Tibetan
་སངས་རྒྱས་སའི་བར་ན་ཡོད། ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་འཇུག་ཁ་མའི་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལ་སྨོན་སེམས་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུད་ལ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ནམ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ན་བསླབ་པས་ཟིན་པ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དགེ་སློང་གི་རྒྱུད་ལ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཊཱི་ཀའི་དགོངས་པ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཡང་གཞན་དག་གིས་མ་རྟོགས་པར་སྣང་ངོ་། །སྒྲུབ་དང་བདེན་པ་རྣམས་དང་ནི། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། གདམས་ངག་གི་མཚན་གཞི། མཚན་ཉིད། ཉན་པའི་ས་མཚམས་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག གདམས་ངག་ཡིན་ན་ངག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་གདམས་ངག་དེ་གདམས་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དེ་གདམས་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ། གདམས་ངག་སྟོན་ན་སྒྲ་བཅས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྟོན་དགོས་པར་ཐལ། གདམས་ངག་ཡིན་ན་ངག་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཆོས་སྟོན་ན་སྒྲ་བཅས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྒྲ་མེད་ལུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྟོན་པ་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྒྲ་མེད་ཀྱང་དེ་དེ་ལྟར་སྣང་ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཁ་ཅིག་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གདམས་ངག་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་དགོས་ཏེ། སྐབས་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་གདམས་ངག་བཅུ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ན། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པའི་གདམས་ངག་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ན་གདམས་ངག་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་སྟོན་ན་སྒྲ་བཅས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་དགོས་པར་ཐལ། ལུང་འབོགས་ན་སྒྲ་བཅས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལུང་འབོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། གཉིས་པ་ལ། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་གདམས་ངག་ཡིན་ན། སྐབས་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་གདམས་ངག་བཅུ་པོ་གང་རུང་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག སྐབས་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་གདམས་ངག་བཅུ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། སྒྲུབ་དང་ཞེས་པའི་རྒྱན་ཚིག་དེ་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་གདམས་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲུབ་དང་ཞེས་པའི་རྒྱན་ཚིག་དེ་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པའི་གདམས་ངག་ཡིན་པར་ཐལ། སྔ་མའི་རྟགས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སེམས་བསྐྱེ
Chinese
在成佛之地中间有。进入大乘道的声闻阿罗汉的相续中没有希求心。因为在那样的相续中，大乘发心生起之时，唯有被学处所摄持的才会生起。譬如在比丘的相续中生起大乘发心一样。 टीका（梵文，天城体，罗马拟音，汉语字面意思）的密意唯有这个，但其他却没有领悟到。修持和真谛等和。在这些时候，诀窍的定义，体性，听闻的界限有三个。第一个方面，有些人说，如果是诀窍，则不遍于是语言，因为所说义的诀窍是诀窍的缘故。因为大乘的加行道是诀窍的缘故。因为那是大乘的修持的缘故。另外，如果宣说诀窍，则必须通过有声音的方式宣说，因为如果是诀窍，则必须是语言的缘故。如果承认，则宣说佛法，则必须通过有声音的方式宣说佛法。因为承认那个的缘故。如果承认，则通过无声的身体来宣说佛法是不存在的。因为承认的缘故。如果承认，则与无声，但它如此显现相违。有些人说，如果不是大乘共同的诀窍，则必须是佛的教言。因为在此处，如果是直接开示的十个诀窍中的任何一个，则必须是佛的教言。第一个方面，如果是修持自己的体性，则必须是教导修持自己的体性的诀窍。因为如果是大乘的修持，则必须是诀窍的缘故。如果宣说佛法，则必须通过有声音的方式宣说佛法。如果传授经文，则必须通过有声音的方式传授经文。承认周遍。第二个方面，如果不是大乘共同的诀窍，则在此处，必须是直接开示的十个诀窍中的任何一个。因为那有周遍的缘故。如果承认，则现观庄严法。在那里有。因为那个的缘故。有些人说，在此处，如果是直接开示的十个诀窍中的任何一个，则不一定是佛的教言。因为修持等的庄严词在此处是直接开示的诀窍的缘故。修持等的庄严词是教导修持自己的体性的诀窍。因为之前的那个理由的缘故。如果承认，则发心
English
