Tibetan
་པའི་གང་ཟག་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡང་དེ་ལྟར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། གཞན་ཡང་གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་པའི་གཞུང་དེ་སྔོ་སྣང་ཤེས་པ་སྔོན་པོ་ལས་རྫས་གཞན་མིན་པར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་གཅིག་བསྟན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལུགས་འགོག་པ་དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཞུང་དེས་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་ཁོ་ན་བསྟན་པ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་གང་ཞིག གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་ཉིད་རྟོག་པའི་མཉམ་གཞག་ཡིན་ན་སྔོར་སྣང་ཤེས་པ་སྔོན་པོ་ལས་རྫས་གཞན་མིན་པར་རྟོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་བསལ་ཏེ་ཞེས་པའི་ཡང་སྒྲ་དེ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་མ་བོར་བས་ཞེས་པ་ལ་སྙག་པ་མིན་པར་ཐལ། གཞུང་བར་པ་གཉིས་ནས་བསྟན་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ས་ལ་བཟང་ངན་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། དེའང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཡང་སྒྲ་དེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་འདི་ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་པ་ལ་སྙག་པ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་དེ་ལ་བཞིར་གྲངས་ངེས་ཏེ། ཡུལ་བདག་མེད་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་དེར་ངེས་པ་དང་། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་བཞིར་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེར་ཐལ། ཡུལ་བདག་མེད་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས། ཕྱི་མ་ལ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དང་། མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེའི་བདག་མེད་གཉིས། དང་པོ་ལའང་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དང་། དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར། རྩ་རྟགས་ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་དེ་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་དང་ཉོན་སྒྲིབ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་མངོན་གྱུར་དང་ས་བོན་གཉིས། དང་པོ་ལ་གཟུང་རྟོག་དང་འཛིན་རྟོག་མངོན་གྱུར་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་གོ་རིམ་ངེས་པ་ནི། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་ནི་དང་པོར་སྒོམ་དགོས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་པའི་བློ་ནི་ཉེས་པ་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས་དང་པོར་འགོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇུག་པར། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཅིང་། །བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་སྒོམ་དགོས་ཏེ། དེ་མི་སྐྱེད་པར་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལའང་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་དེ་འགོག་སླ་བས་དང་པོར་འགོག་ཅིང་། དེའི་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། ཤེས་བྱ་མེད་ན་ཤེས་པ་བཀག་འགྲུབ་པས། །དང་པོར་ཤེས་བྱ་དགག་པར་མཛད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་སྒོམ་དགོས་ཏེ། ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ས་བོན་སྤོང་བ་ལ་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྟོགས་རིགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་བྱ་བ་ལ། འདི་ནི་དོན་དམ་པའི་བཟོད་པ་ཡིན་ན། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་གཞུང་སོ་སོའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་དང་པོའི་སྐབས་སུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ། གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ། གསུམ་པའི་སྐབས་སུ་གཟུང་བ་མེད་པས་དེ་འཛིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ། བཞི་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ལུགས། དབྱིག་གཉེན་གྱི་ལུགས། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱི་ལུགས་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཕུང་པོ་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ངའོ་སྙམ་དུ་གཟུང་བའི་ཡུལ་གང་ཟག་དང་། དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འདོགས་ཏེ། ཕུང་པོ་བདག་གི་གདགས་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་དེས་གཞི་མེད་ལ་བདག་ཏུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། རྟགས་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་དོན་བསྒོམས་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་གང་ཞིག རྟགས་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བདག་ཅེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེ་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་སྟེ། ངར
Chinese
以无有补特伽罗之故，且于后得位亦不应理之故。遍（皆容许）。 又，若无所取则无能取之论典，应是显示了悟青色显现之识非异于青色之瑜伽者之地。因汝遮止他宗之彼（论典）有周遍之故。若许，则彼论典应非唯显示后得位之瑜伽者之地。何以故？若证悟能取所取异体空性之等持，则必须了悟青色显现之识非异于青色之故。 又，能取之相的体性仅遣除了唯识之“唯”字，应非是对于具有能取相之心未完全舍弃显现执着之语。因于中观二论所说之瑜伽者之地无有善恶之故。立宗与因皆容许。 若许，则彼亦是缘起之故之“亦”字，应非是于此唯一无二之智慧亦确认为真实存在之体性后之语。因彼许之故。 第二，瑜伽者之地决定为四种，即观待所境无我亦决定为彼（四种），观待所断之障亦决定为四种之故。 第一者，以所境无我分为人无我和法无我二种。后者分为仅遮止谛实之法无我和远离四边戏论之彼（法无我）之无我二种。前者亦可归纳为仅遮止外境所取谛实之法无我，以及仅遮止彼（所取）之能取识谛实之法无我二种之故。根本与后者的立宗皆容许。 后者，以所断之障分为烦恼障和所知障二种，前者又分为现行和种子二种，前者又分为所取分别和能取分别现行二种之故。 第四，次第决定者，证悟无我之瑜伽者之地必须首先修习，因缘于蕴而执我的心乃一切过患之根本，故必须首先遮止之故。如《入行论》云：“烦恼罪恶一切皆，从我想生佛所说，是故智者应先摧，我执如病如盗贼。”
English
