Chinese
如果成立，那么，无明习气的地基应是无明的种子，因为没有成立的缘故。如果承认，那么，该法，不应是无明的种子，因为不是烦恼障的种子，而是所知障的缘故。常遍承认。声闻有学圣者们不应是僧伽僧宝，因为声闻的见道没有断尽烦恼障俱生之种子的缘故。如果没有成立，那么，在此成立，声闻见道者没有断除它的缘故，因为声闻见道者是具有它的真实对治之相续的补特伽罗的缘故。无明习气的种子应是随眠的烦恼障，因为是菩萨圣者为了利益他者而特意修持不舍弃的障碍之习气的缘故。如果没有成立，那么，该法，在此成立，因为是菩萨圣者为了利益他者而转生之因的障碍之习气的缘故。再说，无明习气的地基应是所知障，因为《入行论释》中说：“对于它，无明之习气是断除所知之障碍。”如果这样说，确实如此。随眠的烦恼障也应是所知障，因为《宝性论》中，在认识所知障时说：“是近分的烦恼习气。”有些人说，如果以下劣道为前提，那么声缘阿罗汉的断证之种类圆满和获得一切相智是同时的，因为声缘阿罗汉断尽了烦恼障，并且没有以下劣道为前提的菩萨圣者在没有获得一切相智之前没有断除烦恼障的缘故，因为《摄类学》中说：“同时断除烦恼和所知之障碍，同时成为阿罗汉和彼者。”如果这样说，如果断除了束缚轮回的烦恼障，那么应遍及断尽烦恼障，凡是声闻阿罗汉断尽烦恼障，他没有断尽随眠的烦恼障的缘故。如果承认，那么，就承认了。没有以下劣道为前提的菩萨圣者，该法，在此成立，因为它的缘故。如果没有成立，那么，在此成立，《宝性论》中说：“圣者断除了死亡和疾病，以及衰老的痛苦，由业和烦恼所生，对于它，没有它，因此没有它。”
English
If it holds true, then, the ground of the ignorance habit should be the seed of ignorance, because it is not established. If you accept, then, that dharma, should not be the seed of ignorance, because it is not the seed of afflictive obscurations, but is the obscuration of knowledge. Constant pervasion is accepted. Hearer trainees, the noble ones, should not be the Sangha Jewel, because the hearer's path of seeing has not exhausted the seeds of the afflictive obscurations of apprehension. If it is not established, then, it is established here, because the hearer's path of seeing has not abandoned it, because the hearer's path of seeing is a person who possesses the continuum of its actual antidote. The seed of the ignorance habit should be the dormant afflictive obscuration, because it is the habit of obscuration that the Bodhisattva Arya deliberately cultivates and does not abandon for the benefit of others. If it is not established, then, that dharma, is established here, because it is the habit of obscuration that is the cause of the Bodhisattva Arya taking rebirth for the benefit of others. Furthermore, the ground of the ignorance habit should be the obscuration of knowledge, because the Commentary on Entering the Middle Way says, "For it, the habit of ignorance is an obstacle to completely cutting off what is to be known." If you say so, it is indeed true. The dormant afflictive obscuration should also be the obscuration of knowledge, because in the Treatise on the Jewel Lineage, when identifying the obscuration of knowledge, it says, "It is the habit of the near afflictions." Some say that if the inferior path is not taken as a prerequisite, then the completion of the types of abandonment and realization of the Hearer and Solitary Realizer Arhats and the attainment of omniscience are simultaneous, because the Hearer and Solitary Realizer Arhats have exhausted the afflictive obscurations, and the Bodhisattva Arya, who has not taken the inferior path as a prerequisite, has not abandoned the afflictive obscurations until he has attained omniscience, because the Compendium of Categories says, "Simultaneously abandon the afflictions and the obscurations of knowledge, simultaneously become an Arhat and that." If you say so, if you abandon the afflictive obscurations that bind samsara, then it should pervade exhausting the afflictive obscurations, whatever Hearer Arhat has exhausted the afflictive obscurations, he has not exhausted the dormant afflictive obscurations. If you accept, then, it is accepted. The Bodhisattva Arya who has not taken the inferior path as a prerequisite, that dharma, is established here, because of that. If it is not established, then, it is established here, the Treatise on the Jewel Lineage says, "The noble ones have completely abandoned the suffering of death and disease, and old age. Born by the power of karma and afflictions, for it, there is no it, therefore there is no it."
