Tibetan
ཉིས་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་མིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཚ་རེག་དང་གྲང་རེག་གཉིས་འཛིན་སྟངས་མི་འགལ་ན། དེ་གཉིས་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་མིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། གཞན་ཡང་། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་པའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་ཆོས་དང་། རྟོག་པའི་ཁྱད་ཆོས་དོན་གཅིག་པར་ཐལ། འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་དེ་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་ཁྱད་ཆོས་སུ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། གཟུང་འཛིན་བདེན་སྟོང་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དེ་སྒྲུབ་རྟོག་མིན་པའི་ཕྱིར། གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་མཚོན་བྱེད་ཡིན་གྱི། འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དེར་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ལྡོག་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དེ་འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདིར་མངོན་པར་བསྡུས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་སྐབས་ལྔ་པར་བཤད་པའི་རྟོག་པ་དང་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་ལ་དགག་རྟོག་དང་སྒྲུབ་རྟོག་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། དེའི་ཞེན་ཡུལ་བཀག་པའི་བཀག་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་གཉིས་ཀ་ཡང་འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུང་རྟོག་དང་འཛིན་རྟོག་གི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། ལོངས་སྤྱད་བྱར་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་དུ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། གཟུང་འཛིན་གྱི་བདེན་སྟོང་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་རྟོག་ཏུ་ཐལ། འཛིན་སྟངས་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཛིན་སྟངས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དམིགས་ཡུལ་དགག་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་ན་དགག་རྟོག་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེ་དགག་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བུམ་མེད་ཤེས་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བུམ་མེད་ཤེས་བྱ་ཡིན་པ་དགག་པར་ཐལ་ལོ། །ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ལྡོག་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། གཟུང་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡང་ཁས་བླངས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གྱི་དོན་ལོངས་སྤྱད་བྱ་སྤྱོད་བྱེད་དུ་ཁས་བླང
Chinese
二者相害不遍于非害事与害事，因为如果冷触和热触二者执持方式不相违，则彼二者不遍于非害事与害事。承认周遍。另外，大乘加行道者的行相特点和，分别的特点成为一个，因为此处所说的分别是以遮遣的方式具有大乘加行道的特点的缘故。第二，达滴巴说，如果此处所说的分别是成立分别则不遍，因为对所取和能取真性空显现为真实的执著心不是成立分别的缘故。所取显现执著和能取显现执著这样说是代表，并非一切能取都确定在那里，因为缘于小乘道果并显现为所断的执著心是此处所说的分别的缘故，因为此处仅仅是显现概括，所以与第五品所说的分别意义相同。因此此处所说的分别有遮遣分别和成立分别两种，因为对蕴显现为真实的执著心和，对彼执著境遮遣的遮遣显现执著的心二者也都是此处所说的分别的缘故。所取分别和能取分别的定义依次是，对受用境显现为真实的执著心和，对受用者显现为真实的执著心这样说不合理，因为所取能取的真性空显现为真实的执著心法，成为成立分别，因为执持方式是成立的行相的分别的缘故，因为执持方式是真实的行相的分别的缘故。另外，如果缘于所缘境遮遣的分别则是遮遣分别则必须成立，因为那是遮遣分别的缘故。如果承认，无瓶知识显现执著的心法，成为彼，因为彼的缘故。如果承认，无瓶知识成为遮遣则成为过失。缘于小乘道果并显现为所断的执著心法，成为彼定义，因为是所取分别的缘故。如果承认，成为是所取显现执著的心，因为承认的缘故。周遍也已经承认，因为所取能取的意义已经承认为受用境和受用者
English
It is not pervasive that the two are harmful and not harmful, because if the two, cold touch and hot touch, do not contradict each other in their ways of grasping, then it is not pervasive that they are not harmful and harmful. The pervasiveness is acknowledged. Furthermore, the characteristic of the aspect of the Mahayana path of joining and the characteristic of conceptualization become one, because the conceptualization mentioned here has the characteristic of the Mahayana path of joining in the form of negation. Secondly, Dartiika says, if the conceptualization mentioned here is an establishing conceptualization, then it is not pervasive, because the mind that clings to the appearance of the emptiness of the grasped and the grasper as true is not an establishing conceptualization. Saying that clinging to the appearance of the grasped and clinging to the appearance of the grasper is representative, but it is not certain that all graspers are there, because the mind