Tibetan
དོན་གསལ་ལས། སེམས་བྱུང་མིན་པར་ཐལ། སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་ཐལ་བ་བཀོད་ནས་བདེན་མོད་ཀྱི་ཞེས་པའི་ལན་བཏབ་པའི་ཕྱིར། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་སེམས་བྱུང་ལ་བཞེད་དེ། བྱང་ས་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་མཆོག་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ་ཞེས་དང་། དོན་གཉིས་ལྡན་པའི་སེམས་བྱུང་བ་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། དབྱིག་གཉེན་གྱིས། ཡོན་ཏན་གཅིག་དང་གཉིས་ལ་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ་ཞེས་སོ། །ཤཱནྟི་པས། སེམས་སེམས་བྱུང་གཉིས་ཀ་ལ་འདོད་དེ། དག་ལྡན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སེམས་ནི་འདོད་པ་དང་ཡིད་དོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བས་ན་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལས་ལ་བཤད་ན་གཙོ་བོ་སེམས་དང་། སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱས་པས་ན་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་བྱེད་པ་ལ་བཤད་ན། སེམས་བྱུང་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པས། གཉིས་ཀས་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་མི་འདོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག སེམས་བྱུང་སེམས་པ་ཡིན་ན་སེམས་བསྐྱེད་མིན་དགོས་པར་ཐལ། སེམས་བྱུང་ཡིན་ན་སེམས་བསྐྱེད་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་བདེན་མོད་ཀྱི་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ཁས་བླངས། བསལ་བ་ད་ལྟ་ཁས་བླངས་ཟེར་རོ། །བསལ་བ་ད་ལྟ་ཁས་བླངས་པའི་དོན་དེ་སེམས་བྱུང་སེམས་པ་ཡིན་ན། སེམས་བསྐྱེད་མིན་དགོས་ན། སེམས་བྱུང་སེམས་པ་དེས་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་མི་འདོར་བ་བུད་ཅེས་འབུད་དམ། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་སེམས་བྱུང་སེམས་པ་ཡིན་ན་སེམས་བསྐྱེད་མིན་དགོས་པ་བུད་ཅེས་འབུད། དང་པོ་ལྟར་ན་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གིས་རྗེས་དཔག་གི་སྒྲ་དོན་འདོར་བར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན་རྗེས་དཔག་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། དབྱིག་གཉེན་གྱི་ལུགས་ལ་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གསུམ་གྲུབ་པར་སྟོན་པའི་མདོ་ཡིན་ན། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གསུམ་གྲུབ་པར་སྟོན་པའི་མདོ་ཡིན་ན། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་དང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་ཞིང་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ལ་དམིགས་པའི་འདོད་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་བྱུང་བའི་གཙོ་བོ་རྣམ་རིག་དེ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་བ་ལ། བུ་ན་རེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀག་ནས་
Chinese
《义明》中说：不是心所，因为是发心。因为立了这样的太过，回答说“虽然真实”。无著昆仲认为发心是心所。《菩萨地》中说：菩萨们的愿望之最胜是发心。在“具有二义的心所”的解释中，世亲说：心是具有缘于一和二功德的，是发心。寂天认为，发心既是心也是心所。《集学论》中说：所谓发心的事物，心是意欲和意。而且，因为是所生起，所以称为发心，从业的角度来说，主要是心。因为已经生起了发心，所以称为发心，从能的角度来说，是属于心所的。因此，两者都没有舍弃发心的词义。其中一些人说：如果心所是心，那么必须不是发心。因为如果是心所，那么必须不是发心。在“虽然真实”的时候承认了宗法。现在说遮破就是承认。如果遮破现在承认的道理，心所是心，那么必须不是发心，那么这个心所的心是否会舍弃发心的词义呢？按照无著昆仲的观点，如果心所是心，那么必须不是发心，是否会舍弃呢？如果按照第一种说法，那么他利的比量会舍弃比量的词义，因为如果是那样，那么必须不是比量。如果按照第二种说法，按照世亲的观点，如果是最终宣说成立三乘的经典，那么必须是了义经，因为如果是最终宣说成立三乘的经典，那么必须是了义经。对于第二种说法，有遮破、安立、舍弃三种。第一种是，有些人说，显现为他利圆满和圆满菩提的自性，并且与缘于他利而缘于圆满菩提的意欲相应而生的主要识，是大乘发心的体相。对此，（对方）说：补特伽罗，法，你相续中没有大乘发心，因为你没有显现圆满菩提的自性。这样遮破后
English
In the Don Sel, it says: "It is not a mental factor, because it is bodhicitta." Because it stated such a consequence and replied, "Although it is true." The brothers Asanga consider bodhicitta to be a mental factor. In the Bodhisattvabhumi, it says: "The best of the aspirations of bodhisattvas is bodhicitta." In the commentary on "mental factor possessing two meanings," Vasubandhu says: "The mind that possesses focusing on one or two qualities is bodhicitta." Shantideva considers it to be both mind and mental factor. In the Compendium of Trainings, it says: "The object of bodhicitta, the mind, is intention and mind." Moreover, because it is to be generated, it is called bodhicitta. From the perspective of action, it is mainly the mind. Because bodhicitta has been generated, it is called bodhicitta. From the perspective of the agent, it belongs to the mental factor. Therefore, both do not abandon the meaning of the word bodhicitta. Some say: If a mental factor is a mind, then it must not be bodhicitta. Because if it is a mental factor, then it must not be bodhicitta. The sign was admitted as true in the context of "although true." Now, refutation is said to be admission. If the meaning of the currently admitted refutation is that if a mental factor is a mind, then it must not be bodhicitta, then does that mental factor mind abandon the meaning of the word bodhicitta? According to the view of the brothers Asanga, if a mental factor is a mind, then it must not be bodhicitta, is it abandoned? If according to the first, then inference for the benefit of others would abandon the meaning of the word inference, because if that were the case, then it must not be inference. If according to the second, according to Vasubandhu's view, if it is a sutra that ultimately demonstrates the establishment of the three vehicles, then it must be a sutra of definitive meaning, because if it is a sutra that ultimately demonstrates the establishment of the three vehicles, then it must be a sutra of definitive meaning. Regarding the second, there are three: refutation, establishment, and abandonment. The first is that some say that the main consciousness that appears as the nature of perfect benefit for others and perfect enlightenment, and arises in conjunction with the intention that focuses on perfect enlightenment for the benefit of others, is the characteristic of Mahayana bodhicitta. To this, (the opponent) says: Individual being, dharma, you do not have Mahayana bodhicitta in your continuum, because the nature of perfect enlightenment does not appear to you. Having refuted in this way
Tibetan
རང་ལུགས་ལ། གཙོ་བོ་རྣམ་རིག་གང་ཞིག གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ལ་དམིགས་པའི་འདོད་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་བྱུང་བའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ལ་མ་ཁྱབ་པ་མིན་ཏེ། གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་འདོད་པར་བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས། དེ་ལ་ཁ་ཅིག ས་དང་པོའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཟུར་ཕྱི་མར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། རྒྱན་ལས། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རབ་མཉེས་བྱས། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་རབ་བསགས། །ཆོས་ལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ནི། །སྐྱེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དམ་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར། འོ་ན་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་ན་སེམས་བྱུང་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། རྒྱན་ལས། དོན་གཉིས་ལྡན་པའི་སེམས་བྱུང་པ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག ས་དང་པོའི་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་ཆོས་ཅན། ཟུར་ཕྱི་མར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཞན་དོན་དང་རྫོགས་བྱང་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། དེའི་རྣམ་པ་སྣང་བར་ཐལ། འདོད་ན། མཐར་ཐུག་དཔྱད་པའི་སློབ་པའི་ཡེ་ཤེས་མིན་པར་ཐལ་ལོ་ཟེར་ན། སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ས་དང་པོའི་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་ཆོས་ཅན། སྦྱིན་པ་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ཐལ། སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་ན། སྔ་མ་བཞིན་བསྒྲེའོ། །མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ་ཏེ། དེ་འདྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་དེ་ཕར་ཕྱིན་རེ་རེའི་ནང་དུ་ཕར་ཕྱིན་ལྔ་ལྔ་ཚང་བར་བསྡུས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཉམས་ལེན་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ལ་དམིགས་པའི་གཙོ་བོ་རྣམ་རིག་གཞག་པ་ལ། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་འཇུག་ཁ་མའི་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཡོད་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ལ་མཚན་ཉིད་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀག་ནས་རང་ལུགས་ལ། གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ལ་མྱོང་བ་ཐོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་དམིགས་པའི་འདོད་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་གཙོ་བོ་རྣམ་རིག་ཟེར། འོ་ན་མྱང་བ་ཐོན་པའི་དོན་དེ་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་དམིགས་པའི་བློ་དེ་རྒྱུན་རིང་དུ་གོམས་པ་ལ་བྱེད་དམ། བློ་དེ་ལ