Because there is no person, and also because it is not reasonable in the subsequent attainment. The pervader (is accepted). Moreover, the scripture stating that if there is no object of grasping, then there is no grasper, should be showing the ground of a yogi who realizes that the consciousness appearing as blue is not different from blue. Because your refutation of the other's position has pervasion. If you accept, then that scripture should not only be showing the ground of a yogi in the subsequent attainment. Why? If the meditative equipoise realizes the emptiness of the grasper and the grasped as different entities, then it is necessary to realize that the consciousness appearing as blue is not different from blue. Furthermore, the word "only" in the characteristic of the aspect of the grasper, eliminating only the "consciousness-only," should not be a superfluous addition to "because the attachment to the mind with the aspect of the grasper has not been completely abandoned." Because there is no good or bad in the ground of the yogi taught in the two Madhyamaka treatises. The thesis and reason are accepted. If you accept, then the word "also" in "because it is also dependent arising" should not be a superfluous addition to "having ascertained that this unique non-dual wisdom is also the nature of truly existing." Because of that acceptance. Secondly, the ground of the yogi is definitely fourfold, because it is definitely so in relation to the object of selflessness, and it is also definitely fourfold in relation to the obscurations to be abandoned. The first, in terms of the object of selflessness, is divided into two types: the selflessness of the person and the selflessness of phenomena. The latter is divided into two types: the selflessness of phenomena that only negates truth and the selflessness of that (phenomena) that is free from the four extremes of elaboration. The former can also be summarized into two types: the selflessness of phenomena that only negates the truth of the external object of grasping, and the selflessness of phenomena that only negates the truth of the consciousness that grasps that (object of grasping). The root and the thesis of the latter are accepted. The latter, in terms of the obscurations to be abandoned, is divided into two types: the obscuration of knowledge and the obscuration of afflictions. The former is divided into two types: manifest and seed. The former has two types: the manifest grasping at objects and the manifest grasping at the grasper. Fourth, the order is definite: the ground of the yogi who realizes selflessness must be meditated on first, because the mind that grasps at the aggregates as "I" is the root of all faults, so it must be stopped first. As it is said in the "Entering the Middle Way": "All afflictions and faults, the Buddha said, arise from the view of the aggregates as 'I'; therefore, the wise should first destroy the grasping at 'I,' like a disease or a thief."
Chinese
如是了知后，瑜伽士即能遮止我。（《入行论》）如是说故。其后必须修习了知法无我的见解，因为不生起它就不能遣除所知障。其中，首先遮止执著外境实有比较容易，所以在先遮止，其后遮止执著能执实有，如《入行论》云：若无所知则无能知成，故先遮遣所知境。如是说。其后必须修习了知离戏的见解，因为遣除所知障的种子需要大乘不共的证悟种类，如《十地经》云：于诸佛法随顺悟入时，此是胜义之容忍。如是说故。第三，各别论典的论证方面，瑜伽师地论初地时论证人无我的理路，二地时论证外境无有的理路，三地时以所取无故能取亦无的理路，四地时论证诸法皆无自性的理路等四种。其中第一，有月称论师的宗派、世亲的宗派、静命论师的宗派三种。第一种是，以蕴聚为所缘，俱生我执执著为我之境的人，以及彼以自性成立者，即是人我。如果说蕴聚是我的假立处，因为蕴聚是我的假立之基础。则此为不成之因，因为以蕴聚为境，彼俱生我执于无基而执著为我之故。人无我即是俱生我执之境的彼我，非以自性成立，因为了知一分自主之我无有，不能成为人无我之证悟，何为了知人无我之义而修习能从轮回中解脱？因为修习一分自主之我无有不能从轮回中解脱，因为彼不能损害俱生我执。第二种是，名为我之声音，唯于蕴聚之相续而安立，我
English
Having realized this, the yogi can prevent the self. (Bodhicaryāvatāra) As it is said. After that, it is necessary to cultivate the view of realizing the absence of self of phenomena, because without generating it, it is not possible to eliminate the obscurations of knowledge. Among them, it is easier to first prevent the belief that external objects are real, so prevent it first, and then prevent the belief that the grasper is real, as it is said in the Entering Path: If there is no object of knowledge, then the knower will not be established, so first eliminate the object of knowledge. As it is said. After that, it is necessary to cultivate the view of realizing freedom from elaboration, because eliminating the seeds of the obscurations of knowledge requires a kind of realization that is not common to the Mahayana, as it is said in the Sutra of Ten Grounds: When one follows and enters the Buddha's teachings, this is the tolerance of the ultimate meaning. As it is said. Third, regarding the proofs of each text, the reasoning for proving the absence of self of persons in the first ground of the Yoga Teacher's Ground, the reasoning for proving the absence of external objects in the second ground, the reasoning for proving the absence of the grasper because there is no object to be grasped in the third ground, and the reasoning for proving that all phenomena are without self-nature in the fourth ground, etc. Among the first, there are three schools of thought: the school of Acharya Chandrakirti, the school of Vasubandhu, and the school of Shantarakshita. The first is that the person who is the object of the co-emergent ego-grasping that takes the aggregates as its object, and that which is established by its own nature, is the self of the person. If it is said that the aggregates are the imputation of the self, because the aggregates are the basis of the imputation of the self. Then this is an unestablished reason, because the co-emergent ego-grasping takes the aggregates as its object and grasps the self as baseless. The absence of self of a person is that the self, which is the object of the co-emergent ego-grasping, is not established by its own nature, because realizing that there is no independent self in one part does not become the realization of the absence of self of a person, what is the purpose of cultivating the meaning of realizing the absence of self of a person to be liberated from samsara? Because cultivating the absence of an independent self in one part does not liberate one from samsara, because it does not harm the co-emergent ego-grasping. The second is that the sound called self is only applied to the continuum of aggregates, I