that clings to the appearance of the Hinayana path with its fruit as something to be abandoned is the conceptualization mentioned here, because it is only an explicit summary here, so it has the same meaning as the conceptualization described in the fifth chapter. Therefore, the conceptualization mentioned here has two types, negation conceptualization and establishment conceptualization, because both the mind that clings to the appearance of the aggregates as true and the mind that clings to the negation of the object of that clinging are the conceptualization mentioned here. The definitions of grasped conceptualization and grasper conceptualization are respectively, it is not reasonable to say that the mind that clings to the appearance of the object of enjoyment as true and the mind that clings to the appearance of the enjoyer as true, because the mind that clings to the appearance of the emptiness of the grasped and the grasper as true is a phenomenon, it becomes an establishing conceptualization, because the way of grasping is a conceptualization with the aspect of establishment, because the way of grasping is a conceptualization with the aspect of truth. Furthermore, if the conceptualization that focuses on the negation of the object is a negation conceptualization, then it must be established, because it is a negation conceptualization. If you admit, the mind that clings to the appearance of a non-existent pot as a knowable object is a phenomenon, it becomes that, because of that. If you admit, it becomes a fault that a non-existent pot is negated as a knowable object. The mind that clings to the appearance of the Hinayana path with its fruit as something to be abandoned is a phenomenon, it becomes that definition, because it is a grasped conceptualization. If you admit, it becomes the mind that clings to the appearance of the grasped, because of that admission. The pervasiveness has also been acknowledged, because the meaning of the grasped and the grasper has been acknowledged as the object of enjoyment and the enjoyer.
Tibetan
ས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་རྟོག་ཏུ་ཐལ། ལོངས་སྤྱད་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསལ་བ་ཁས། ཡང་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་དེའི་ཞེན་ཡུལ་བཀག་པའི་བཀག་པ་ལ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་གཉིས་ལ། སྒྲུབ་རྟོག་དང་དགག་རྟོག་གི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག གཟུང་འཛིན་བདེན་སྟོང་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་རྟོག་ཏུ་ཐལ། འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ་ཟེར་ན། ཤིན་ཏུ་འདོད་དེ། ཁྱོད་དང་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་མཉམ་གཞག་གི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། འཛིན་སྟངས་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། དོན་དམ་པར་མེད་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ལོག་ལྟ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་མ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ལ་ཁྱབ་སྟེ། གཟུང་རྟོག་དང་པོ་དེ་ཡིན་ན་ཡུལ་གཟུང་བ་ལ་དམིགས་ནས་དོར་བྱའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ། གཉིས་པ་དེ་ཡིན་ན་ཡུལ་གཟུང་བ་ལ་དམིགས་ནས་བླང་བྱའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཡུལ་རྫས་ཡོད་ལ་དམིགས་ནས་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཡུལ་བཏགས་ཡོད་ལ་དམིགས་ནས་བཏགས་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བར། གཟུང་བར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །ཞེས་དང་། འཛིན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །ཅེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བ་དང་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་ལས་ཀྱང་འཛིན་སྟངས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དམིགས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགག་རྟོག་གི་ཁྱད་པར་མི་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན། རྟོག་པ་དང་པོ་གསུམ་ལ་དགག་རྟོག་ཡོད་སྙམ་པའི་དོགས་པའི་གཞི་མེད་ཅིང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་དེའི་དོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་དཔྱད་ན་དགག་རྟོག་ཡོད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་དེ་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་པར་ཡུལ་དེ་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་མི་རུང་ཞིང་། སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ནས་གང་ཟག་བདེན་མེད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། ཆོས་ལ་བདེན་མེད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་གཉིས་ལས། དེ་ག