Tibetan
ཕྱིར། གཞན་ཡང་། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཆོས་ཅན། བྱང་འཕགས་ཀྱིས་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་མི་སྤོང་རྒྱུའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་ཆོས་ཅན་ཁས། འདོད་ན། བྱང་འཕགས་གཞན་དོན་དུ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱང་འཕགས་ཆོས་ཅན། ལས་ཉོན་གྱིས་དབང་གིས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཁྱོད་གཞན་དོན་དུ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་གྱི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་རིགས་ས་དང་པོ་ནས་རྫོགས་ཀྱང་། དེ་དང་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་གཉིས་ཆར་གྱི་ཉོན་སྒྲིབ་ཟད་པར་མ་སྤངས་ཏེ། བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཉོན་སྒྲིབ་ཟད་པར་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། དགྲ་བཅོམ་གྱི་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པར་ཐལ། ཉོན་སྒྲིབ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཤེས་སྒྲིབ་མ་སྤངས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཐོབ་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོའི་དངོས་བསྟན་ལ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ལས་མ་གསུངས་ཤིང་། དེ་ཉིད་དབུ་མར་འགྲེལ་པ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱིས་སྤངས་རྟོགས་འཆད་པའི་ཚེ་ཉན་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་རིགས་ས་དང་པོ་ནས་རྫོགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཉོན་ཡིད་ཁས་མི་ལེན་ཅིང་། གཉིས་ཀས་ཀྱང་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས། བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཉོན་སྒྲིབ་མ་སྤངས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་དགོས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ནི་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་བ་དང་། གཞན་དོན་དུ་རྟོགས་རིགས་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་འདུས་ཤིང་། དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ས་དང་པོ་ནས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཉོན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དང་སུམ་ཅུ་པའི་རབ་བྱེད་སོགས་སེམས་ཙམ་པའི་གཞུང་རྣམས་ལས་བཤད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཁས་ལེན་པའི་ཚེ་ས་དང་པོ་ནས་ཉན་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་མ་རྫོགས་ཏེ། གཞུང་དེ་དག་ལས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཉོན་ཡིད་སྤངས་པར་གསུང་ཞིང་། ཐེག་ཆེན་གྱིས་ས་བརྒྱད་པ་མ་ཐོབ་བར་དུ་མ་སྤངས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དགོངས་པ་དབུ་མར་འགྲེལ་བའི་ཚེ་ས་དང་པོ་ནས་ཉན་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་རྫོགས་པའི་ཤེས་བྱེད་གང་ཞེ་ན། རྒྱུད་བླར། ས་དང་པོ་ནས་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་
Chinese
复次，再者，圣菩萨相续的系缚轮回之烦恼，是圣菩萨为了利益而特意不舍弃的烦恼，因为是圣菩萨相续的烦恼障。立宗和法称均承认。如果承认，那么圣菩萨是为了他利而成为轮回之因的烦恼。因为承认。如果承认，那么圣菩萨，是以业和烦恼的力量而轮回。因为你的相续的系缚轮回之烦恼，是你为了他利而取轮回之因的烦恼。有些人说，声闻独觉阿罗汉的断证之类，从第一地就圆满，但是，他们和圣菩萨二者都没有完全断除烦恼障，因为没有完全断除习气的烦恼障。那么，声闻独觉阿罗汉，没有获得阿罗汉的果位。因为没有断除烦恼障。这是周遍的，因为不断除所知障，就不能获得一切智。第二，般若经的直接开示中，没有宣说六识，而且，用中观解释般若经的《现观庄严论》在讲解断证时，声闻独觉的断证之类，从第一地就圆满，那时不承认烦恼意，二者也都断除了系缚轮回的烦恼，因为没有断除习气的烦恼是相同的。证悟人无我的究竟必要，是断除系缚轮回的烦恼，以及为了他利而现量了知证悟之类二者，这二者也是从第一地就获得的。烦恼意的相，在《经庄严论》和《三十颂》的论述等唯识宗的论典中宣说，如果承认它，那么从第一地就没有圆满声闻独觉的断证，因为那些论典中说获得阿罗汉时断除烦恼意，大乘说没有获得第八地之前没有断除。如果用中观解释般若经的密意，那么从第一地就圆满声闻独觉的断证的依据是什么呢？在《宝性论》中说，从第一地就断除了系缚轮回的烦恼。
English
Furthermore, the afflictions that bind sentient beings to samsara, which are in the continuum of noble bodhisattvas, are afflictions that noble bodhisattvas intentionally do not abandon for the sake of others, because they are afflictive obscurations in the continuum of noble bodhisattvas. The sign and the subject are accepted. If you accept that, then noble bodhisattvas are afflictions that cause them to be reborn in samsara for the sake of others. Because you accept it. If you accept that, then noble bodhisattvas are reborn in samsara due to the power of karma and afflictions. Because the afflictions that bind you to samsara are the afflictions that cause you to take rebirth in samsara for the sake of others. Some say that the abandonment and realization of Hearers and Solitary Realizers are complete from the first bhumi, but neither they nor the noble bodhisattvas have completely abandoned the afflictive obscurations, because they have not completely abandoned the afflictive obscurations of habit. Then, Hearers and Solitary Realizers have not attained the fruit of Arhatship. Because they have not abandoned the afflictive obscurations. This is pervasive, because if you do not abandon the cognitive obscurations, you will not attain omniscience. Secondly, the explicit teachings of the Perfection of Wisdom Sutras do not mention the six consciousnesses, and when the Ornament of Clear Realization, which explains the Perfection of Wisdom Sutras in the Madhyamaka tradition, explains abandonment and realization, the abandonment and realization of Hearers and Solitary Realizers are complete from the first bhumi, and at that time they do not accept the affliction of the mind, and both have abandoned the afflictions that bind them to samsara, because they are the same in that they have not abandoned the afflictions of habit. The ultimate necessity of realizing the selflessness of persons is to abandon the afflictions that bind one to samsara, and to directly know the types of realization for the sake of others, and both of these are attained from the first bhumi. The nature of the affliction of the mind is explained in the Sutra Ornament and the Treatise on the Thirty Verses, etc., in the Mind-Only treatises, and if you accept it, then the abandonment and realization of Hearers and Solitary Realizers are not complete from the first bhumi, because those treatises say that the affliction of the mind is abandoned when Arhatship is attained, and the Mahayana says that it is not abandoned until the eighth bhumi is attained. If you explain the intention of the Perfection of Wisdom in the Madhyamaka tradition, what is the evidence that the abandonment and realization of Hearers and Solitary Realizers are complete from the first bhumi? In the Uttaratantra, it says that from the first bhumi, the afflictions that bind one to samsara are abandoned.