Tibetan
།ཡང་དག་ཡང་དག་མིན་པ་ཡི། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། །ཞེས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འཇོག་པར་མཛད་དོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ནི། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཀུན་ཏུ་རོ་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མི་འཐད་ཀྱང་། ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་དང་དེ་ལས་བསྡུས་ཏེ་བཅུ་དྲུག་དང་། དེ་ལས་བསྡུས་ཏེ་རྣམ་པ་བཞིར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ནི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པས་ན་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ནི། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བློ་དེའི་ངོར་བདེན་པར་སྣང་བས་ན་བདེན་པ་སྟེ། དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུང་སྟེ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དོན་དམ་བདེན་པའི་སྒྲ་དོན་ནི། དོན་དང་། དམ་པ་དང་། བདེན་པ་གསུམ་ནི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པས་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་སྟེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཅིང་། དེ་ཡང་སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། བདེན་པའི་སྒྲ་ནི་མི་སླུ་བ་ལ་འཇུག་པ་དང་། གནས་ཚུལ་ལ་གྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པ་གཉིས་ལས། འདི་ནི་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། བདེན་པ་དམ་པ་ནི་གཅིག་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་སྒྲ་བཤད་པ་ནི། རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་ལས་བཤད་དེ། མཐར་ཐུག་སྤྱོད་པའི་རིག་ཤེས་ཚད་མ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ལ། དེས་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ན་བདེན་པར་བཞག་གོ །སྡུག་བསྔལ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། བདེན་བཞིའི་སྒྲ་བཤད་པ། མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། གསུང་རབ་ལས། མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལྟར། དེ་ལ་དམིགས་ཤིང་བསྒོམས་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པར་གཟིགས་པ་ལྟར་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང་། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཙང་བ་དང་། བདེ་
Chinese
又以“真实与非真实，世俗之差别”之门径，对二者进行区分。第二，胜义谛，犹如虚空般，是普遍一味的自性，因此从其自身体性的角度进行区分是不合理的。然而，从有法（指具有某种性质的事物）的角度，则可分为二十空性，以及从其归纳出的十六空性，以及从其归纳出的四种形态。第三，关于世俗谛，就有境的世俗而言，由于它遮蔽了对实相之义的证悟，所以是世俗谛。正如经中所说：“愚痴自性蔽，故名世俗谛。”因此，在那个心识面前，它显现为真实，所以是真实。正如经中所说：“彼所伪现真，是名世俗谛，能仁如是说。”胜义谛的词义是：义、殊胜、真实三者是同体，因此是胜义谛。如《入行论释》中所说：“诸佛之胜义谛即是自性，且以不欺诳之故，是胜义谛，此乃彼等各自所应证知者。”为何称如是性为真实呢？因为“真实”一词有两种含义：不欺诳和安住于实情。此处是取第一种含义，如经中所说：“殊胜真实唯有一，即此，无欺诳之有法涅槃。”从有境的角度解释词义，是依据自续派的论典来阐述的：最终起作用的明智量是胜义，并且由于如其所确定般地作意，对于获得最终的功德是不欺诳的，因此被安立为真实。在“痛苦是色等之果”的语境中，对四圣谛的词义、体相、例子三者进行解释。首先，为何称四谛为圣谛呢？如经中所说，如不恒常和痛苦等，如是观想，成为获得清净之因，并且圣者们如实地见到不恒常和痛苦等，为量所成立，而凡夫们却认为是清净和安乐。
English
Furthermore, the distinction between the two is made through the gateway of "distinguishing between what is true and untrue, the conventional." Secondly, the ultimate truth is of a nature that is universally of one taste, like the sky, so it is unreasonable to distinguish it from the perspective of its own essence. However, from the perspective of the subject of qualities, it is said to be twenty emptinesses, and sixteen condensed from them, and four aspects condensed from them. Thirdly, regarding conventional truth, the conventional of the object is conventional because it obscures the seeing of the meaning of reality. As it is said, "Ignorance obscures the nature, therefore it is conventional." Therefore, it appears as true in the face of that mind, so it is true. As it is said, "Whatever appears falsely true, that is called conventional truth, as the Able One said." The meaning of the term ultimate truth is that meaning, supreme, and truth are three that are of the same basis, therefore it is ultimate truth. As it says in the commentary on the Entering the Middle Way, "The ultimate truth of the Buddhas is the very nature, and it is the ultimate truth because it is not deceptive, and it is to be known separately by each of them." Why is suchness called truth? Because the word "truth" has two meanings: non-deception and abiding in the state of affairs. This is taken in the sense of the former, as it says in the sutra, "The supreme truth is only one, namely, the non-deceptive dharma of nirvana." The explanation of the term from the perspective of the object is explained from the treatises of the Svātantrika school: the ultimate valid cognition that is practiced is the ultimate, and because it is not deceptive in obtaining the ultimate qualities by attending to it as it is ascertained, it is established as true. In the context of "suffering is the result of form and so on," the meaning of the four noble truths, characteristics, and examples are explained. First, why are the four truths called noble truths? As it is said in the scriptures, like impermanence and suffering, by focusing on and meditating on them, they become the cause of attaining purification, and as the noble ones see impermanence and suffering, etc., as established by valid cognition, while children think of them as pure and happy.