Chinese
因为地的缘故。再说，那个法，是能成立的分别，因为是显现为受用境而执著的心。承认显现。再说，对于蕴执著为真实的心，以及对于它的执著境的遮止的遮止执著为真实的这两种心，成立分别和破斥分别的差别是不合理的，因为那两者也同样是具有成立的相状。再说，有些人说，对于所取和能取显现为空性的心，是能成立的分别，因为是此处所说的分别。如果不能成立，那么就成了不是菩萨道所断的主要对治了。非常赞同，因为你和菩萨加行道等持具有共同的基础。第三，如果是此处所说的分别，那么就是能成立的分别所周遍，因为在执著方式是破斥的相状的分别中，有在世俗中执著为不存在的相状，和在胜义中执著为不存在的相状这两种。第一种，因为是像邪见一样，所以不是此处所说的分别。第二种，因为不是菩萨道所断的主要对治。再说，那有周遍，如果是第一个所取分别，那么就周遍于缘于所取境而显现为应舍弃的所取的执著的心。如果是第二个，那么就周遍于缘于所取境而显现为应取受的所取的执著的心。如果是实物执著分别，那么就周遍于缘于实物存在而显现为真实的执著的心。如果是假立执著分别，那么就周遍于缘于假立存在而显现为假立的事物的执著的心。根本中说：“于所取境之分别有二种”，以及“能取亦说为二种”，以及在那的注释和两大注释中也说了那样的执著方式，并且因为不从所缘境的角度来区分破斥分别。总之，对于前三个分别，没有认为有破斥分别的怀疑的基础，对于假立执著分别，虽然有那样的怀疑，但如果观察，就不可能有破斥分别，因为在没有断除对于那个境的真实执著的增益之前，那个境不能成为假立执著分别，在断除了增益之后，对于人执著为无自性和对于法执著为无自性这两种，那
English
Because of the ground. Furthermore, that phenomenon, is a proving concept, because it is a mind that manifestly clings to being an object of enjoyment. The clarity is admitted. Furthermore, with respect to the two minds of clinging to the aggregates as true and manifestly clinging to the negation of the object of that clinging as true, it is not reasonable to have a distinction between a proving concept and a negating concept, because both of those are also similar in having the aspect of proving. Furthermore, some say, the mind that manifestly clings to the emptiness of apprehended and apprehender, is a proving concept, because it is the concept taught here. If it is not established, then it follows that it is not the main antidote to be abandoned on the bodhisattva path. It is very much agreed, because you and the bodhisattva's path of joining, meditative equipoise, have a common basis. Third, if it is the concept taught here, then it is pervaded by being a proving concept, because in the concept whose manner of clinging is negating, there are two types: one with the aspect of clinging to non-existence in conventional truth, and one with the aspect of clinging to non-existence in ultimate truth. The first, because it is like a wrong view, is not the concept taught here. The second, because it is not the main antidote to be abandoned on the bodhisattva path. Furthermore, that is pervaded, if it is the first apprehended concept, then it is pervaded by the mind that manifestly clings to the apprehended object as something to be abandoned, focusing on the apprehended object. If it is the second, then it is pervaded by the mind that manifestly clings to the apprehended object as something to be taken, focusing on the apprehended object. If it is a concept clinging to substance, then it is pervaded by the mind that manifestly clings to truth, focusing on the existing substance. If it is a concept clinging to imputation, then it is pervaded by the mind that manifestly clings to the imputed object, focusing on the existing imputation. In the root text: "The concept of what is apprehended has two aspects," and "The apprehender is also asserted to be two types," and in its commentary and the two great commentaries, that manner of clinging is also taught, and because the distinction of negating concepts is not made from the perspective of the object of focus. In short, there is no basis for doubt that the first three concepts have negating concepts, and although there is that doubt for the concept clinging to imputation, if examined, it is impossible to have a negating concept, because without severing the superimposition of clinging to truth on that object, that object cannot be a concept clinging to imputation, and after severing the superimposition, of the two, clinging to the selflessness of persons and clinging to the selflessness of phenomena, that