Tibetan
་སའི་བར་དུ་ཡོད་ལ། ཐ་མ་ནི་ཟག་པ་ཟད་པའི་ཐབས་ཤེས་པ་ལ་འཇོག་ན་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་དེ། མཛོད་ལས། སློབ་ལ་འདོད་དེ་མ་རིག་དང་། །བཅས་རྒྱུད་ཕྱིར་ན་རིག་མ་བཤད། །ཅེས་སོ། །ཟག་པ་ཟད་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ལ་འཇོག་ན། ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ས་དང་པོ་ནས་ཡོད་དེ། དེ་ནས་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག མཛོད་ཀྱི་གཞུང་དེས་སློབ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཟག་ཟད་མངོན་ཤེས་ཡོད་པར་མ་བསྟན་ཏེ། གཞུང་དེས་མི་སློབ་པའི་རྒྱུད་གྱི་མངོན་ཤེས་ཕྱི་མ་གསུམ་རིག་པ་གསུམ་དུ་གཞག་ན་སློབ་པ་ལ་རིག་པ་དང་པོ་ཡོད་པ་ཐལ། སྔོན་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་ལྷའི་མིག་གི་མངོན་ཤེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་མ་ཁྱབ་སྟེ། སློབ་པ་རྣམས་ནི་རྒྱུད་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར། མི་འཐད་དེ། མཛོད་འགྲེལ་ལས། མངོན་པར་ཤེས་པ་འདི་དག་སློབ་པ་ལ་ཡོད་པར་མི་འདོད་དམ། གང་གི་ཕྱིར་སློབ་པའི་རིག་པ་དག་མི་བྱ་ཞེ་ན། སློབ་ལ་འདོད་དེ་མ་རིག་དང་། །བཅས་རྒྱུད་ཕྱིར་ན་རིག་མ་བཤད། །ཅེས་རྒྱུད་མ་རིག་པ་དང་བཅས་བཞིན་དུ་རིག་པར་གཞག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། མ་རིག་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །དམིགས་པ་དང་ནི་རྣམ་པ་དང་། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། སྦྱོར་ལམ་གྱི་རྟེན། ངོ་བོ། བློ་རིག་ལ་དཔྱད་པ། གྲངས་ངེས་ལ་དཔྱད་པ་དང་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི་སྐབས་གཉིས་པར་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། སོ་སོའི་དོན་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག སྦྱོར་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཚོགས་ལམ་རྫོགས་རྗེས་སུ་བྱུང་ཞིང་མཐོང་ལམ་མ་སྐྱེས་གོང་གི་མངོན་རྟོགས་ཞེས་དང་། ཡང་ཐེག་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚོགས་ལམ་རྫོགས་རྗེས་སུ་བྱུང་ཞིང་སྔར་བཞིན་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། མཐོང་ལམ་མ་སྐྱེས་གོང་གི་དེ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཉན་ཐོས་སྦྱོར་ལམ་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་རང་རྒྱལ་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རང་རྒྱལ་གྱི་སྦྱོར་ལམ་གང་ཞིག རང་རྒྱལ་གྱི་ཚོགས་ལམ་རྫོགས་རྗེས་སུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དེ་འདྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་ཐོས་སྦྱོར་ལམ་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ལ
Chinese
之间。如果将最后安立为通晓断尽烦恼之方便，那么一切圣者都具有。如《俱舍论》中说：‘于学有欲彼无明，具足相续故不说。’如果安立断尽烦恼之自性为智慧，那么小乘阿罗汉和大乘初地就具有，因为从那时起断除了烦恼障。有些人说，《俱舍论》的论典并未表明有学者的相续中存在断尽烦恼之神通，如果论典将无学者的相续的后三神通安立为三种智慧，那么有学者就应具有第一种智慧，因为有忆念前世和天眼的神通。如果这样认为，那是不周遍的，因为论典中说，有学者们是具有烦恼性的无明的相续。这种说法不合理，因为《俱舍论释》中说：‘这些神通不认为是学者所具有的吗？因为什么不作学者的智慧呢？于学有欲彼无明，具足相续故不说。’因为相续与无明具足，所以不能安立为智慧，因为被无明所压制。’在‘所缘和行相’的章节中，加行道的所依、自性、以智慧观察、数量决定这四者。第一者在第二品中阐述。第二者有体性、分类、各自的意义这三者。第一者有遮破和安立两种，第一种是：有些人说，加行道的体性是圆满资粮道后产生且在未生见道前的现观。还有，本宗自宗的圆满资粮道后产生且如前者一样这两种。第一种中，声闻阿罗汉的证悟先行的，大乘的加行道，是法，应是该体性，因为是所诠之故。不能承认，因为不是未生见道前的，因为是其先行之故。第二种中，声闻加行道者进入独觉的加行道的独觉加行道，是法，应是该体性，因为是所诠之故。不能承认，因为哪个独觉的加行道，不是独觉的资粮道圆满后产生的。如果第一者不成立，那么应是如此，因为有如此之故，即声闻加行道者进入独觉的
English
between. If the final is established as knowing the means to exhaust defilements, then all noble ones possess it. As stated in the Treasury of Knowledge: 'Desiring to learn, that is ignorance, because of the continuous lineage, it is not spoken of.' If the nature of exhausting defilements is established as wisdom, then the Hinayana Arhat and the first Bhumi of the Mahayana possess it, because from then on, the afflictive obscurations are abandoned. Some say that the Treasury of Knowledge's text does not indicate that the continuums of learners possess the superknowledges of exhausting defilements. If the text establishes the latter three superknowledges of the continuums of non-learners as three kinds of wisdom, then learners should possess the first wisdom, because they have the superknowledges of remembering past lives and the divine eye. If you think so, it is not pervasive, because the text states that learners are continuums possessing