Tibetan
བ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་ལྟར་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ། ཟག་བཅས་འབྲས་བསྡུས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞེས་དང་། རང་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་གི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞེས་དང་། རང་རྒྱུ་ལས་ཉོན་གང་རུང་གི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞེས་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་། དོན་གཞན་གྱི་བདག་གིས་སྟོང་པ་དང་། ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པ་བཞིའི་ཚོགས་པ་ཞེས་ཟེར་ན། དང་པོ་གསུམ་ལ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ལུས་རྟེན་མ་དོར་བའི་བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་པའི་གཟུགས་ཕུང་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་གསུམ་པོ་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དང་པོ་དེར་ཐལ། ཟག་བཅས་གང་ཞིག འབྲས་བུས་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་གཉིས་པོ་དེར་ཐལ། རང་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་གི་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དེ་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་ཉོན་དེ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་པས་སྡུག་ཀུན་གཉིས་ཀ་ཟད་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་འཁོར་བ་ཟད་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དེའི་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་དེར་ཐལ། དོན་གཞན་གྱིས་བདག་གིས་སྟོང་པ་དང་། ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པ་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཟག་བཅས་རྒྱུས་བསྡུས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞེས་དང་། རང་འབྲས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཞེས་དང་། རང་འབྲས་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞེས་དང་། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་རབ་སྐྱེ་རྐྱེན་བཞིའི་ཚོགས་དོན་ཞེས་ཟེར་ན། དང་པོ་དང་གསུམ་པ་ལ། མ་དག་པའི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། རང་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཁམས་གོང་དུ་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། རང་འབྲས་བདེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཅན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་བསམ་
Chinese
因为如同执著于“哇”等，没有通过量成立的缘故。第二，分遮破和安立两种，第一是：对于痛苦谛的体相，如果说是“有漏果所摄之事物”，以及“成为自因集起之果的有漏事物”，以及“成为自因业惑任何一者的果的有漏事物”，以及“无常”和“行苦”和“异体我所空”和“本体我所无”四者的集合，那么，对于前三者，凡夫的身体未舍弃的见道菩萨的色蕴，是所诠罚，因为具有那三个体相的缘故。如果不成立，那么，对于第一个，因为凡是有漏，并且是被果所摄的缘故。对于后两者，因为凡是自因集起的果，并且是有漏的事物的缘故。如果第一个不成立，那么，因为它的抛业烦恼是集起谛的缘故。如果承许根本，那么，不是那样，因为见道菩萨已经断除了痛苦和集起二者，因为他已经断除了轮回的缘故。第四个，是法，它的体相不应理，因为是常法的缘故。如果不成立，那么，它是那样，因为异体我所空和本体我所无是常法的缘故。对于集起谛的体相，如果说是“有漏因所摄之事物”，以及“成为自果痛苦之因的有漏之业”，以及“成为自果痛苦谛之因的有漏事物”，以及“因集起、增生、缘四者的集合之义”，那么，对于第一个和第三个，不清净的器世界，是所诠罚，因为具有那个体相的缘故。对于后者，因为成为自果的器世界第二刹那是痛苦谛的缘故。对于第二个，凡夫相续的界增上的抛业，具有那个体相，因为是所诠罚的缘故，因为那是有漏之业的缘故。如果承许，那么，不是那样，因为是成为自果安乐之因的有漏之业的缘故，因为法就是那样的缘故。此外，他的相续的想
English
Because it is not established by valid cognition, like clinging to 'ba' and so on. Secondly, there are two aspects: refutation and establishment. First, regarding the characteristics of the truth of suffering, if it is said to be 'a phenomenon included in contaminated results,' and 'a contaminated phenomenon that has become the result of its own cause, the origin,' and 'a contaminated phenomenon that has become the result of its own cause, either karma or affliction,' and 'impermanence,' and 'the suffering of conditioned existence,' and 'empty of self as other,' and 'a collection of four: selflessness as essence,' then, regarding the first three, the form aggregate of a bodhisattva on the path of seeing who has not abandoned the body of an ordinary being is the object to be proven, because it possesses those three characteristics. If it is not established, then, regarding the first, because whatever is contaminated is included in results. Regarding the latter two, because whatever is the result of its own cause, the origin, is a contaminated phenomenon. If the first is not established, then, because the karma and afflictions that project it are the truth of the origin. If it is asserted as the root, then it is not so, because a bodhisattva on the path of seeing has abandoned both suffering and origin, because he has abandoned samsara. The fourth, is a phenomenon, its characteristic is unreasonable, because it is permanent. If it is not established, then, it is so, because emptiness of self as other and selflessness as essence are permanent. Regarding the characteristics of the truth of the origin, if it is said to be 'a phenomenon included in contaminated causes,' and 'contaminated karma that has become the cause of its own result, suffering,' and 'a contaminated phenomenon that has become the cause of its own result, the truth of suffering,' and 'the meaning of the collection of four: cause, origin, arising, and condition,' then, regarding the first and third, the impure vessel world is the object to be proven, because it possesses that characteristic. Regarding the latter, because the second moment of the vessel world that has become its own result is the truth of suffering. Regarding the second, the karma that projects the element of the continuum of an ordinary being upwards possesses that characteristic, because it is the object to be proven, because it is contaminated karma. If it is asserted, then it is not so, because it is contaminated karma that has become the cause of its own result, happiness, because the phenomenon is such. Furthermore, the thought of his continuum