Chinese
就自宗而言，主要的识是哪种呢？是与缘他利而希求圆满菩提的欲乐相应的识。并非不周遍于佛陀的菩提心，因为已经发愿为利他而证得圆满菩提。如是说。对此，有些人说，初地菩萨相续中的无分别智，是所立宗法，应成过式。因为它是所诠之故，即因为它是大乘的胜义菩提心之故。若不承认，则应成彼过。庄严经论中说：圆满佛陀极欢喜，福德智慧资粮积，于法无分别之智，为生彼故立为胜。如是说之故。如果这样，若是大乘菩提心，则应是心所。庄严经论中说：具二义之心所。如是说之故。又有些人说，初地的胜义菩提心，是所立宗法，应成过式。因为它是所诠之故。若承认，则应成以利他与圆满菩提为实境。若承认，则应成彼之行相显现。若承认，则应成非为究竟决择的学道之智。若如是说，则与布施波罗蜜多相应的初地胜义菩提心，应成以布施为实境。因为是与布施波罗蜜多相应的菩提心之故。周遍承许。若承认，则如前推论。若不承认，则应成彼过，因为有如是之故。因为有与布施波罗蜜多相应的，以苦法忍所摄的意之识，即因为大乘见道于苦谛之法忍，彼于每一波罗蜜多中，圆满摄集五五波罗蜜多而修习的特殊修法之故。又于安立缘他利而缘圆满菩提的主要识时，有些人说，趣入大乘道之初的声闻阿罗汉相续中，应有大乘菩提心。因为彼之相续中有彼之体性之故。如是遮破后，就自宗而言，说是以于利他而证得圆满菩提生起体验之方式而缘的欲乐，及与彼相应的识是主要的识。那么生起体验之义，是指缘利他而证得圆满菩提之心长期串习吗？还是指彼心
English
According to our own system, which is the main consciousness? It is the consciousness that corresponds to the desire to aim for complete enlightenment for the sake of others. It is not that it does not pervade the Bodhicitta of the Buddhas, because it has already been vowed to attain complete enlightenment for the sake of others. So it is said. To this, some say that the non-conceptual wisdom in the continuum of the first ground Bodhisattva is the subject of the thesis, and it should be the fallacy of the consequent. Because it is the signified, that is, because it is the ultimate Bodhicitta of the Mahayana. If it is not established, then it should be that fallacy. The Ornament of Sutras says: The complete Buddha is very pleased, the accumulation of merit and wisdom is accumulated, the non-conceptual wisdom of the Dharma, for the sake of its birth, it is considered supreme. So it is said. If so, if it is the Mahayana Bodhicitta, then it must be a mental factor. The Ornament of Sutras says: A mental factor with two meanings. So it is said. Again, some say that the ultimate Bodhicitta of the first ground is the subject of the thesis, and it should be the fallacy of the consequent. Because it is the signified. If you admit it, then it should be that it takes the benefit of others and complete enlightenment as its object. If you admit it, then it should be that its aspect appears. If you admit it, then it should be that it is not the wisdom of the learning path that ultimately decides. If you say so, then the ultimate Bodhicitta of the first ground, which is in accordance with the perfection of generosity, should be that it takes generosity as its object. Because it is the Bodhicitta that is in accordance with the perfection of generosity. The pervasion is admitted. If you admit it, then infer as before. If it is not established, then it should be that fallacy, because there is such a thing. Because there is the mind consciousness that is in accordance with the perfection of generosity, which is included in the forbearance of suffering, that is, because the Mahayana path of seeing, the forbearance of the Dharma on suffering, in each perfection, the five perfections are completely collected and practiced as a special practice. Again, when establishing the main consciousness that aims at complete enlightenment for the sake of others, some say that there should be Mahayana Bodhicitta in the continuum of the Hearer Arhat who is at the beginning of entering the Mahayana path. Because that continuum has that characteristic. After refuting this, according to our own system, it is said that the desire that is aimed at in the way of experiencing the attainment of complete enlightenment for the sake of others, and the consciousness that corresponds to it, is the main consciousness. Then, does the meaning of experiencing the attainment mean that the mind that aims at complete enlightenment for the sake of others is accustomed to for a long time? Or does it mean that mind