Tibetan
གཉིས་ལས་དགོས་འབྲེལ་གྱི་གཞུང་གི་མཇུག་ཏུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་དང་། འགྲེལ་ཆེན་ལས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞིའི་ནང་ཚན་དུ་གྱུར་པའི་བརྗོད་བྱ་ངོས་འཛིན་པའི་གཞུང་དུ་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་དེ་ཐོས་ནས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དེ་མདོའི་དགོས་པ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་དུ་ཐལ། དེ་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་མཇུག་ཏུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་འདི་མདོའི་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་ངོས་འཛིན་གྱི་གཞུང་མིན་པར་ཐལ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། དེ་ལྟར་དུ་བཤད་ན་བརྒལ་ལན་གྱི་གཞུང་འདི་རྣམས་མདོ་ལས་དངོས་སུ་འཕྲོས་པའི་གཞུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་ཞི་བ་ཚོལ་རྣམས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་འདི་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ཡིན་པར་ཐལ། རྩ་བའི་དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་མཁྱེན་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྩམ་པ་ཤུགས་ལ་དམ་བཅས་པ་མཁྱེན་གསུམ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་དེའི་ཡུལ་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས་པས་གང་རུང་རེ་རེ་ཁོ་ན་ལ་བརྗོད་བྱར་བྱེད་དམ། གསུམ་ཀ་བརྗོད་བྱར་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན། གཞུང་ལས་དངོས་སུ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། མདོ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅེས་པའི་བརྒལ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་མཆོད་བརྗོད་ལས་འཕྲོས་པའི་བརྒལ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ལན་དུ་དེ་མིན་ཏེ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་འདི་མཆོད་བརྗོད་ལས་འཕྲོས་པའི་བརྒལ་ལན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་དགོས་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་ཡིན་ལ། དེའི་ལན་དུ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དགོས་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞིར་ངོས་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བརྒལ་ལན་གྱི་གཞུང་འདི་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་བརྒལ་ལན་དང་། དགོས་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱོར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་དགོངས་ནས་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་ལས། དགོས་འབྲེལ་གྱི་མཇུག་ཏུ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་མཇུག་དུ་གསུངས་པར་མངོན་ནོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། རྒྱན་གྱི་གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གང་རུང་རེ་རེ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་ན་གཞུང་ལས་དངོས་སུ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་གསུམ་པོ་ཡོད་ཀྱང་། གསུམ་ཀ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་ཅེས་ཁས་བླངས་པ་ལ། ཁ་ཅིག ཆོས་མངོན་པའི་མ
Chinese
再者，因为（这些内容）被安排在必要联系的论典的结尾处。正如《释论大疏》中所说：“一切相智道。”在（解释）这句话时，（这些内容）被认为是识别属于必要等四法范畴之内的所诠释对象的论典。因此这样说。如果那样，（“听闻此等后”等）论典就成了揭示经部必要性的论典，因为它们被安排在礼赞偈的结尾处。这一前提是被认可的。（“一切相智道”等）论典就成了不是识别经部必要等四法的论典，因为《释论大疏》中说，如果那样解释，这些辩论解答的论典就是直接从经部中引申出来的论典。因此，（这一前提）是普遍成立的。（“声闻寻求寂静者”等）偈颂就成了经部的礼赞，因为这是根本立宗。这是普遍成立的，因为（经中）说，如此顶礼和赞颂是先导。第二，在礼赞的场合，如果将以三智作为所诠释对象的论著（《现观庄严论》）以粗略的方式立宗，那么在确定三智时，必须确定它的对境，那么是只将其中任何一个作为所诠释对象呢？还是三个都作为所诠释对象？如果是第一种情况，那么存在论典中直接陈述的过失。如果是后一种情况，那么存在与经部重复的过失。在这两个辩论中，第一个是源于礼赞的辩论，而作为对它的回答，“那不是”等论典，就是源于礼赞的辩论解答。第二个是必要联系的连接，而作为对它的回答，（“一切相智道”等）是从必要性引申出来，从而识别必要等四法。因此，这些辩论解答的论典考虑到礼赞的辩论解答和必要联系的连接走向同一个方向，所以在两个《释论大疏》中，是在必要联系的结尾处宣说的，而在这里，则明显是在礼赞的结尾处宣说的。那不是，因为什么缘故？在（“因为什么”的）场合，如果将庄严的基、亲、方式中的任何一个单独归纳为所诠释对象，那么虽然存在论典中直接陈述的三个过失，但是因为将三个都归纳为所诠释对象，所以没有过失。有些人认为，法相的
English
