Chinese
在《庄严经论》中，讲述了执著于有和执著于无等等的十种散乱分别念。在《摄类学》中，讲述了十种根本分别念。在《俱舍论》中，讲述了决定的分别念和随念的分别念两种。这里，像执取能取和所取的四种分别念等等，所有经论中所说的分别念都包含在非真实的遍计所执中，因为它们是由习气的力量显现为能取和所取的二取，并且包含在具有三界相的意和心所中。它们的所依是异生相续中的所有识，小乘有学和无学相续中的后得识，以及大乘有学相续中的后得识。从分类上来说，有仅仅显现为能取和所取的分别念，具有粗猛心相的分别念，以及声义混杂执著的分别念三种。第一种是，不带实执而仅仅显现为能取和所取，即异生相续中的所有无分别识，以及大乘有学和小乘有学和无学相续中的所有后得识。第二种是，以粗猛的方式寻求对境的心所。《摄类学》中说：“什么是分别念？是心依于心智的障蔽而普遍寻求的意的言说，它是具有粗猛心相的。”第三种是，依靠名相而对义产生实执的智慧。《释量论》中说：“识于何何执声义，彼于彼即为分别。”这样，在这三种中，第一种不是菩萨道的主要断除对象，因为仅仅显现为二取而不产生实执的过患，所以不需要特意努力断除；并且只要没有断除二取显现的习气，它就会自然而然地产生，所以无法断除；并且断除它之后，它会自然而然地消失，所以不需要另外断除；并且因为它与随喜、回向和随喜三者同在。第二种也不是，因为世亲论师说，真实的分别念也具有粗猛心相。因此，
English
In the Ornament of the Sutras, it explains the ten kinds of scattered conceptualizations, such as clinging to existence and clinging to non-existence. In the Compendium of Topics, it explains the ten root conceptualizations. In the Treasury of Knowledge, it explains the two kinds of conceptualizations: the definitive conceptualization and the subsequent recollection conceptualization. Here, like the four conceptualizations of grasping the grasper and the grasped, all the conceptualizations mentioned in the scriptures are included in the unreal pervasive conceptualization, because they are manifested as the duality of grasper and grasped by the power of habit, and are included in the mind and mental factors that have the aspect of the three realms. Their basis is all the consciousness in the continuum of ordinary beings, the subsequent consciousness in the continuum of the Hinayana learners and non-learners, and the subsequent consciousness of the Mahayana learners. In terms of classification, there are three types of conceptualizations: conceptualizations that merely appear as the grasper and the grasped, conceptualizations that have the aspect of a coarse mind, and conceptualizations that mix sound and meaning. The first is merely appearing as the grasper and the grasped without substantial clinging, that is, all the non-conceptual consciousness in the continuum of ordinary beings, and all the subsequent consciousness in the continuum of the Mahayana learners and the Hinayana learners and non-learners. The second is the mental factor that seeks objects in a coarse manner. The Compendium of Topics says: "What is conceptualization? It is the mental speech of the mind that universally seeks based on the obscuration of the mind, and it has the aspect of a coarse mind." The third is the wisdom that relies on names and substantially clings to meaning. The Commentary on Valid Cognition says: "Whatever consciousness grasps sound and meaning, that is conceptualization." Thus, among these three, the first is not the main object to be abandoned on the Bodhisattva path, because merely appearing as duality without generating the fault of substantial clinging does not require special effort to abandon; and as long as the habit of duality has not been abandoned, it will arise naturally, so it cannot be abandoned; and after it is abandoned, it will naturally disappear, so it does not need to be abandoned separately; and because it is together with the three of rejoicing, dedication, and rejoicing. The second is also not, because Vasubandhu said that the true conceptualization also has the aspect of a coarse mind. Therefore,
Tibetan
བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་དེ་རྟོག་པ་གསུམ་པ་ལ་འཇོག་སྟེ། མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། བདག་གཉིས་ཀ་མེད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དང་གསུམ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ཉན་རང་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་དང་། གཉིས་པ་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་དང་། ཐ་མ་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་གསུམ་པ་དེ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་དང་། ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱང་རྟོག་པ་གསུམ་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་དེ་ཡིན་ན་རྟོག་པ་གསུམ་པ་དེ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ས་བོན་དེ་ཡང་དེའི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཡིན་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་ཞེན་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། དེ་ཡིན་ན་མངོན་ཞེན་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ངོ་བོ། དབྱེ་བ། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་དོན། གྲངས་ངེས། ལྡན་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། སྒྲུབ་རྟོག་དང་དགག་རྟོག་གང་ཡིན་དཔྱད། ངོ་བོ་དང་སྤང་བྱ་གང་ལྡན་དཔྱད། རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ། དགག་རྟོག་ཁོ་ནར་འདོད་པ་དགག དགག་རྟོག་དང་སྒྲུབ་རྟོག་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་འདོད་པ་དགག