，即在对境上执着为真实的心的，在有境上执着于此的心，在对境上执着为仅仅是假立的心的，以及在有境上执着于此的两种心。其中，第一种分为两种，即在应舍弃的方面显现执着的心和在应获取的方面显现执着的心。第二种也有两种。第三种和第四种也各有两种，总共归纳为八种。第一种归纳为以真执为主的所取分别念两种。第二种两种归纳为实执分别念。第三种两种归纳为非真执的所取分别念两种。第四种两种归纳为假立执着分别念。因此，所取分别念有两种，即真执和非真执，因为有两种心，即在对境上显现执着为真实的，以及显现执着为仅仅是假立的。能取分别念也有两种，即执着于应舍弃的方面和执着于应获取的方面，因为有两种心，即缘于应舍弃和应获取而显现执着为享受者。因此，没有从真执的执着方式来区分两种所取分别念，而是从执着于应舍弃和应获取的方式来区分，这是有必要的，因为为了了解能取分别念也有两种，即执着于应舍弃和应获取。能取分别念以执着于应舍弃和应获取的方式
English
If there is no difference in conceptualization, the treatise "Distinguishing between Ordinary Beings and Noble Ones" says that it clearly indicates the grasping of substance and the grasping of imputation separately to ordinary beings and noble ones. However, the meaning of this treatise will be explained in detail in the fifth chapter. The self-system does not make additional conceptualizations, which is not the intention of the treatise, because the basis of grasping of substance and conceptualization is the same, so grasping of substance is established as conceptualization. Because grasping of substance is taken as an object, and it is the conceptualization of conceptualization of it, grasping of substance is not established as conceptualization, and this also applies to the conceptualization of grasping of imputation. Otherwise, if additional conceptualization is reasonable, then if the object of these conceptualizations is conceptualization, it must become conceptualization. If you admit it, then if the obscuration of knowledge is the object of conceptualization, it must become conceptualization, so it is too excessive. Fourth, regarding the determination of number. The conceptualization of the obscuration of knowledge, which is the main thing to be abandoned on the bodhisattva path, has four types: the mind that clings to truth as an object, the mind that clings to it as a subject, the mind that clings to mere imputation as an object, and the two minds that cling to it as a subject. Among them, the first is divided into two: the mind that manifests clinging to the side to be abandoned and the mind that manifests clinging to the side to be acquired. The second also has two. The third and fourth also have two each, totaling eight. The first is summarized into two apprehended conceptualizations dominated by true clinging. The second two are summarized into substantialist conceptualization. The third two are summarized into two apprehended conceptualizations that are not true clinging. The fourth two are summarized into imputation conceptualization. Therefore, there are two types of apprehended conceptualization: true clinging and non-true clinging, because there are two minds: one that manifests clinging to truth as an object, and one that manifests clinging to mere imputation. There are also two types of grasping conceptualization: grasping to the side to be abandoned and grasping to the side to be acquired, because there are two minds that focus on what should be abandoned and what should be acquired and manifest clinging as an enjoyer. Therefore, there is a need to distinguish the two apprehended conceptualizations not by the way of clinging to true clinging, but by the way of clinging to what should be abandoned and what should be acquired, because it is to know that there are also two grasping conceptualizations, namely clinging to what should be abandoned and what should be acquired. Grasping conceptualization in the way of clinging to what should be abandoned and what should be acquired