Tibetan
་ལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག དེ་གཉིས་འགལ་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་དགོས། མཚོན་བྱ་ཡིན་ན་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེར་ཐལ། གང་གིས་མཚོན་དེ་མཚན་ཉིད་དུ། །ཤེས་བྱ་ཅེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། ལས་སུ་སྒྲུབ་པས་དེ་རྣམས་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མཚན་དེ་འདིར་བསྟན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་ཐལ། དེ་གཉིས་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བ་དེ་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་མཚན་དེ་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མཚན་དེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་མིན་པར་ཐལ། མཚན་ཉིད་གཞན་གྱིས་མཚོན་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །ལུང་ཁྱབ་དང་པོ་གཉིས་ལ་ལས་སྒྲུབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་མཚན་ཉིད་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ལས་སུ་སྒྲུབ་པས་དེ་རྣམས་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བ་དེ་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བའི་མཚོན་བྱར་ཐལ། ངོ་བོ་ཉིད་མཚན་དེ་སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་མཚོན་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། གསུམ་པ་ལ། མཁྱེན་གསུམ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་དེ་སྦྱོར་བ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དེ་ཡི་སྦྱོར་བ་དང་། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་དང་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བ་གཉིས་ལ་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་གཅོད་ནུས་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་བྱེད་སྒྲུབ་དང་། ལས་སྒྲུབ་གཉིས་ཀ་ལ་འཇུག་པ་ལས། ལས་སྒྲུབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་མཚོན་བྱ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་གང་མཚོན་བྱ་ཡང་། །ཞེས་དང་། མཚན་ཉིད་བཞི་པར་བཞེད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མཚོན་སྦྱོར་བཀོད་པའི་ཚེ་ན་མཚན་མཚོན་གཉིས་ལ་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་ཡོན་གཅོད་ནུས་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མཚན་གཞིའི་སྟེང་དུ་མཚན་ཉིད་དེས་མཚོན་བྱ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་མཚོན་ནུས་པ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེའི་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་གྱི་ནང་ཚན་དུ་གྱུར་པའི་མཚན་མཚོན་གཉིས་པོ་དེ་འགལ་ཏེ། དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ཡིན་ན་བྱེད་སྒྲུབ་ཡིན་དགོས།
Chinese
关于破立遣除三者中，第一者是：有些人认为，这两者是相违的，如果说是体性，则必须是能诠释的；如果说是所诠，则必须是被诠释的。第一个方面，因为“以何诠释即体性，称为所知”之故。后一个方面，因为“以作用成立，彼等为所诠”之故。又，本体自性是此处所说的体性，因为这两者不相违之故。如果承认，则大乘加行是大乘加行的体性，因为承认这个之故。周遍，因为本体自性是所诠的大乘加行自己的本体之故。又，本体自性，有法，不是体性，因为是必须被其他体性所诠释的法之故。如是说。对于前两个宗法周遍，如果以作用成立的角度来说，如果是体性，则必须是体性，因为“以作用成立，彼等为所诠，是本体自性的体性”之故。第二个方面，大乘加行是大乘加行的所诠，因为本体自性是此处所说的所诠之故。周遍承认。第三个方面，三智，有法，是彼，因为彼之故。如果承认，则圆满次第不是次第，因为承认这个之故。周遍，因为“体性是彼之次第”之故。第二者是：如果是此处所说的大乘加行的体性，则它和大乘加行二者，因为能够断除不遍、太遍、不可能三过失，所以是不遍，因为一般体性的声音，对于能作成立和作用成立二者都适用，如果以作用成立的角度来说，则所诠也是体性，因为“任何本体自性也是所诠”以及“认为是第四体性”之故。在安立能诠所诠之时，必须能够断除能诠所诠二者的不遍、太遍、不可能三过失，因为那时必须能在基之上，以该体性将所诠以不共的方式诠释之故。它的能诠所诠基三者之中，成为能诠所诠二者是相违的，因为它的情况的体性如果是彼，则必须是能作成立。
English
Among the three of refutation, establishment, and elimination, the first is: Some say that these two are contradictory. If it is a characteristic, then it must be what is expressed. If it is what is expressed, then it must be what is to be expressed. The first point is because it is said, "What is expressed by what is the characteristic, is called knowable." The latter point is because it is said, "By accomplishing the action, these are what is to be expressed." Furthermore, the nature of reality is the characteristic that is indicated here, because these two are not contradictory. If you assert, then the Mahayana practice is the characteristic of the Mahayana practice, because of that assertion. It is pervasive because the nature of reality is the nature of the Mahayana practice