རང་ལུགས་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ། བུ་ན་རེ། འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་དགག་རྟོག་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་དགག་རྟོག་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་ན་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་གྱི་ཁྱད་ཆོས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་དང་འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་གཉིས་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བ་མིན་པར་ཐལ། འཛིན་སྟངས་དེ་གཉིས་ཀ་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་གཉིས་སྤང་གཉིས་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གཉིས་ཀ་འཛིན་སྟངས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་དང་། གནས་ངན་ལེན་གྱི་དྲི་མ་གཉིས་སྤང་གཉེན་མིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་འཛིན་སྟངས་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་བསྒྲིག་ཟེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོག་པའི་རྗེས་དཔག་དང་། སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་གཉིས་འཛིན་སྟངས་མི་འགལ་ན། དེ་ག
Chinese
作为菩萨道所断的主要对境的分别念，被安立为第三种分别念。显现执着的心的分类有三种：对补特伽罗的我显现执着的分别念，对法显现执着的分别念，以及对二者皆无我显现执着的分别念。其中，第一种是声闻缘觉道所断的主要对境，第二种是菩萨道所断的主要对境，第三种则不是所断之故。如果是第三种分别念，那它不一定是菩萨道所断的主要对境，因为菩萨的加行道等持智慧和现行的烦恼等也是第三种分别念的缘故。如果是菩萨道所断的主要对境，那它不一定是第三种分别念，因为所知障的种子也是它的所断的主要对境之故。因此，如果是作为菩萨道所断的主要对境的分别念，那它一定是声义混杂执着的执着心，因为如果是它，那它一定是具有显现执着的心的缘故。第三（分别念）有五点：本体、分类、各自的意义、数量决定和具有的方式。第一点（本体）中，要辨析是成立分别念还是破除分别念，要辨析与本体和所断哪个相应，以及要决断自性。第一点中，要遮破仅仅认为是破除分别念的观点，要遮破认为既有破除分别念又有成立分别念的观点，以及自宗。第一点中，对方说：如果这里所说的分别念是破除分别念，那它一定是破除分别念，因为佛陀的智慧足下说是破除分别念的缘故，而且如果是成立分别念，那它不能作为大乘加行道的特点之故。那么，大乘加行道的等持智慧和这里所说的分别念，二者的执持方式实际上并不相违，因为二者的执持方式都是遮破的相状之故。如果承认，那二者不是所断和对治，因为承认它的缘故。这是周遍的，因为二者都是具有执持方式的识之故。对此，对方说：常边的智慧和染污的垢染二者不是所断和对治，因为二者的执持方式不相违之故。如果说这是周遍的，那么缘声音无常的比量和执持声音常有的增益二者的执持方式不相违，那
English
That conceptualization which is the main object to be abandoned on the Bodhisattva path is established as the third conceptualization. There are three types of minds that are manifestly attached: the mind that is manifestly attached to the self of the person, the mind that is manifestly attached to the self of phenomena, and the mind that is manifestly attached to the non-existence of both selves. Among these, the first is the main object to be abandoned on the Hearer and Solitary Realizer paths, the second is the main object to be abandoned on the Bodhisattva path, and the last is not an object to be abandoned. If it is the third conceptualization, it is not necessarily the main object to be abandoned on the Bodhisattva path, because the meditative wisdom of the Bodhisattva's path of joining and manifest afflictions are also the third conceptualization. If it is the main object to be abandoned on the Bodhisattva path, it is not necessarily the third conceptualization, because the seed of the obscuration of knowledge is also the main object to be abandoned. Therefore, if it is the conceptualization that is the main object to be abandoned on the Bodhisattva path, then it is necessarily the clinging mind that mixes sound and meaning, because if it is, then it is necessarily a mind with manifest attachment. The third (conceptualization) has five points: essence, divisions, the meaning of each division, definite number, and the way of possessing. In the first point (essence), examine whether it is an establishing conceptualization or a refuting conceptualization, examine which corresponds to the essence and what is to be abandoned, and determine the nature. In the first point, refute the view that it is only a refuting conceptualization, refute the view that there are both refuting and establishing conceptualizations, and the self-system. In the first point, the opponent says: If the conceptualization mentioned here is a refuting conceptualization, then it must be a refuting conceptualization, because the Buddha's wisdom foot said it is a refuting conceptualization, and if it is an establishing conceptualization, then it cannot be a characteristic of the Great Vehicle's path of joining. Then, the meditative wisdom of the Great Vehicle's path of joining and the conceptualization mentioned here, the ways of holding them are not actually contradictory, because the ways of holding both are in the form of refuting. If you admit, then the two are not what is to be abandoned and the antidote, because you admit it. This is pervasive, because both are consciousnesses with ways of holding. To this, the opponent says: The wisdom of the extreme of existence and the stain of the suffering of existence are not what is to be abandoned and the antidote, because the ways of holding the two are not contradictory. If you say this is pervasive, then the inference that sound is impermanent and the superimposition of holding sound as permanent, the ways of holding the two are not contradictory, then