It is in the middle of the place of enlightenment. There is no aspiration in the continuum of the Hearer Arhat who enters the Mahayana path. Because in such a continuum, when the Mahayana mind is generated, only that which is grasped by the discipline will be generated. For example, just as the Mahayana mind is generated in the continuum of a monk. The intent of the Ṭīkā (Sanskrit, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning) is only this, but others have not realized it. Practice and truth, etc., and. In these cases, there are three: the definition of the key point, the nature, and the boundary of listening. On the first point, some say that if it is a key point, it is not necessarily language, because the key point of the meaning to be expressed is the key point. Because the path of joining of the Mahayana is the key point. Because that is the practice of the Mahayana. Alternatively, if you teach the key point, you must teach it through sound, because if it is a key point, it must be language. If you accept, then teaching the Dharma must be done through sound. Because of accepting that. If you accept, then teaching the Dharma through a silent body is impossible. Because of accepting. If you accept, then it contradicts "silent, but it appears that way." Some say that if it is not a common key point of the Mahayana, it must be the Buddha's teaching. Because here, if it is any of the ten directly taught key points, it must be the Buddha's teaching. On the first point, if it is the nature of practice itself, then it must be the key point that teaches the nature of practice itself. Because if it is the practice of the Mahayana, it must be a key point. If you teach the Dharma, you must teach the Dharma through sound. If you transmit the scriptures, you must transmit the scriptures through sound. The pervasiveness is accepted. On the second point, if it is not a common key point of the Mahayana, then here, it must be any of the ten directly taught key points. Because there is pervasiveness there. If you accept, then the Ornament for Clear Realization. There is there. Because of that. Some say that here, if it is any of the ten directly taught key points, it does not necessarily have to be the Buddha's teaching. Because the decorative word "practice, etc." is the directly taught key point here. The decorative word "practice, etc." is the key point that teaches the nature of practice itself. Because of the previous reason. If you accept, then the mind of enlightenment.
Tibetan
ད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་གཞུང་འདི་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་གདམས་ངག་ཡིན་ན་ངག་ཡིན་དགོས་ཏེ། ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་འདོམས་པ་ཡང་དག་འདི་ཡིན་ལ། གདམས་པ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་པའང་འདི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་གདམས་ངག་གོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་པ་ནི་གདམས་ངག་གོ་ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་ལུང་འབོགས་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་འདོམས་པ་དང་ཞེས་སོ། །ཡང་གདམས་ངག་གི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ན་གདམས་ངག་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་གདམས་ངག་ཡིན་ན་གདམས་ངག་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལུང་གི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ན་ལུང་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་གདམས་ངག་གི་མཚན་ཉིད་ལ། ཁ་ཅིག རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་དང་། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་རྣམ་དག་ཅེས་དང་། གདུལ་བྱ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་དེ་ལ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ངག་རྣམ་དག་ཅེས་པ་རྣམས་འཇོག་ན། དང་པོ་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ཐེག་དམན་གྱི་གདམས་ངག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་དེར་ཐལ། ཐེག་དམན་གྱི་ཐེག་པ་དེ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། མ་ངེས་པའི་རིགས་ཅན་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་དེ་ལ་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པའི་མདོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། དེ་དེར་ཐལ། དེ་འདྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱན་ལས། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །མ་ངེས་རྣམས་ལ་ཐེག་གཅིག་བསྟན། །ཞེས་སོ། །རྩ་བར་འདོད་ན། མ་ངེས་པའི་རིགས་ཅན་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་དུ་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་གཙོ་བོར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་རྣམ་དག དེ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པའི་གདམས་ངག་སོགས་བཅུ། བསྟན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་གདམས་པའི་གདམས་ངག་དང་རྗེས་བསྟན་གྱི་གདམས་ངག་གཉིས། འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཉི་སྣང་ལས། ཡང་དག་པར་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་བསྐྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པར
