Tibetan
ང་། འཆད་པ་པོ་འཆད་སླ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། རྒྱན་གྱི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ངག་འདི་གདུལ་བྱ་དབང་རྣོན་རྒྱན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བཀོད་པ་མིན་པར་ཐལ། གདུལ་བྱ་དབང་རྣོན་དེ་ངག་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བླང་དོར་གྱི་གནས་ལ་འཇུག་པ་ནི། བླང་དོར་གྱི་གནས་ཚད་མས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་དགོས་པའི་ཕྱིར། རིམ་བཞིན་ཁས་བླངས་སོ། །རྩ་བར་འདོད་ན། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཞེས་སོགས་ལ་སོམས་ཤིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག བསྟན་བཅོས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བ་དེ་རྒྱན་གྱི་བརྗོད་བྱའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ལ། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་གཞུང་འདི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་རྣ་བ་དེ་ལྷ་སྦྱིན་དུ་ཐལ། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་རྣ་རྒྱན་དེ་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་རྒྱན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག རྒྱན་གྱི་དགོས་པའི་མཚན་ཉིད། རྒྱན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མདོ་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཞེས་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་ཞེས་དང་། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་སྐབས་སུ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་ཟེར་ན། དང་པོ་ལ། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་རྒྱན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་འགོག་བདེན་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། རྒྱན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་རྣམ་མཁྱེན་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། རྒྱན་གྱིས་མཐར་ཐུག་གི་དགོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། མ་ཁྱབ་སྟེ། རྒྱན་གྱིས་དགོས་པ་དང་ཉིང་དགོས་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། རྒྱན་གྱི་དགོས་པ་མིན་པར་ཐལ། དེའི་དགོས་པའི་དགོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་དེ་རྒྱན་གྱི་དགོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱན་གྱི་ཉིང་དགོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ཁ་ཅིག རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་མངོན་སུམ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ལ། རྒྱན་གྱི་བརྗོད་བྱ་དགོས་པ་ཉིང་དགོས་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། རྒྱན་གྱི་བཤད་པར་བྱ་བ་དང་། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་བདེ་ལེགས་དང་། རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་རྣམས་སོ། །འབྲེལ་པ་ནི་རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་སྐབས་ཀྱི་དགོས་པ་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལས་མཐར་ཐུག་གི་དགོས་པ་འབྱུང་བའོ། །གསུམ་པ་འདི་བསྟན་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ནི། ལོ་ཙཱ་བ་དཔོན་སློབ་གསུམ་ནི་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ལ་བཞེད་དེ། འགྲེལ་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར། སློབ་དཔོན་ཤཱནྟི་པས། ཡི་གེ་འབྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་སོགས་བཅུ་ལ་བཞེད། ཨར་ནི། རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་ལ་བཞེད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་དང་པོ་ཡིན་པར་ཐལ། འགྲེལ་པར། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་ཁས་བླངས། གཉིས་པ་ལ་ཡི་གེ་འབྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་སོགས་བཅུ་པོ་དེས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོའི་དོན་མ་ལུས་པར་བསྡུས་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྩ་བར། ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །མདོ་དོན་ཞེས་དང་། འགྲེལ་པར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་མདོའི་དོན་མ་ལུས་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གསུམ་པ་འཐད་དེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོའི་དོན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གནས་སྐབས་བརྒྱད་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དམ་བཅའ་དེ་ཡིན་པར་ཐལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། །ཞེས་པའི་ལམ་དེ་རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་ལ་འཇོག་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྒྱན་གྱི་བརྗོད་བྱར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་གཞག་པའི་རིམ་གྱིས་ཉིང་དགོས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་འགྲེལ་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་པོ་དེ་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཡིན་པར་ཐལ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེར་ཐལ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་སོ། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ནི། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ས་མཚམས་དང་། མཚན་ཉིད་གཉིས། དང་པོ་ནི། གསེར་ཕྲེང་པ་ན་རེ། སློབ་ལམ་ན་ཤེར་ཕྱིན་མེད་ན་སྦྱིན་
Chinese
我，因为讲者容易讲解的缘故。第二，关于庄严的赞颂之语，这并非是为了让调伏对象中的利根者进入《现观庄严论》而安排的，因为调伏对象中的利根者并非仅仅依靠言语就能进入论典，他们进入取舍之处，必须通过量确定的方式进入取舍之处。依次承认。如果想要在根本上承认，那么就思考“追随佛法者们”等等。第二是，有些人认为，论典《现观庄严论》所要确立的内容，是庄严的所诠义的定义。有些人认为，大乘发心，是所诠义，因为它是大乘修行的目标。如果承认，那么“发心乃为利他故”这句经文就成了《现观庄严论》的内容了。他们说，这是因为承认这个观点。那么，提婆达多的耳朵就是提婆达多了，因为提婆达多的耳环是提婆达多的庄严。有些人认为，庄严的必要性的定义是，依靠对庄严的听闻和思考，能够轻松地理解经文的意义，以及证悟那个意义的证悟，以及依靠庄严在暂时获得的功德。如果是这样，那么第一，狮子贤论师，是那个定义的例子。第二，依靠对庄严的听闻和思考而获得的灭谛，是所诠义。第三，依靠对庄严的听闻和思考而获得的遍智，是所诠义。如果不成立，那么它，是庄严的最终必要性。有人反驳说，不周遍，因为庄严的必要性和最极必要性是相违的。如果这样说，那么依靠庄严而获得的遍智的加行道，不是庄严的必要性，因为它是那个必要性的必要性。承认周遍。如果不成立，那么依靠庄严而获得的遍智的资粮道，是庄严的必要性。对于庄严的最极必要性的定义，有些人认为是，依靠庄严，八现观能够现前。如果是这样，那么狮子贤论师，是那个定义的例子。就自宗而言，庄严的所诠
English
