Chinese
不是这样，而是从有境的心的执持方式来安立的。即使是同一个法，当有境的心执持为受用对象时，就成为所取；当执持为受用者时，就成为能取。因为见道、修道、无学道这三者，在所取分别的场合是所取，在能取分别的场合是能取。如果知道了这个要点，就能明白 टीका（梵文，Ṭīkā，注释）中所说的：“此处所说的所取有烦恼方面和清净方面两种，能取有法和补特伽罗两种。法是心和心所，补特伽罗是慈氏（梵文，Maitreya）执持蕴为整体的我的补特伽罗实有，圣者执持为假立的士夫假有。”否则，即使寻找上百次所取和能取的差别，也只是徒劳。第二，有所取分别和能取分别，即对受用对象的方面显现执著的所知障，以及对受用者的方面显现执著的所知障。第一种有对应该接受的方面显现执著，和对应该舍弃的方面显现执著两种。后一种有有实执和无实执两种。第三，仅仅缘所取，不会变成所取分别，因为缘它之后，在对受用对象显现执著时，才会变成那样。仅仅缘能取，不会变成能取分别，因为缘它之后，在对受用者显现执著时，才会变成那样。如果是所取分别，那么具有“这是所取”的执持方式，这并不周遍，因为对瓶子显现执著为所知的那个心，没有“这个瓶子是所取”的执持方式。如果是能取分别，那么具有“这是能取”的执持方式，这并不周遍，因为对士夫显现执著为受用者的那个心，没有“这个士夫是受用者”的执持方式。因此，自宗是，当对某事物进行分别时，将该事物分为境和有境两种，在境的方面具有执持的执持方式，就是所取分别的分别方式，即认为自己的境是所取，以及执持为受用对象、境和所知等等。对某事物进行分别
English
It is not like that, but it is established from the way the mind of the subject holds. Even the same dharma, when the mind of the subject holds it as an object to be enjoyed, it becomes the object; when it holds it as the enjoyer, it becomes the subject. Because the three paths of seeing, meditating, and no-more-learning are said to be the object in the case of object-apprehending thought, and the subject in the case of subject-apprehending thought. If you know this key point, you will understand the meaning of what is said in the Ṭīkā (Sanskrit, Ṭīkā, commentary): "Here, the object shown has two aspects: the aspect of affliction and the aspect of purification. The subject has two aspects: dharma and person. Dharma is mind and mental factors, and the person is the person who is held by Maitreya (Sanskrit, Maitreya) as the self of the whole aggregate, and the noble one holds the man who is imputed as merely imputed." Otherwise, even if you search hundreds of times for the difference between the object and the subject, it will only be in vain. Second, there are object-apprehending thought and subject-apprehending thought, which are the cognitive obscurations that manifest attachment to the aspect of the object to be enjoyed, and the cognitive obscurations that manifest attachment to the aspect of the enjoyer. The first has two aspects: manifesting attachment to the aspect to be accepted, and manifesting attachment to the aspect to be abandoned. The latter has two aspects: having true apprehension and not having true apprehension. Third, merely focusing on the object does not become object-apprehending thought, because it only becomes that when attachment manifests to the object to be enjoyed after focusing on it. Merely focusing on the subject does not become subject-apprehending thought, because it only becomes that when attachment manifests to the enjoyer after focusing on it. If it is object-apprehending thought, then it is not pervasive to have a way of holding that is "this is the object," because that mind that manifests attachment to the pot as the knowable does not have a way of holding that is "this pot is the object." If it is subject-apprehending thought, then it is not pervasive to have a way of holding that is "this is the subject," because that mind that manifests attachment to the man as the enjoyer does not have a way of holding that is "this man is the enjoyer." Therefore, our own system is that when something is conceptualized, that thing is divided into object and subject, and the way of holding that holds to the aspect of the object is the way of conceptualizing object-apprehending thought, that is, thinking that one's own object is the object, and holding it as an object to be enjoyed, an object, and a knowable, and so on. Conceptualizing something
Tibetan
པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཚེ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཅན་ནི་འཛིན་རྟོག་གི་རྟོག་ཚུལ་ཏེ། རང་ཡུལ་དེ་ཉིད་འཛིན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་དང་ཡུལ་ཅན་དང་ཤེས་བྱེད་དུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །གཟུང་རྟོག་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། དང་པོས་རང་ཡུལ་དེ་དོར་བྱའི་གཟུང་བར་འཛིན་ལ། གཉིས་པས་བླང་བྱའི་གཟུང་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། འཛིན་རྟོག་ལ་ཡང་གཉིས་ལས། དང་པོས་རང་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་བདེན་པར་འཛིན་ལ། གཉིས་པས་རང་ཡུལ་དེ་ཉིད་བདེན་འཛིན་མེད་པར་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་སྟེ། མདོར་ན་བཞི་ཀ་ཡང་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་ཏོ། །བཞི་པ་ལ་འདིར་བསྟན་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་གང་ཞིག འཛིན་སྟངས་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཞེན་བློའོ། །ལྔ་པ་ལ། ཡུལ་གཟུང་བ་ལ་རྟོག་པས་ན་གཟུང་རྟོག་དང་། ཡུལ་འཛིན་པ་ལ་རྟོག་པས་ན་འཛིན་རྟོག་གོ་ཞེས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇོག་གམ། བློས་བཟུང་བར་རྟོག་པས་ན་གཟུང་རྟོག་དང་། བློས་འཛིན་པར་རྟོག་པས་ན་འཛིན་རྟོག་གོ །ཞེས་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇོག་ཅེ་ན། ཊཱི་ཀ་ལས། ཡུལ་གཟུང་བ་ལ་དམིགས་ནས་བློས་ཀྱང་དེར་རྟོག་པས་ན་གཟུང་རྟོག་དང་། ཡུལ་འཛིན་པ་ལ་དམིགས་ནས་བློས་ཀྱང་དེར་རྟོག་པས་ན་འཛིན་རྟོག་གོ་ཞེས་དམིགས་ཡུལ་དང་འཛིན་སྟངས་གཉིས་ཀའི་སྒོ་ནས་འཇོག་པར་གསུངས་པ་ནི། བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པ་ན་ཤིན་ཏུ་འཐད་དེ། གཙོ་བོར་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇོག་པ་ཡིན་ཡང་། འདིའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱང་། བློའི་འཛིན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡིན་པར་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། ལོངས་སྤྱད་བྱར་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེས་པས་ན་གཟུང་རྟོག་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པས་ན་འཛིན་རྟོག་ཅེས་འཇོག་པ་ནི་རུལ་ཏེ། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་དེ་བདེན་འཛིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར། སྐབས་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོར་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཟུང་རྟོག་དང་འཛིན་རྟོག་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་ཤིང་། དང་པོ་ལ་བསྟན་བཅོས་རྩ་བར། གཞིའི་རྟེན་ཅན་དང་དེའི་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་ཞེས་དངོས་སུ་གསུངས་པའི་དོན་ལ། འཕགས་པས་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་རྟེན་ཅན་དང་། རྣམ་པར་སྣང་བའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་གཟུང་རྟོག་དང་རྣམ་བྱང་གཟུང་རྟོག་ཅེས་པའི
Chinese
当将彼处之境分为境与有境二者时，具有执持有境一方之执持方式者，乃是执持分别之分别方式，即执持彼处自身为执持者、受用者、有境和能知者等。所取分别亦有二：初者执持彼处自身为应舍之所取，二者执持为应取之所取之故。执持分别亦有二：初者执持彼处自身为受用者而为真实，二者执持彼处自身为仅是受用者而无真实执持。总之，四者皆是从执持方式上区分，乃是关键之所在。第四，此处所说的分别之定义：乃是菩萨道之应断之主要部分，即是具有执持方式成立之相之耽著心。第五，以境为所取而分别，故名所取分别；以境为执持而分别，故名执持分别，这是从境的角度安立吗？或者，以心识对所取境进行分别，故名所取分别；以心识对能取境进行分别，故名执持分别，这是从执持方式的角度安立吗？ टीका（梵文天城体，ṭīkā，梵文罗马拟音，ṭīkā，汉语字面意思：释论）中说：以境为所取而缘，心识也于彼处进行分别，故名所取分别；以境为执持而缘，心识也于彼处进行分别，故名执持分别，这是从所缘境和执持方式两个角度安立的。经过考察研究，此说极为合理，虽然主要是从执持方式的角度进行安立，但此处的所取与能取的差别，也已经表明是从心识的执持方式上进行区分的缘故。达 टीका（梵文天城体，ṭīkā，梵文罗马拟音，ṭīkā，汉语字面意思：释论）巴说：以显现为受用之境而执著，故名所取分别；以显现为受用者而执著，故名执持分别，这样的安立是错误的，因为假立的执持分别并非具有真实执持的执持方式。此处之意是：主要从执持方式的角度宣说了所取分别和执持分别的差别，并且在第一点上，本论根本中明确宣说了“具有基之所依和具有彼之对治之所依”的意义。圣者说：具有事物之所依和具有显现之所依的分别。论师说：杂染所取分别和清净所取分别。
English
When that very object is divided into two, object and subject, the way of holding that holds to the side of the subject is the way of conceptualization of grasping thought, which is to hold that very object as the holder, the enjoyer, the subject, and the knower, and so on. Grasping thought also has two aspects: first, it holds that very object as the object to be abandoned; second, it holds it as the object to be taken. Holding thought also has two aspects: first, it holds that very object as the enjoyer as true; second, it holds that very object as merely the enjoyer without true holding. In short, the key point is that all four are distinguished by the way of holding. Fourth, the definition of conceptualization mentioned here: it is the main thing to be abandoned on the path of the Bodhisattva, which is the clinging mind with the aspect of establishing the way of holding. Fifth, it is called grasping thought because it conceptualizes the object to be grasped, and it is called holding thought because it conceptualizes the object to be held. Is this established from the perspective of the object? Or, it is called grasping thought because the mind conceptualizes the grasped object, and it is called holding thought because the mind conceptualizes the holding object. Is this established from the perspective of the way of holding? The ṭīkā (藏文， टीका，ṭīkā，Commentary) says: Because the mind focuses on the object to be grasped and also conceptualizes it there, it is called grasping thought; because the mind focuses on the object to be held and also conceptualizes it there, it is called holding thought. This is said to be established from the perspective of both the object of focus and the way of holding. After investigation and analysis, this is very reasonable. Although it is mainly established from the perspective of the way of holding, the difference between grasping and holding here has already been shown to be from the perspective of the mind's way of holding. Dar Ṭīkāpa says: It is wrong to establish it as grasping thought because it appears to be true as an object to be enjoyed, and as holding thought because it clings to appearing to be true as the enjoyer, because the imputed holding thought does not have the way of holding of true holding. The meaning of the occasion is this: mainly, the difference between grasping thought and holding thought is explained from the perspective of the way of holding, and on the first point, the meaning of "having the basis as the support and having the antidote as the support" is explicitly stated in the root text of the treatise. The Noble One said: Conceptualization having the support of mere things and having the support of appearances. The teacher said: Afflicted grasping thought and purified grasping thought.