Chinese
ད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །（为了他人的利益）這句經文應當是大乘發心。因此，如果是口訣就必須是語言，因為這是法友的正確教導，而且按照口訣修行也是這個口訣最主要的，所以這樣說。入行論的註釋中說：為了理解而說法就是口訣。這裡也引用了經文，向三寶祈請教導等等。還有，如果口訣的內容是口訣，那就一定是口訣。因為內容是意義的口訣，那就一定是口訣。如果這樣認為，那麼經文的內容就一定是經文。第二部分有破斥和成立兩個方面。第一，關於大乘口訣的定義，有些人認為是「成為獲得圓滿菩提的方法」，「成為獲得圓滿菩提的清淨語言」，「主要針對大乘種姓的所化機，為了讓他們獲得圓滿菩提而宣說的方法的清淨語言」。如果這樣定義，那麼第一種情況，大乘的加行道法，因為它符合那個定義。第二種情況，小乘的口訣，因為它符合那個定義。如果不成立，那是因為小乘的乘也是成為獲得圓滿菩提的方法，因為最終會成立為一乘。第三種情況，主要針對不確定的種姓，為了讓他們最終證悟一乘的經，因為它符合所指的定義。之所以符合，是因為有這樣的情況，如《現觀莊嚴論》中說：「圓滿的佛陀們，為不確定者宣說一乘。」如果認為是根本，那麼不確定的種姓就會變成大乘的種姓。第二，在三菩提中，主要成為獲得圓滿菩提的清淨語言。從本質上分，有大乘的佛經和論典兩種。從對境上分，有引導修行者自身本性的口訣等十種。從教授方式上分，有教授的口訣和隨後教授的口訣兩種。這兩者的區別在《日光論》中說：為了圓滿修持正確獲得的功德，完全不退失。
English
Da pa ni ghyen don chir. This verse should be Mahayana mind generation. Therefore, if it is a pith instruction, it must be speech, because this is the correct teaching of the Dharma friend, and practicing according to the pith instruction is also the most important of this pith instruction, so it is said. In the commentary on Entering the Bodhisattva's Way, it says: Teaching the Dharma in order to understand is a pith instruction. Here, too, the scriptures are quoted, praying to the Three Jewels for teachings, etc. Also, if the content of the pith instruction is a pith instruction, then it must be a pith instruction. Because the content is the pith instruction of meaning, then it must be a pith instruction. If you think so, then the content of the scripture must be the scripture. The second part has two aspects: refutation and establishment. First, regarding the definition of Mahayana pith instructions, some people think that it is "becoming a method for obtaining perfect enlightenment," "a pure language that enables the attainment of perfect enlightenment," "a pure language of the method that mainly targets disciples of the Mahayana lineage and teaches them how to attain perfect enlightenment." If defined in this way, then in the first case, the Mahayana path of application, because it meets that definition. In the second case, the pith instructions of the Hinayana, because it meets that definition. If it is not established, it is because the vehicle of the Hinayana is also a method for attaining perfect enlightenment, because it will eventually be established as the One Vehicle. In the third case, the sutra that mainly targets uncertain lineages in order to ultimately realize the One Vehicle, because it meets the definition of the signified. The reason it meets is because there is such a situation, as it says in the Ornament of Realization: "Perfect Buddhas teach the One Vehicle to those who are uncertain." If you think it is fundamental, then the uncertain lineage will become the Mahayana lineage. Second, among the three enlightenments, the pure language that mainly becomes the attainment of perfect enlightenment. From the perspective of essence, there are two types: the Mahayana sutras and treatises. From the perspective of the object, there are ten types, such as the pith instruction that guides the practitioner's own nature. From the perspective of the method of instruction, there are two types: the pith instruction of instruction and the subsequent pith instruction. The difference between these two is stated in the Sunlight Treatise: In order to fully cultivate the virtues that have been correctly obtained, without any loss.