itself that is to be expressed. Furthermore, the nature of reality, the subject, is not a characteristic, because it is a dharma that must be expressed by another characteristic. So they say. Regarding the first two pervasions of the statement, if the characteristic is made from the perspective of accomplishing the action, then it must be a characteristic, because it is said, "By accomplishing the action, these are what is to be expressed, which is the characteristic of the nature of reality." In the second case, the Mahayana practice is what is expressed by the Mahayana practice, because the nature of reality is what is expressed in this context. The pervasion is accepted. In the third case, the three wisdoms, the subject, are that, because of that. If you assert, then the complete practice is not a practice, because of that assertion. It is pervasive because it is said, "The practice of that characteristic." The second is: If it is the characteristic of the Mahayana practice indicated here, then it and the Mahayana practice are both capable of cutting off the three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility, so it is non-pervasive, because in general, the sound of characteristic applies to both the accomplishing action and the performing action. If it is from the perspective of accomplishing the action, then what is expressed is also a characteristic, because it says, "Whatever the nature of reality is also what is expressed," and "It is considered the fourth characteristic." When arranging the expression, it is necessary to be able to cut off the three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility for the two, the characteristic and what is expressed, because at that time, it is necessary to be able to express the uncommon what is expressed on the basis of the characteristic. Among the three bases of its characteristic and what is expressed, the two that become the characteristic and what is expressed are contradictory, because if the characteristic of its situation is that, then it must be the accomplishing action.
Tibetan
དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཚོན་བྱ་དེ་ཡིན་ན་ལས་སྒྲུབ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་མཚན་མཚོན་མི་འགལ་ཡང་། མཚོན་བྱེད་དང་མཚོན་བྱ་འགལ་ཏེ། བྱེད་སྒྲུབ་དང་ལས་སྒྲུབ་འགལ་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། ཁ་ཅིག མཚན་ཉིད་དང་མཚོན་བྱ་འགལ་བར་ཐལ། བྱེད་སྒྲུབ་དང་ལས་སྒྲུབ་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་བསྒྲིག་གོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། མཚོན་བྱེད་ཡིན་ན་བྱེད་སྒྲུབ་ཡིན་དགོས་ཤིང་། མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་བྱེད་སྒྲུབ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མཚན་དེ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། མཚོན་བྱེད་ཡིན་ནའང་བྱེད་སྒྲུབ་ཡིན་མི་དགོས་པར་ཐལ། ངོ་བོ་ཉིད་མཚན་དེ་མཚོན་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་དག་མཚོན་པས་ན་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གིས་ཞེས་བྱེད་ཚིག་འབྱུང་བ་ནི་འགྱུར་མ་དག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྱུར་རྙིང་ལས་དེ་ལྟར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྩ་བ་ལས་ཀྱང་། ངོ་བོ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་བདག་ཉིད། །མཚོན་བྱ་ལྟ་བུར་མཚོན་པས་ན། །ཞེས་བྱེད་ཚིག་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཤེས་མཚན། ཁྱད་མཚན། བྱེད་མཚན་གསུམ་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ཤིང་། གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བས་ཡུམ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་པ་འབྱུང་བར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ཤེས་མཚན་དུ་ཁས་བླངས་པ་ལ། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བའི་བྱེད་མཚན་ཆོས་ཅན། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བའི་ཤེས་མཚན་དུ་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་དངོས། གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