Tibetan
་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་གསུམ་ལ་རྣམ་མཁྱེན་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོར་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། ཕུང་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་བསྟན་པའི་དོན་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གང་ཞིག གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་སྤངས་པའི་རྣལ་གྲོལ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རིགས་ཅན་དང་། གཟུང་བ་ཕྱི་དོན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གང་ཞིག ཕྱི་དོན་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་སྤངས་པའི་དང་། ཕྱི་དོན་འཛིན་པའི་འཛིན་པ་མ་འཁྲུལ་བ་མེད་པར་བསྟན་པའི་དོན་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་དེ་གང་ཞིག དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་འཛིན་པ་མ་འཁྲུལ་བ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་སྤངས་པའི་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་དེ་གང་ཞིག ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རིགས་ཅན་ནོ་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་སུ་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། འདིར་བསྟན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་བཞི་པོ་དེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་རིམ་བཞིན་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མིན་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་ཕྱི་མ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྤྲོས་བྲལ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པར་ཐལ། དེ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་ཆོས་དབྱིངས་མངོན་སུམ་རྟོགས་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཆོས་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་དེ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་སྒྲིགས་མཚམས་དང་བཅས་པ་ཁས་བླངས། གཉིས་པ་ནི། མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་ཕུང་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་མངོན་རྟོགས་དང་། གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་དྲོད་རྩེ་གང་རུང་གིས་བསྡུས་པའི་མངོན་རྟོགས་དང་། འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་པའི་བཟོད་མཆོག་གང་རུང་གིས་བསྡུས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་། ཆོས་ཐ
Chinese
存在的缘故。后面的三种法，正等觉法，是所诠义，因为是该法相的缘故。如果承认，则成为自己份上的所知障的对治。有些人说，法相依次是：观修显示蕴和补特伽罗无我的意义的现观，是有舍弃补特伽罗我执，以解脱为目的的种姓；观修确定所取外境无有的意义的现观，是舍弃对外境执为真实的实执的；观修显示执持外境的执着没有错乱的意义的那个，是舍弃执持如此执着的执着有错乱的实执的；观修确定一切法无自性的意义的那个，是舍弃执持一切法为真实的实执的，以解脱为目的的种姓。如果是这样，那么声闻的加行道法，是所诠义，因为是该法相的缘故。如果承认，则成为菩萨的现观，因为是所承认的缘故。如果不遍及，那么此处所说的四种瑜伽地，则成为不是为了遣除菩萨的所知障而依次生起的，因为不遍及的缘故。对于后面的法相，菩萨的加行道等持智慧法，是所诠义，因为是该法相的缘故。如果承认，则成为现量证悟离戏，因为是证悟它的瑜伽的缘故。如果承认，如果以法界周遍的方式证悟的智慧，则成为不遍及现量证悟法界，因为是证悟法界的智慧，则不遍及它是现量证悟的智慧的缘故。承认具有周遍关系的界限。第二，法相依次是：为了生起证悟一切法无我的见解，观修蕴和补特伽罗无我的，为大乘资粮道所摄的现观；获得所取无自性的明相的，为菩萨的暖位顶位任何一个所摄的现观；获得能取无自性的意义的明相的，为忍位胜位任何一个所摄的现观；一切法
English
because of existence. The latter three dharmas, the Dharma of Perfect Enlightenment, are the signified, because they are the characteristics. If you accept, then it becomes the antidote to the obscuration of knowledge of one's own share. Some say that the characteristics are in order: the direct realization that contemplates the meaning of showing the absence of self of aggregates and persons, is a lineage that has abandoned the clinging to the self of persons and aims at liberation; the direct realization that contemplates the meaning of determining that the external object of grasping is non-existent, is abandoning the clinging to the truth of clinging to external objects as true; the one who contemplates the meaning of showing that the grasping of grasping external objects is not mistaken, is abandoning the clinging to the truth of clinging to the existence of the grasping of grasping in this way without error; the one who contemplates the meaning of determining that all dharmas are without self-nature, is a lineage that abandons the clinging to the truth of clinging to all dharmas as true and aims at liberation. If so, then the path of joining of the Hearers is the signified, because it is the characteristic. If you accept, then it becomes the direct realization of the Bodhisattva, because it is accepted. If it does not pervade, then the four yogic grounds mentioned here become not to be generated in sequence for the purpose of abandoning the obscuration of knowledge of the Bodhisattva, because it does not pervade. For the latter characteristic, the Samadhi wisdom Dharma of the Bodhisattva's path of joining is the signified, because it is the characteristic. If you accept, then it becomes the direct realization of freedom from elaboration, because it is the yoga that realizes it. If you accept, if the wisdom that realizes in the way that the Dharmadhatu pervades everywhere, then it becomes not pervading the direct realization of the Dharmadhatu, because it is the wisdom that realizes the Dharmadhatu, then it does not pervade that it is the wisdom of direct realization. The boundary with the pervasive relationship is accepted. Second, the characteristics are in order: in order to generate the view of realizing that all dharmas are without self, the direct realization included in the Mahayana accumulation path that contemplates the absence of self of aggregates and persons; the direct realization included in any of the heat and peak of the Bodhisattva who obtains clarity on the absence of self-nature of the grasped object; the direct realization included in any of the forbearance and supreme that obtains clarity on the meaning of the absence of self-nature of the grasper; all dharmas
Tibetan
