Tibetan
གཏན་བཞི་པར་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། རང་འབྲས་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཆོས་ཅན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ། དེ་ཆོས་ཅན། དེའི་མཚན་ཉིད་མིན་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དེའི་གཞི་མཐུན་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ། ཟག་མེད་འབྲས་བསྡུས་དང་། རང་རྒྱུ་ཟག་མེད་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་བྲལ་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་ཞེས་དང་། འགོག་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ། ངེས་འབྱུང་བཞིའི་ཚོགས་དོན་ཞེས་གཞག་ནས། འགོག་པའི་སྒྲ་དོན་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པ། ཞི་བའི་དོན་ཉོན་མོངས་སྤངས་པ། གྱ་ནོམ་གྱི་དོན་འདི་ལས་ལྷག་པའི་འདོད་བྱ་གཞན་མེད་པ་ལ་བྱེད་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ། རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། དམན་ལམ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཐོབ་མ་ཐག་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་བདེན་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་དེ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དུ་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། རྩ་བར་མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ལ་འགོག་བདེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་རྒྱུད་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེའི་རྒྱུད་ལ་དེ་ཡོད་པར་ཐལ། དམན་ལམ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་ན། རང་རྒྱུ་བདག་མེད་སྔོན་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འདྲའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་བདག་མེད་གཞི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། ཉན་ཐོས་སྒོམ་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་བདེན་དེ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེ་མིན་པར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགོག་པ་ཡང་མིན། ཞི་བ་ཡང་མིན། གྱ་ནོམ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པ་ཡང་མིན། ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་ཡང་མིན། འདི་ལས་ལྷག་པའི་འདོད་བྱ་གཞན་མེད་པ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་སོ། །ལམ་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ། ཁ་ཅིག བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ཞེས་དང་། ཟག་མེད་རྒྱུད་བསྡུ། ཞེས་དང་། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་ལམ་རིགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ངེས་འབྱིན་བཞིའི་ཚོགས་དོན་ཞེས་
Chinese
作为恒常四因之引业，法。应是其相，因为是其所诠，因为是有漏业。若许，则不应是，因为是自果舍受之因的有漏业，因为是该法。第四，彼法，不应是其相，因为是常法。若不成立，则应是，因为其同品是常法。灭谛之相，无漏果聚，以及自因无漏无间道之解脱果之择灭，以及灭、寂静、殊胜、出离四者之集合意义。灭之语义是断除痛苦，寂静之义是断除烦恼，殊胜之义是指没有比这更令人向往的事物。第一，证悟智慧法身，法。应是其所诠，因为是其相。第二，下道未先行之大乘见道，于苦法忍获得之际之菩萨相续之灭谛，法。应是其相，因为是其所诠。若许，则大乘加行道之最胜法应是无间道，因为许诺了那个。若根本不成立，则应是，因为彼相续中有灭谛，因为彼相续中有断除烦恼障之断。此外，彼相续中有彼，应是，若是下道未先行之菩萨相续之断除烦恼障之断，则不必以自因无我为先导，因为在那样的菩萨相续中，没有成立断除烦恼障之无我之基础。第三，声闻修道者相续之灭谛，法。不应是其所诠，因为不是其相，因为既不是灭，也不是寂静，也不是殊胜。承认宗法，因为既不是断除痛苦，也不是断除烦恼，也不是没有比这更令人向往的事物。承认周遍。道谛之相，有说：证悟无我之智慧及其相应法，以及无漏相续之集合，以及圣者相续之道之理、成办、决定、出离四者之集合意义。
English
The action that propels towards the four constant causes, the dharma. It should be its characteristic, because it is what it signifies, because it is a contaminated action. If accepted, then it should not be, because it is a contaminated action that is the cause of its own result, equanimity, because it is that dharma. Fourth, that dharma, it should not be its characteristic, because it is permanent. If not established, then it should be, because its common ground is permanent. The characteristic of cessation truth: the collection of uncontaminated results, and the separate cessation that is the liberation result of its own cause, the uncontaminated uninterrupted path, and the meaning of the collection of four: cessation, peace, excellence, and definite emergence. The meaning of the word cessation is abandoning suffering, the meaning of peace is abandoning afflictions, the meaning of excellence refers to there being nothing more desirable than this. First, realization, wisdom, dharmakaya, dharma. It should be what it signifies, because it is its characteristic. Second, the cessation truth in the continuum of a Bodhisattva who has just attained the tolerance of dharma towards suffering on the Mahayana path of seeing without the prior lower path, dharma. It should be its characteristic, because it is what it signifies. If accepted, then the great supreme dharma of the Mahayana path of joining should be the uninterrupted path, because that is what is accepted. If the root is not established, then it should be, because there is cessation truth in that continuum, because there is abandonment of the abandonment of afflictive obscurations in that continuum. Furthermore, there should be that in that continuum, because if it is the abandonment of afflictive obscurations in the continuum of a Bodhisattva without the prior lower path, then it does not need to have selflessness as its prior cause, because the basis of selflessness that abandons afflictive obscurations is not established in such a Bodhisattva's continuum. Third, that cessation truth in the continuum of a Hearer's path of cultivation, dharma. It should not be what it signifies, because it is not its characteristic, because it is neither cessation, nor peace, nor excellence. The sign is accepted, because it is neither abandoning suffering, nor abandoning afflictions, nor is there anything more desirable than this. The pervasion is accepted. The characteristic of the path truth, some say: the wisdom that realizes selflessness together with its concomitants, and the collection of uncontaminated continuums, and the meaning of the collection of four: reason, accomplishment, determination, and emergence of the path of the noble ones.
