Tibetan
་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཁ་ཅིག ལམ་ཤེས་ཀྱི་མ་མཐའི་ས་མཚམས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་འབྲིང་ནས་ཡོད་དེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་དེ་ལམ་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེ་རུང་གི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། གེགས་ང་རྒྱལ་མངོན་གྱུར་བ་དང་བྲལ། མཐུན་རྐྱེན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད། རྒྱུ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་ལྡན་པའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་པོ་གསུམ་ལམ་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཡན་ལག་མིན་པར་ལམ་ཤེས་སྐྱེ་རུང་ཙམ་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ཐལ། མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་འཇུག་ཁ་མའི་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་ཐལ། ལམ་ཤེས་སྐྱེ་རུང་གི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ས་གཉིས་པའི་བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། རྣམ་མཁྱེན་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ། འགལ་རྐྱེན་མཐོང་སྤངས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ། མཐུན་རྐྱེན་རྣམ་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས། རྒྱུ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། ཡང་ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ན་ལམ་ཤེས་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ན་ལམ་ཤེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ན་ལམ་ཤེས་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ན་ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ན་ལམ་ཤེས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་དུ་འཇུག་ཁ་མའི་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། ལམ་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། ཡང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ན་ལམ་གསུམ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་ཡོད་པར་ཐལ། དེར་ལམ་ཤེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱི་འགྲེལ་ཆེན་ལས། ཐབས་བྱུང་དེ་རྒྱུ་ལྐོག་གྱུར་པ། །དེ་འཆད་པ་ནི་བཀའ་བ་ཡིན། །ཞེས་པའི་ལུང་ཁུངས་སུ་མཛད་ནས། ལམ་ཤེས་ཡིན་ན་ལམ་གསུམ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་དགོས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་བུ་དགེ་གཉིས་ན་རེ། གཞི་ཤེས་ཡིན་ན་ཐེག་དམན་གྱི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ། ལམ་ཤེས་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ། རྣམ་མཁྱེན་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་སོ་སོར་གསུངས་པ་དང་། ལུས་རྣམ་གཞག་ཏུ། ཐུབ་པའི་རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཉིད། །ཅེས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་རྣམས་ཀྱི། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ནི་དེ་འདྲར་བཤད། །ཅེས་དང་། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་མཐོང་བའི་ལམ། །ཞེས་དང་། མདོ་ལས་ཀྱང་། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་ན། རྣམ་མཁྱེན་ཆོས་ཅན། རྫོགས་སྨིན་སྦྱངས་གསུམ་མ་བྱས་པར་ཐལ་བ་དང་། ཡང་དག་མཐའ་མངོན་དུ་མ་བྱས་པར་ཐལ། ལམ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་མི་བྱེད་པའི་རྟེན་ཅན་ཞེས་དང་། སྨོན་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མ་བྱས་པ་དང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར། འོ་ན་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་པོ་དེ་ཉན་ཐོས་ཁོ་ནའི་རྟོགས་པ་དང་། གཉེན་པོའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་སོ་བཞི་པོ་དེ་བྱང་སེམས་ཁོ་ནའི་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། སློབ་མ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་རིམ་བཞིན་ཏེ། །སུམ་ཅུ་བདུན་དང་སུམ་ཅུ་བཞི། །སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་དག་ཏུ་བཞེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཆོས་ཅན། ཉན་རང་གི་རིགས་ཅན་ཉེར་ཞི་གཉིས་སུ་ཁྲིད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཐལ། གཞི་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འདོད་པ་རྣམས་གཞི་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་བཅས་པ་དང་། ཕུང་པོ་མེད་པའི་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གཞི་ཤེས་ཡིན་ན་འབྲས་ཡུམ་ལ་རིང་བའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན་ཐེག་དམན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་ཞེས་པ་འདི་གཞི་ཤེས་སྟོན་བྱེད་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །བཞི་པ་ལ། ལོ་ཆེན་ན་རེ། གང་ཟག་སོ་སོའི་རྒྱུད་ཀྱི་མཁྱེན་གསུམ་ཐ་དད་ཡིན་པ་ལ་རྩོད་པ་མེད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་སའི་མཁྱེན་པ་གསུམ་པོ་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་སའི་གཞི་ཤེས་དེས་གཞི་ཁོ་ན་ཤེས་ལམ་དང་རྣམ་པར་མི་ཤེས། སངས་རྒྱས་སའི་ལམ་ཤེས་དེས་གཞི་དང་རྣམ་པར་མི་ཤེས་ཞེས་ཟེར། དེ་ལ་ཨར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ན་རེ། རྣམ་མཁྱེན་དེས་གཞི་ཤེས་སམ་མི་ཤེས་ཤེས་ན་གཞི་ཤེས་སུ་འགྱུར། མི་ཤེས་ན་དེ་ཆོས་ཅན། བརྟེན་པ་རྣམ་པ་མི་ཤེས་པར་ཐལ། རྟེན་གཞི་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཉིད་ལ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འབྱེད་པ་མིན་པར
Chinese
因此。第二，有些人认为，道智的最低界限是从大乘的资粮道中品开始的，因为安住于大乘资粮道下品的菩萨是能够真正生起道智的人。如果不成立，那么这个法。理由是，远离了障碍——我慢的显现，具备顺缘——发起殊胜菩提心，以及具备自性住种姓的所依之人。如果不周遍，那么道智的最初三个支分不是真正生起道智的支分，而是仅仅能够生起道智的支分。因为不周遍。如果承认，那么进入大乘道的声闻阿罗汉，应当发起殊胜菩提心，因为是能够生起道智的所依之人。他们这样说。那么，二地菩萨，应当是真正生起一切智的所依之人，因为远离了违品——见断之障，生起了顺缘——无分别智，以及是具备自性住种姓之传承的人。周遍是承认的。而且，如果是道智的加行，那么必须是道智，因为大乘的资粮道中有道智。如果承认，那么大乘的资粮道下品中应当有道智，因为那里有道智的加行。有些人说，大乘资粮道下品中有道智。进入大乘资粮道的声闻阿罗汉，应当是真正生起道智的所依之人，因为是大乘资粮道下品真正生起的所依之人。周遍是承认的。而且，大乘资粮道中，应当有以离分别、不颠倒的方式证悟三道的智慧，因为那里有道智。周遍，因为导师的《释论》中引用了“方便生起彼为因，彼之宣说乃教言”作为教证，并说如果是道智，那么必须以离分别、不颠倒的方式了知三道。第三，布德格二者说，如果是基智，那么一定是小乘的智慧。如果是道智，那么一定是菩萨的智慧。如果是一切智，那么一定是佛的智慧。在赞颂的场合中，
English
Therefore. Secondly, some argue that the lowest limit of the Path-Knowledge (lāmashé) starts from the middle level of the Mahāyāna Accumulation Path (tsoklam), because a Bodhisattva abiding in the lower level of the Mahāyāna Accumulation Path is a person who can genuinely generate Path-Knowledge. If it is not established, then this dharma. The reason is that it is free from the manifestation of the obstacle - arrogance, possesses the conducive condition - generating the supreme Bodhicitta, and is a person who is the basis possessing the inherent nature lineage. If it is not pervasive, then the first three branches of the Path-Knowledge are not branches that genuinely generate Path-Knowledge, but only branches that can generate Path-Knowledge. Because it is not pervasive. If accepted, then a Śrāvakā Arhat who enters the Mahāyāna path should generate the supreme Bodhicitta, because he is a basis for generating Path-Knowledge. They say so. Then, a Bodhisattva on the second ground should be the basis for genuinely generating Omniscience (rnamkhyen), because he is free from the opposing factor - the obscuration of what is to be abandoned by seeing, has generated the conducive condition - non-conceptual wisdom, and is a person who possesses the lineage of inherent nature. The pervasiveness is acknowledged. Moreover, if it is the application of Path-Knowledge, then it must be Path-Knowledge, because there is Path-Knowledge in the Mahāyāna Accumulation Path. If accepted, then there should be Path-Knowledge in the lower level of the Mahāyāna Accumulation Path, because there is the application of Path-Knowledge there. Some say that there is Path-Knowledge in the lower level of the Mahāyāna Accumulation Path. A Śrāvakā Arhat who enters the Mahāyāna Accumulation Path should be the basis for genuinely generating Path-Knowledge, because he is the basis for genuinely generating the lower level of the Mahāyāna Accumulation Path. The pervasiveness is acknowledged. Moreover, in the Mahāyāna Accumulation Path, there should be the wisdom that realizes the three paths in a way that is free from conceptualization and non-erroneous, because there is Path-Knowledge there. It is pervasive, because in the Master's Great Commentary, "The means arise, that is the cause hidden, the explanation of that is the teaching," is cited as scriptural authority, and it is said that if it is Path-Knowledge, then one must know the three paths in a way that is free from conceptualization and non-erroneous. Thirdly, Bu and Ge both say that if it is Ground-Knowledge, then it must be the wisdom of the Lesser Vehicle. If it is Path-Knowledge, then it must be the wisdom of a Bodhisattva. If it is Omniscience, then it must be the wisdom of a Buddha. In the context of praise,