མས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བར་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་དངོས་གཉེན་དུ་གྱུར་པའམ། ཡང་ན་ཕྱི་མའི་མཚན་ཉིད་ལ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་གང་ཞིག རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་མངོན་རྟོགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་རྩོད་པ་སྤང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། དང་པོ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་སྣོད་རུང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རམ། ཉོན་མོངས་པའི་འཆིང་བ་གནོན་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་དྲོད་རྩེ་གཉིས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེར་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསལ་སྣང་ལྷག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་བཟོད་མཆོག་གཉིས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེར་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ལ་གསལ་སྣང་ལྷག་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེར་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་བཞིའི་ས་བོན་གྱི་དངོས་གཉེན་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྣལ་འབྱོར་ས་བཞིའི་ལམ་རིམ་དེ་ལྟར་དུ་འཇོག་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ནས་འཇོག་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་ན་བཞི་ཀའང་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ནས་འཇོག་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཟེར། འོ་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་པ་བཞི་པོ་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་བཞི་ལ་རིམ་བཞིན་སྤང་བྱར་ལྡན་པ་མིན་པར་ཐལ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་དེ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། ཡང་ཚོགས་སྒྲུབ་དང་པོ་བཅོ་ལྔའི་མ་མཐའི་ས་མཚམས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་ནས་འཇོག་པ་དང་། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་མ་མཐའི་ས་མཚམས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ནས་འཇོག་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱང་ཆེན་སྐྱེད་པའི་ཚོགས་སྒྲུབ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་ན་ཡོད་ཅིང་། མཐར་ཐུག་གི་བྱང་ཆེན་དངོས་སུ་སྐྱེད་པ་རྒྱུན་མཐའ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། གསུམ་པ་གྲངས་ངེས་ལ། དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ་ལ། དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། ཁ་ཅིག རྣ
Chinese
哪一种现量证悟的智慧，远离了一切戏论的四边，成为了自己份上的所知障的真实对治品呢？或者，就后者的体相而言，哪一种如此证悟的智慧，安住于自己份上的所知障的对治品之类别的现观呢？第二，分为正文和破除诤论两部分。第一部分：第一种应在在在在大乘的资粮道上修习，因为在那里，为了使之成为能够证悟法无我的法器，或者为了压制烦恼的束缚，所以必须修习。第二种应在大乘的暖位和顶位上修习，因为在那里，对所取无自性的显现更加清晰。第三种应在大乘的忍位和胜位上修习，因为在那里，对能取无自性的意义的显现更加清晰。第四种应从大乘的见道开始修习，因为在那里，要修习能取所取的四种分别念的种子的真实对治品。第二部分：有些人说，如此安立瑜伽四地的道次第是不合理的，如果它是以总义的方式证悟，则应安立于大乘的资粮道，如果它是以现量证悟，则四者都应安立于大乘的见道。那么，显现的能取所取的四种分别念，不应成为大乘的四加行道上依次断除的对象。因为以总义的方式证悟的，周遍染污的所取无自性等四者，在大乘的资粮道上存在，并且在未获得大乘的见道之前，现量证悟是不存在的。承许宗。又，将第一个十五刹那的下限安立于大乘的加行道顶位，并将后两个的下限安立于大乘的见道，这是不合理的。因为产生暂时的菩提心之顺缘的资粮道在大乘的加行道顶位存在，而实际产生究竟的菩提心之顺缘在有边存在。遍相承许。第三，关于数量决定，分为破和立两部分。第一部分：达滴巴说，有些人
English
Which direct realization of wisdom, free from the four extremes of all elaborations, becomes the actual antidote to the obscurations to knowledge in one's own share? Or, in terms of the latter's characteristics, which knowledge that realizes in this way is the direct realization that abides as an antidote to the obscurations to knowledge in one's own share? Second, there are two parts: the main text and refuting objections. First: The first should be cultivated on the Mahāyāna path of accumulation, because there, in order to make it a suitable vessel for realizing the selflessness of phenomena, or in order to suppress the bonds of afflictions, it must be cultivated. The second should be cultivated on the Mahāyāna heat and peak, because there, the appearance of what is grasped as being without inherent existence is clearer. The third should be cultivated on the Mahāyāna forbearance and supreme, because there, the appearance of the meaning of what is grasping as being without inherent existence is clearer. The fourth should be cultivated from the Mahāyāna path of seeing, because there, the actual antidote to the seeds of the four conceptualizations of grasper and grasped should be cultivated. Second: Some say that it is not appropriate to establish the stages of the four yogic grounds in this way, because if it is done by realizing the general meaning, it should be established from the Mahāyāna path of accumulation, and if it is done by direct realization, all four should be established from the Mahāyāna path of seeing. Then, the four manifest conceptualizations of grasper and grasped should not be objects to be abandoned sequentially on the four Mahāyāna paths of application. Because the four, such as the pervasively defiled grasped as being without inherent existence, are realized in the general meaning on the Mahāyāna path of accumulation, and direct realization does not exist until the Mahāyāna path of seeing is attained. The sign is accepted. Also, it is not appropriate to establish the lower limit of the first fifteen moments of accumulation at the Mahāyāna path of application, the supreme dharma, and to establish the lower limit of the latter two at the Mahāyāna path of seeing. Because the accumulation that generates the temporary great enlightenment is present at the Mahāyāna path of application, the supreme dharma, and the condition for actually generating the ultimate great enlightenment is present at the extreme of existence. The pervasion is accepted. Third, regarding the determination of number, there are two parts: refutation and establishment. First: Dartika says, some