Tibetan
བཞག་ནས། ལམ་གྱི་དོན་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཁྲིད་པར་བྱེད་པ་དང་། རིགས་པའི་དོན་མི་རིགས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པ་ལ་བྱེད་ཅེས་པའི་ལུགས་འདི་ལ། དང་པོ་ལ། བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། རྣམ་མཁྱེན་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེ་མིན་པར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལམ་ཡང་མིན་རིགས་པ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འཁྲིད་པར་བྱེད་པ་ཡང་མིན། མ་རིག་པ་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་བཞིའི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། རང་རྒྱུ་ལས་ཉོན་གང་རུང་གི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་འཁོར་བས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་དང་། རང་འབྲས་སྡུག་བདེན་གྱི་རྒྱུའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ལས་ཉོན་གང་རུང་གིས་བསྡུས་པའི་ཟག་བཅས། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་སྤངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་དང་། བདག་མེད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །གསུམ་པ་མཚན་གཞི་ལ། མ་དག་པའི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ལས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་བའི་གནས་ཀྱི་ཀྱང་རིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །ཟག་བཅས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བ་ཅན་ཕུང་པོ། །ཞེས་སོ། །བདེ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་མིན་ཏེ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་དག་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དེར་གནས་པའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཟག་བཅས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་དེ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་དེས་སྡུག་བདེན་མ་སྤངས་ཤིང་། ཕུང་པོ་དེ་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་དེ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ནི་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ལས། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ལས་སོ་ཞེས་སོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྲེད་པ་དེའི་མཚན་གཞི་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད
Chinese
安立之后。道路的意义是引导至解脱之城，理性的意义是对治非理性的烦恼，对于这种“做”的宗派，首先，菩萨资粮道者的相续中的证悟无我的智慧，是能诠之法，因为具有该体性的缘故。其次，释迦牟尼佛是能诠之法，因为具有该体性的缘故。第三，一切智是不能诠之法，因为该体性不合理的缘故，即不是道路也不是理性的缘故。承许所立宗，因为也不是引导至解脱之城，也不是对治无明烦恼的缘故。承许周遍。第二，这四者的体性依次是，以自己的因，无论是业还是烦恼的果，所形成的轮回所摄的蕴；以自己的果，安住在苦谛之因的种类中的，无论是业还是烦恼所摄的有漏法；以证悟无我的智慧，以断除自己分位的所断的力量所获得的择灭；以及现量证悟无我的智慧及其相应法。第三，在例子方面，不清净的器世界是苦谛的例子，如《摄类学》中所说：“何为苦谛？应知有情生和生处。”五取蕴也是苦谛，如《释量论》中所说：“痛苦轮回之蕴。”极乐世界等世界不是苦谛，因为是圆满正等觉的悲心和愿力所产生的清净世界之故。然而，居住在那里的异生凡夫的有漏五取蕴是苦谛，因为该补特伽罗没有断除苦谛，并且该蕴的投生之业是有漏业之故。有漏业和烦恼二者是集谛的例子，如《摄类学》中所说：“何为集谛？烦恼和烦恼所生的业。”《释量论》中说：“与宣说贪爱的例子相违。”答：没有过失。
English
After establishing that, the meaning of the path is to lead to the city of liberation, and the meaning of reason is to counteract irrational afflictions. Regarding this system of "doing," firstly, the wisdom realizing selflessness in the continuum of a Bodhisattva on the accumulation path is the expresser, because it possesses that characteristic. Secondly, Shakyamuni Buddha is the expresser, because he possesses that characteristic. Thirdly, omniscience is not the expresser, because that characteristic is not valid, i.e., it is neither a path nor a reason. The sign is accepted, because it neither leads to the city of liberation nor counteracts ignorance and afflictions. The pervasion is accepted. Secondly, the characteristics of these four are, respectively: the aggregates included in samsara, which are the result of either karma or afflictions as their own cause; the contaminated dharmas included in either karma or afflictions, which abide in the category of the cause of the truth of suffering as their own result; the cessation through analysis attained by the power of abandoning what is to be abandoned in one's own share, by the wisdom realizing selflessness; and the wisdom directly realizing selflessness together with its concomitants. Thirdly, regarding examples, the impure container world is an example of the truth of suffering, as stated in the Compendium: "What is the truth of suffering? It should be understood as the birth of sentient beings and the place of birth." The five aggregates of clinging with contamination are also the truth of suffering, as stated in the Commentary on Valid Cognition: "The aggregates are the suffering of cyclic existence." The realms such as Sukhavati are not the truth of suffering, because they are pure realms arising from the power of the compassion and aspirations of the fully enlightened Buddhas. However, the five aggregates of clinging with contamination of the ordinary beings residing there are that, because that person has not abandoned the truth of suffering, and the karma that projects that aggregate is contaminated karma. Contaminated karma and afflictions are examples of the truth of origin, as stated in the Compendium: "What is the truth of origin? Afflictions and the karma arising from the power of afflictions." The Commentary on Valid Cognition says, "It contradicts the explanation of the example of craving." Answer: There is no fault.