Tibetan
ང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། མི་འཐད་དེ། ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་རྟོག་གེ་བའི་བརྡ་ཆད་ཡིན་གྱི། ལུགས་འདིར་མི་རུང་ལ། བྱས་མི་རྟག་ལྟར་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡིན་ན། ཀུན་རྫོབ་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པའི་ཚེ། དོན་དམ་ཡང་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དོན་དམ་ལ་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ཡང་མིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་རིགས་པས་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པ་ཙམ། དོན་དམ་བདེན་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ནི་གནས་ཚུལ་སེམས་པའི་རིགས་ངོར་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་བཀག་པ་ཡིན་ལ། ཐ་སྙད་དུ་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། སྣང་བའི་དངོས་པོ་རེ་རེའི་སྟེང་དུ་ཡང་སྣང་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་དང་། དེ་ཉིད་རིགས་པས་བཙལ་བ་ན་མི་རྙེད་པ་ཉིད་དེར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། སྒྲ་བཤད་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་རྙེད་དོན་གང་ཞིག ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དེ་ཁྱོད་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མར་སོང་བ་དང་། རིག་ཤེས་ཚད་མས་རྙེད་པའི་རྙེད་དོན་གང་ཞིག རིག་ཤེས་ཚད་མ་དེ་ཁྱོད་ལ་ལྟོས་ཏེ་རིག་ཤེས་ཚད་མར་སོང་བར་འཇོག་ཅིང་། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་རྙེད་དོན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་མིན་ཏེ། བུམ་པ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་རྙེད་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་བུམ་པ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཆོས་ཅན། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། རེ་ཞིག་ཁས་བླངས་སོ། །འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དེ་ཁྱོད་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཚད་མར་སོང་བར་ཐལ། དེ་དེ་ཡིན་ན་དེ་ཁྱོད་ལ་ལྟོས་ཏེ་རིག་ཤེས་ཚད་མར་སོང་བ་གང་རུང་གང་ཞིག ཕྱི་མ་མིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་ཁས་བླངས་ཏེ། དེར་ཐལ། ཁྱོད་དེའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། དང་པོ་ཁས་བླངས་ཏེ། བུམ་པ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་རྙེད་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། མངོན་སུམ་དེ་རྗེས་དཔག་ལ་ལྟོས་ཏེ་མངོན་སུམ་སོང་བའི་ཕྱིར། ཡང་རིག་ཤེས་ཚད་མ་དེ་ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་
Chinese
第五个自身宣说。若无则必不生故。如所作与无常一般。如是说故，若言不应理。体性一而反体各异，是分别论者的术语。此派不容许。如所作与无常一般，若体性一，世俗生灭之时，胜义亦当生灭故。胜义亦非有体性，仅是世俗以理寻之不得尔尔。是故安立胜义谛。是故解深密经的密意是，就安立境的心之理路而言，遮遣一与异，然于名言中，是遮遣一之异，即于显现之事物一一之上，亦安立唯是显现之体性，及以理寻之不得之体性故。第四，分（四），定义、分类、释词三种。初者，分破立二者。初者是，世俗谛与胜义谛之定义依次是，名言量所证之证得义，名言量观待于汝而成名言量者，及智慧量所证之证得义，智慧量观待于汝而成智慧量者而安立。名言量所证之证得义非是世俗谛之定义，以瓶子以真实空之空性，是释迦能仁的名言量所证之证得义故，是彼之所量故，如是说。若尔，瓶子以真实空之空性，法，应是世俗谛，以彼之定义故。后者若不成，暂且承认。若许，彼法，应是名言量观待于汝而成量，以彼是彼故，若彼是彼，则彼观待于汝而成智慧量，二者之一，以后者非故。任一承认，彼应是，以汝是彼之所量故。名言量，法，应是胜义谛，以彼之定义故。前者承认，以瓶子以真实空之空性，是名言量所证之证得义故。后者若不成，彼应是，以现量观待于比量而成现量故。又，智慧量是真实见境
English
The fifth is explained by itself. If there is no cause, it will definitely not arise. Like something made and impermanence. If it is said that it is not reasonable because it is said like that. The difference in nature with one entity is the term of the logicians. This system does not allow it. If it is the same entity as made and impermanent, when the conventional arises and ceases, the ultimate will also arise and cease. The ultimate is not an entity either. It is only that the conventional cannot be found by reason. Therefore, the ultimate truth is established. Therefore, the intention of the Samdhinirmocana Sutra is to deny one and different in terms of the reason of the mind of the object of establishment. However, in terms of name, it is the difference that denies one, that is, on each of the phenomena, it is also established that it is only the nature of appearance, and the nature that cannot be found by reason. Fourth, there are three parts: definition, classification, and etymology. The first one has two parts: refutation and establishment. The first one is that the definitions of conventional truth and ultimate truth are respectively: the meaning of attainment attained by nominal measure, the nominal measure that depends on you to become a nominal measure, and the meaning of attainment attained by wisdom measure, the wisdom measure that depends on you to become a wisdom measure. The meaning of attainment attained by nominal measure is not the definition of conventional truth, because the emptiness of the pot being empty of truth is the meaning of attainment attained by the nominal measure of Shakyamuni, because it is the object of measurement, so it is said. If so, the emptiness of the pot being empty of truth, the dharma, should be conventional truth, because of its definition. If the latter is not established, temporarily admit it. If you admit, that dharma, should be a measure that depends on you to become a measure, because it is it, if it is it, then it depends on you to become a wisdom measure, one of the two, because the latter is not. Admit any one, it should be, because you are its object of measurement. Nominal measure, dharma, should be ultimate truth, because of its definition. The former admits, because the emptiness of the pot being empty of truth is the meaning of attainment attained by nominal measure. If the latter is not established, it should be, because direct perception depends on inference to become direct perception. Also, wisdom measure is the object of true vision.