Chinese
对于三智之所依补特伽罗各自所说，在《身差别论》中说：“能仁的一切种智，以及菩萨智者们的道智，就是那样宣说的。声闻等见道。”经中也说：“一切智就是声闻和独觉的。”等等，因为这样说了。否则，一切种智，成为所立，没有做圆满成熟净治三事，成为太过，没有现证真实边际，成为太过，因为是道智的缘故。周遍：因为道智本身就是一切乘的决定生起，并且不是现量实性的所依，以及没有圆满发愿等等，因为这样说了。那么，三十七菩提分就是声闻独有的证悟，以及三十四对治道等就是菩萨独有的证悟，成为太过。因为“对于弟子菩萨和佛陀们次第是，三十七和三十四，认为有三十九。”这样说了的缘故。声闻阿罗汉的现证，成为所立，是引导声缘种姓进入二寂灭，成为太过，因为是基智的缘故。周遍：因为想要从痛苦中解脱的那些人，完全了知一切基无生，具有蕴和没有蕴等等，因为这样说了。又，如果是基智，就必须是远离果母的基智，成为太过。如果是那样，就必须是小乘相续的基智，因为这样。如果承认，那么，“此岸彼岸”这个就成为不是基智的能诠，成为太过了。第四，大译师说：对于各个补特伽罗相续的三智是各别的，没有诤论，成佛地的三种智慧，也是体性各别的，成佛地的基智，仅仅了知基，不了知道和相，成佛地的道智，不了知基和相，这样说。对此，阿等人说：一切种智了知基智还是不了知？如果了知就成为基智。如果不了知，那么，那个成为所立，成为不了解所依的相，因为不了解所依基的缘故。不是在佛陀的一个智慧本身上分出三种智慧的相。
English
Regarding the individuals who are the basis of the three wisdoms, it is said separately. In the "Distinction of Bodies," it says, "The all-knowing wisdom of the Sage, and the path-wisdom of the wise Bodhisattvas, are taught as such. The path seen by the Hearers, etc." And in the Sutra, it also says, "The all-knowing wisdom is that of the Hearers and Solitary Buddhas," etc., because it is said so. Otherwise, the all-knowing wisdom, the subject of debate, would be too extensive in not having completed the three aspects of perfection, maturation, and purification, and would be too extensive in not having directly realized the ultimate limit, because it is the path-wisdom. The pervasion is: because the path-wisdom itself is the definite arising of all vehicles, and it is the basis that does not directly realize the suchness, and not having completely fulfilled the aspiration, etc., because it is said so. Then, the thirty-seven factors of enlightenment would be the realization of the Hearers alone, and the thirty-four antidotal paths, etc., would be the realization of the Bodhisattvas alone, which would be too extensive. Because it is said, "For disciples, Bodhisattvas, and Buddhas, respectively, there are thirty-seven, thirty-four, and thirty-nine." The direct realization of the Arhat of the Hearers, the subject of debate, would be leading beings of the Hearer-Solitary Buddha lineage into the two quietudes, which would be too extensive, because it is the basis-wisdom. The pervasion is: because those who desire to transcend suffering completely know that all bases are unborn, with aggregates and without aggregates, etc., because it is said so. Furthermore, if it is the basis-wisdom, then it must be the basis-wisdom that is far from the fruition-mother, which would be too extensive. If that is the case, then it must be the basis-wisdom of the continuum of the Lesser Vehicle, because of that. If accepted, then "this shore, the other shore" would not be the expresser of the basis-wisdom, which would be too extensive. Fourth, the Great Translator says: There is no dispute that the three wisdoms in the continuum of each individual are distinct, and the three wisdoms of the Buddha-ground are also distinct in essence. The basis-wisdom of the Buddha-ground only knows the basis and does not know the path and aspects. The path-wisdom of the Buddha-ground does not know the basis and aspects, so he says. To this, Ar and others say: Does the all-knowing wisdom know the basis-wisdom or not? If it knows, it becomes the basis-wisdom. If it does not know, then that, the subject of debate, becomes not knowing the aspects of the basis, because it does not know the basis of the basis. It is not that the three aspects of wisdom are divided within the single wisdom itself of the Buddha.