afflictive ignorance. This statement is unreasonable, because the Treasury of Knowledge Commentary states: 'Are these superknowledges not considered to be possessed by learners? Why are the wisdoms of learners not made? Desiring to learn, that is ignorance, because of the continuous lineage, it is not spoken of.' Because the continuum is complete with ignorance, it cannot be established as wisdom, because it is suppressed by ignorance.' In the section on 'object and aspect,' there are four: the basis of the path of joining, the nature, examination with wisdom, and numerical determination. The first is explained in the second chapter. The second has three: definition, classification, and individual meanings. The first has two: negation and affirmation. The first is: Some say that the definition of the path of joining is the direct realization that arises after the completion of the path of accumulation and before the arising of the path of seeing. Also, there are two: the path of accumulation of one's own system arising after the completion of the path of accumulation and the same as before. In the first, the Mahayana path of joining, with the realization of the Hearer Arhat preceding it, is the subject. It should be that definition, because it is the signified. It cannot be accepted, because it is not before the arising of the path of seeing, because it precedes it. In the second, the Solitary Realizer's path of joining, which is the Hearer's path of joining entering the Solitary Realizer's path of joining, is the subject. It should be that definition, because it is the signified. It cannot be accepted, because which Solitary Realizer's path of joining does not arise after the completion of the Solitary Realizer's path of accumulation? If the first is not established, then it should be so, because there is such a thing, namely, the Hearer's path of joining entering the Solitary Realizer's.
Tibetan
མ་དུ་འཇུག་པ་ཡོད་པ་གང་ཞིག དེར་འཇུག་ན། དེའི་ཚོགས་ལམ་ནས་འཇུག་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། ཅིག་ཆར་བའི་ཉན་ཐོས་སྔོན་སོང་གི་རང་རྒྱལ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །ཊཱི་ཀ་ལས། ཐར་པ་ཆ་མཐུན་རྫོགས་རྗེས་ཀྱི་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཞེས་པ་ནི། ཐེག་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་རྟོགས་རིགས་སྒོམ་པའི་སྦྱོར་ལམ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ཡིན་ན་དེ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། སྦྱོར་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་མཁྱེན་པ་དང་། རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྔོན་སོང་གི་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ངེས་སོ། །ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་རྫོགས་རྗེས་སུ་བྱུང་ཞིང་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་མ་སྐྱེས་གོང་གི་མངོན་རྟོགས་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག དེ་རྫོགས་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མངོན་རྟོགས་གང་ཞིག འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཞེས་དང་། ཡང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་དོན་མངོན་རྟོགས་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག་དེ་ལ་རང་ལྡོག་རྫས་མ་གྲུབ་ཀྱི་སྐྱོན་བརྗོད་ནས། དམིགས་རྣམ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་ཆོས་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དུ་ཚད་མས་དམིགས་པ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག་དེ་ལ་ཐེག་དམན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ལ་ཡང་དམིགས་རྣམ་སོགས་ཡོད་པས་མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་བཏགས་ནས། དམིགས་པ་དམིགས་ཚུལ་སོགས་ཁྱད་ཆོས་ལྔའི་སྒོ་ནས་ཐེག་དམན་སྦྱོར་ལམ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ཐེག་ཆེན་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ཞེས་པ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ཐོབ་ནས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་རྫོགས་རྗེས་སུ་བྱུང་བ་གང་ཞིག ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་མ་སྐྱེས་གོང་གི་མངོན་རྟོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་རྫོགས་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་སྦྱོར་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཚན་ཉིད་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་ཞེས་སྦྱོར་ན། སྔར་གྱི་ཉན་ཐོས་དེ་ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། རྟགས་སྒྲུབ་ཚུལ་སྔར་བཞིན་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་རྣལ