Furthermore, because (these contents) are arranged at the end of the treatise on the necessary connection. As the Great Commentary says, "The path of omniscience." When (explaining) this sentence, (these contents) are considered to be the treatise that identifies the objects to be explained that belong to the category of the four dharmas such as necessity. Therefore, it is said so. If so, (the treatises such as "Having heard these") become the treatises that reveal the necessity of the sutra, because they are arranged at the end of the verse of salutation. This premise is accepted. (The treatises such as "The path of omniscience") become not the treatises that identify the four dharmas such as the necessity of the sutra, because the Great Commentary says that if explained in that way, these treatises of debate and answer are the treatises that are directly derived from the sutra. Therefore, (this premise) is universally established. (The verses such as "Those who seek the peace of the Hearers") become the salutation of the sutra, because this is the fundamental proposition. This is universally established, because (the sutra) says that such prostration and praise are the precursors. Second, in the occasion of salutation, if the treatise (Ornament for Clear Realization) that takes the three wisdoms as the objects to be explained is established in a rough way, then when determining the three wisdoms, it is necessary to determine its object, then is it that only any one of them is taken as the object to be explained? Or are all three taken as the object to be explained? If it is the first case, then there is the fault of being directly stated in the treatise. If it is the latter case, then there is the fault of repeating with the sutra. Among these two debates, the first is the debate derived from the salutation, and as the answer to it, the treatises such as "That is not," are the debate answers derived from the salutation. The second is the connection of the necessary connection, and as the answer to it, (the treatises such as "The path of omniscience") are derived from the necessity, thereby identifying the four dharmas such as necessity. Therefore, these treatises of debate and answer, considering that the debate answers of the salutation and the connection of the necessary connection go in the same direction, so in the two Great Commentaries, it is said at the end of the necessary connection, but here, it is clearly said at the end of the salutation. That is not, for what reason? In the occasion of (for what reason), if any one of the basis, relative, and mode of the ornament is individually summarized as the object to be explained, then although there are the three faults of being directly stated in the treatise, because all three are summarized as the object to be explained, there is no fault. Some people think that the dharma of
Tibetan
དོ་དེ་ཡུམ་བར་མ་ལ་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པར་ཐལ། དེས་གཞི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཁས། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་འདི་ཡུམ་བར་མ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པར་ཐལ། དེས་གཞི་གཉེན་རྣམ་པའི་ཕྱོགས་གསུམ་ཆར་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། ཡང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པར་ཐལ། གཞི་ཁོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། གཞི་ཁོ་ན་ཆོས་ཅན། རྒྱན་གྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པར་ཐལ། གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྒྱན་ཆོས་ཅན། ལམ་དང་རྣམ་པ་བརྗོད་བྱར་མ་བསྡུས་པར་ཐལ། གཞི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་པ་དང་ལམ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། གཞི་ཁོ་ན་གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། གཞི་གྲུབ་ན་གཞི་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མངོན་པ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་བརྗོད་བྱར་མ་བསྡུས་པར་ཐལ། གཞི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀག་ནས། རང་ལུགས་ལ། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དུ་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རབ་དབྱེ་ཙམ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་གཉེན་པོའི་ལམ་ཙམ་དང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་རྫས་ཡོད་དང་བརྟགས་ཡོད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་ནས་རྩོམ་ཞེས་དྲི་བ་གསུམ་བྱས་ནས། གསུམ་པོ་གང་ཁས་བླངས་ཀྱང་གཞུང་དུ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་དེ་ཡུམ་བར་མ་དང་ཟློས་པར་ཐལ། དེས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དེ་ཡུམ་བར་མ་དང་ཟློས་སྐྱོན་ཡོད་པར་ཐལ། དེའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རབ་དབྱེ་ཙམ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་གཉེན་པོ་ལམ་ཙམ་དང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་རྫས་ཡོད་དང་། བརྟགས་ཡོད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཆར་གྱི་འཁོར་གསུམ་བསྒྲིགས་མཚམས་དང་བཅས་པ་ཁས་བླངས། ད་དུང་མ་གྲུབ་ན། རྒྱན་ཆོས་ཅན། རྟགས་དང་པོ་དེར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རྩོམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་ཆོས་ཅན།