I, because it is easy for the speaker to explain. Secondly, regarding the words of praise for the ornament, it is not arranged to allow the sharp-witted disciples to enter the Ornament, because the sharp-witted disciples do not enter the treatise merely by relying on words. Their entry into the place of acceptance and rejection must be through a means of ascertainment. Admit sequentially. If you want to admit at the root, then think about "those who follow the Dharma" and so on. The second is that some people think that what the treatise Ornament for Clear Realization is to establish is the definition of the object of the Ornament. Some people think that the Mahayana mind of enlightenment is the object, because it is the goal of Mahayana practice. If you admit, then the scripture "The mind of enlightenment is for the sake of others" becomes the content of the Ornament for Clear Realization. They say this is because they admit this view. Then, Devadatta's ear is Devadatta, because Devadatta's earring is Devadatta's ornament. Some people think that the definition of the necessity of the Ornament is that by relying on hearing and thinking about the Ornament, one can easily understand the meaning of the scriptures, and the realization of that meaning, and the merits temporarily obtained by relying on the Ornament. If so, then first, the teacher Simhabhadra is an example of that definition. Second, the cessation truth obtained by relying on hearing and thinking about the Ornament is the object. Third, the omniscient wisdom obtained by relying on hearing and thinking about the Ornament is the object. If it is not established, then it is the ultimate necessity of the Ornament. Someone objects that it is not pervasive, because the necessity and the ultimate necessity of the Ornament are contradictory. If you say so, then the path of application of omniscient wisdom obtained by relying on the Ornament is not the necessity of the Ornament, because it is the necessity of that necessity. Admit pervasiveness. If it is not established, then the path of accumulation of omniscient wisdom obtained by relying on the Ornament is the necessity of the Ornament. For the definition of the ultimate necessity of the Ornament, some people think that by relying on the Ornament, the eight clear realizations can be manifested. If so, then the teacher Simhabhadra is an example of that definition. In our own system, the object of the Ornament
Chinese
所需之义，究竟之义，根本之义三者的体性次第是：对庄严进行解释，以及依靠庄严所获得的安乐，还有依靠庄严所获得的果——法身。关系是依靠庄严而产生暂时的需要，并由此产生最终的需要。第三，关于所说的这十种法行：译师上师三人认为是十度，因为注释中说：“是成办菩提心和布施等的行为”。夏瓦日巴论师认为是书写文字、供养、布施等十种。阿日则认为是象征一切智的十法。以上三种观点中，第一种观点认为菩提心是十法行中的第一个，因为注释中说：“菩提心”等等。三种观点都承认。第二种观点认为书写文字、供养、布施等十者已经完全涵盖了般若经的意义，因为有这样的承诺。这是周遍的，因为根本颂中说：“十法行之体性，经义”，以及注释中说：“般若波罗蜜多经的意义，完全是八现观之体性，菩提心”。因此，第三种观点是合理的，因为大疏中说：“十万颂等的经义，菩提心和窍诀等成办之自性，以八种阶段的差别来区分的一切”。再次，那个承诺是正确的，因为“一切种智道”中的道，安立为象征一切智的十法是合理的。这是周遍的，因为注释中说：对庄严所说之义进行忆念的智慧，按照次第就能获得究竟之义。有人说：象征一切智的十法是成办的行为，因为（注释中）说布施等是成办的行为。答：是这样的，因为大疏中说：“菩提心和窍诀等是成办的自性”。周遍是承认的。在“般若波罗蜜多”的时候，般若的界限和体性有两个。第一个是金鬘论师说：在有学道中，如果没有般若，那么布施
English
The nature of the three necessities—the needed meaning, the ultimate meaning, and the fundamental meaning—in order, are: to explain the Ornament, the happiness obtained by relying on the Ornament, and the fruit obtained by relying on the Ornament—the Dharmakaya. The relationship is that by relying on the Ornament, temporary needs arise, and from that, ultimate needs arise. Third, regarding the ten practices mentioned here: The three translators and teachers consider them to be the ten perfections, because the commentary says, "It is the practice of accomplishing bodhicitta and generosity, etc." Teacher Shantipa considers them to be writing letters, making offerings, giving generosity, etc. Ar considers them to be the ten dharmas that symbolize omniscience. Among these three views, the first view is that bodhicitta is the first of the ten practices, because the commentary says, "Bodhicitta," etc. All three views are accepted. The second view is that the ten, such as writing letters, making offerings, and giving generosity, completely encompass the meaning of the Prajnaparamita Sutra, because of that commitment. This is pervasive, because the root text says, "The essence of the ten practices, the meaning of the Sutra," and the commentary says, "The meaning of the Prajnaparamita Sutra is entirely the nature of the eight realizations, bodhicitta." Therefore, the third view is reasonable, because the Great Commentary says, "The meaning of the hundred thousand verses, etc., the nature of accomplishing bodhicitta and instructions, etc., all divided by the distinctions of the eight stages." Again, that commitment is correct, because it is reasonable to establish the path in "All-Knowingness Path" as the ten dharmas that symbolize omniscience. This is pervasive, because the commentary says that by placing the meaning spoken of in the Ornament on the wisdom of mindfulness, one will gradually obtain the ultimate meaning. Someone says: The ten dharmas that symbolize omniscience are practices to be accomplished, because it says that generosity, etc., are practices to be accomplished. Answer: That is so, because the Great Commentary says, "Bodhicitta and instructions, etc., are the nature to be accomplished." The pervasiveness is accepted. In the context of "Prajnaparamita," there are two: the boundary and the nature of Prajna. The first is what the Golden Garland master says: In the path of learning, if there is no Prajna, then generosity