Chinese
有进入之处是哪个？如果进入那里，因为不是从那里的资粮道进入所遍及的缘故。如果后者不成立，则成为同时行的声闻先前的独觉不存在的过失。 टीका（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）中说：解脱分顺品圆满之后的现证真谛，以及与之相顺的世间道所生为主，是指自宗的道理修习的加行道。如果是这样，则不是因为是它所遍及，即加行道者的相续中的后得智，以及入流果的证悟先前的菩萨加行道者的相续中的瑜伽不是现量决定的。关于大乘加行道的定义，有些说是大乘资粮道圆满之后产生，并且是大乘见道未生之前的现观。有些说是，那圆满之后产生的大乘现观，是世间道所生为主。还有说是，证悟空性的大乘义现观。有些对它进行自己返回体性不成立的责难，说是以所缘行相等五种特征而具有的大乘决择分，以量所缘。有些对它安立小乘的加行道也有所缘行等，因此是不决定的过失，说是以所缘、所缘方式等五种特征的门径，从小乘加行道中超胜的大乘决择分顺品。在五种之中，对于第一种，获得大乘资粮道之后进入声闻道的声闻加行道，有法。应成，因为是那个定义的缘故，即凡是大乘资粮道圆满之后产生，并且是大乘见道未生之前的现观的缘故。第一个应成，因为是大乘资粮道圆满之后产生的加行道的缘故。如果定义中加入菩萨的现观，那么先前的那个声闻进入大乘道的那个大乘资粮道，有法。应成，因为是那个定义的缘故。应知立宗方式如前。对于第二种，入流果的证悟先前的菩萨加行道者的相续中的补特伽罗无我现量证悟的
English
Which is the place to enter? If one enters there, it is not pervaded by entering from the path of accumulation there. If the latter is not established, then it follows that there is no solitary realizer who preceded the simultaneous hearer. The ṭīkā (Devanagari: टीका, IAST: ṭīkā, meaning: commentary) says: The realization of the truth after the completion of the liberation-part-like-qualities and the worldly meditation that is mainly in accordance with it refers to the path of application of the self-system's realization. If that is the case, then it is not pervaded by being it, that is, the subsequent wisdom of the continuum of the application path practitioner, and the yoga in the continuum of the bodhisattva application path practitioner who preceded the realization of the stream-enterer is not manifestly determined. Regarding the definition of the Mahāyāna application path, some say that it arises after the completion of the Mahāyāna accumulation path and is the direct realization before the Mahāyāna seeing path is born. Some say that the Mahāyāna direct realization that arises after that completion is mainly born from the worldly meditation. Others say that it is the direct realization of the Mahāyāna meaning that realizes emptiness. Some criticize it for not establishing its own return nature, saying that the Mahāyāna decisive part with five characteristics such as the object and aspect is perceived by valid cognition. Some criticize it for being uncertain because the Lesser Vehicle's application path also has objects and aspects, saying that the Mahāyāna decisive part that surpasses the Lesser Vehicle's application path through the five characteristics such as the object and the way of objectification. Among the five, for the first, the hearer's application path who has obtained the great Mahāyāna accumulation path and entered the hearer's path, has the property. It follows, because of that definition, that is, because it is the direct realization that arises after the completion of the Mahāyāna accumulation path and before the Mahāyāna seeing path is born. The first follows, because it is the application path that arises after the completion of the great Mahāyāna accumulation path. If the definition includes the bodhisattva's direct realization, then the previous hearer who entered the Mahāyāna path, that great Mahāyāna accumulation path, has the property. It follows, because of that definition. It should be known that the way of establishing the sign is as before. For the second, the person in the continuum of the bodhisattva application path practitioner who preceded the realization of the stream-enterer, the direct realization of the selflessness of the person