Chinese
那么，这有与中品般若经重复的过失，因为其将基仅仅归纳为所诠释的。立宗明确承认。现观庄严论有与中品般若经重复的过失，因为其将基、对治、相三种方面全部归纳为所诠释的。再说，现观庄严论，你将基仅仅归纳为所诠释的，因为基仅仅是你的所诠释的。如果不成立，那么，基仅仅，是庄严论的所诠释的，因为基已成立。如果庄严论，没有将道和相归纳为所诠释的，因为仅仅将基归纳为所诠释的。相和道不成立，因为基仅仅是基成立的。如果不成立，那么，这是必然的，如果基成立，那么必须是基。再说，阿毗达磨，没有将相归纳为所诠释的，因为仅仅将基归纳为所诠释的，这样遮止后。在自宗中，为了阐述法极善分别的智慧，仅仅将基蕴、界、处之自性略作分类，为了舍弃不相顺品，仅仅是对治道，为了使一切所知成为可知，将实有和假有等等的相略作分类，归纳为所诠释的而著述，这样提出三个问题后，无论承认三者中的哪一个，都有在论典中安立的过失，这样说。那么，法阿毗达磨经有与中品般若经重复，因为其为了生起法极善分别的智慧，将基蕴、界、处的自性和略作分类归纳为所诠释的。现观庄严论有与中品般若经重复的过失，因为其为了生起法极善分别的智慧，将基蕴、界、处的略作分类，为了舍弃不相顺品，仅仅是对治道，为了使一切所知成为可知，将实有和假有等等的相略作分类归纳为所诠释的。二者的三轮，包括编排次第和界限都承认。如果仍然不成立，那么，庄严论，第一个因在那里，你将它归纳为所诠释的，是因为你为了生起法极善分别的智慧而著述。第一个因承认，那个，
English
Then, this has the fault of repeating the intermediate Prajnaparamita Sutra, because it only includes the base as the object to be expressed. The sign is clearly admitted. The Ornament of Clear Realization has the fault of repeating the intermediate Prajnaparamita Sutra, because it includes all three aspects of base, antidote, and aspect as the object to be expressed. Furthermore, the Ornament of Clear Realization, you only include the base as the object to be expressed, because the base is only your object to be expressed. If it is not established, then, the base only, is the object to be expressed of the Ornament, because the base is established. If the Ornament, does not include the path and aspect as the object to be expressed, because it only includes the base as the object to be expressed. The aspect and path are not established, because the base only is the established base. If it is not established, then, it is necessary, if the base is established, then it must be the base. Furthermore, Abhidharma, does not include the aspect as the object to be expressed, because it only includes the base as the object to be expressed, thus blocking it. In one's own system, in order to explain the wisdom of the Dharma's excellent distinction, only the characteristics of the base aggregates, elements, and sources are slightly classified, and in order to abandon the unfavorable aspects, only the antidote path, and in order to make all knowable things knowable, the aspects of real existence and hypothetical existence, etc., are slightly classified and compiled as the object to be expressed, thus asking three questions, whichever of the three is admitted, there is the fault of establishing it in the treatise, thus saying. Then, the Dharma Abhidharma Sutra has repetition with the intermediate Prajnaparamita Sutra, because in order to generate the wisdom of the Dharma's excellent distinction, it includes the characteristics of the base aggregates, elements, and sources and slightly classifies them as the object to be expressed. The Ornament of Clear Realization has the fault of repeating the intermediate Prajnaparamita Sutra, because in order to generate the wisdom of the Dharma's excellent distinction, it slightly classifies the base aggregates, elements, and sources, and in order to abandon the unfavorable aspects, only the antidote path, and in order to make all knowable things knowable, it slightly classifies the aspects of real existence and hypothetical existence, etc., and compiles them as the object to be expressed. The three wheels of both, including the arrangement order and boundaries, are admitted. If it is still not established, then, the Ornament, the first reason is there, you include it as the object to be expressed, because you compile it in order to generate the wisdom of the Dharma's excellent distinction. The first reason is admitted, that,