བས་འཇིག་རྟེན་འཇིག་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་སྦྱོར་བའང་ཆོས་ཅན། གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བས་ཡུམ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་པ་འབྱུང་བར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་དངོས་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ནི་ཤེས་མཚན་གྱི་དོན་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཞི་མཐུན་ལ་འཇོག་པའི་ཚུལ་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་པ་རང་མཚན་ཡིན་ནམ་མིན། མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཞིང་། ཡིན་ན་ཀ་བ་ཆོས་ཅན། བུམ་པར་ཐལ། རང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁྱོད་རང་ལྟར་ན་དངོས། ཁོ་ན་རེ། བུམ་པ་རང་མཚན་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱི། རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཁས་མ་བླངས་སོ་སྙམ་ན། དེ་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བའི་ཤེས་མཚན་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱི། དེ་
Chinese
因为如果是那时的所诠，就必须是业成。一般来说，名称和所诠不相违背，但是能诠和所诠相违背，因为作者和业者相违背。第三，有些人认为，自性和所诠相违背，因为作者和业者相违背。如果说要安立周遍，那是不对的，因为如果是能诠就必须是作者，如果是自性，因为是作者所以不周遍，因为本体自性名是自性，因为说自性要了解为四种。对此，有人说，即使是能诠也不一定是作者，因为本体自性名是能诠，因为如果这样，十六本体自性如实地诠释了三世一切智的结合，所以这样说。这不周遍，因为出现“十六本体自性”这样的作者词是不正确的，因为旧译中说，如果这样，十六本体自性的自性如实地，而且根本颂中也说，十六本体自性自性，如所诠般诠释，所以没有说作者词。还有，知相、差别相、作者相三种承许为大乘瑜伽的自性，并且，基智瑜伽依靠母续而生起彼法，证悟到此证悟是基智瑜伽的知相。对此，有些人认为，大乘瑜伽的作者相有法，是大乘瑜伽的知相，因为是大乘的瑜伽。周遍是真实的。基智瑜伽证悟到世界不坏灭的瑜伽也是有法，是基智瑜伽依靠母续而生起彼法，证悟到此证悟，因为是基智瑜伽的知。如果说周遍是真实的，那是因为不了解将知相的意义安立在了解自性的同义异名上的方式。瓶子是自相还是不是？如果不是，那就太过分了，如果是，柱子有法，是瓶子，因为是自相。按照你自己的说法，周遍是真实的。有人说，承许瓶子是自相，但是不承许是自己的自性。那么，承许那是基智瑜伽的知相，那个
English
Because if it is the signified of that occasion, it must be karmic. In general, name and signified are not contradictory, but the signifier and signified are contradictory, because the agent and the object are contradictory. Thirdly, some argue that the definition and the signified are contradictory, because the agent and the object are contradictory. If you say to establish pervasion, it is not the same, because if it is the signifier, it must be the agent, and if it is the definition, it is not pervaded because it is the agent, because the essence of self-nature is the definition, because it is said that the definition should be understood in four ways. To this, someone says, even if it is the signifier, it does not necessarily have to be the agent, because the essence of self-nature is the signifier, because if so, the sixteen essences of self-nature truly signify the union of the three omniscient ones, so it is said. This is not pervasive, because the occurrence of the agent word "sixteen essences of self-nature" is not correct, because the old translation says, if so, the nature of the sixteen essences of self-nature is true, and also in the root text, it says, the sixteen essences of self-nature, like the signified, signify, so the agent word is not said. Also, the three characteristics of knowledge, difference, and action are accepted as the definition of Mahayana yoga, and the realization that the base-knowledge yoga relies on the mother tantra to generate that dharma, and the realization of this realization is accepted as the knowledge characteristic of the base-knowledge yoga. To this, some argue that the action characteristic of Mahayana yoga, the dharma, is the knowledge characteristic of Mahayana yoga, because it is the yoga of Mahayana. The pervasion is real. The yoga of base-knowledge yoga realizing that the world is indestructible is also a dharma, it is the realization that the base-knowledge yoga relies on the mother tantra to generate that dharma, because it is the knowledge of base-knowledge yoga. If you say that the pervasion is real, it is because you do not understand the way to establish the meaning of knowledge characteristic on the basis of synonyms for understanding self-nature. Is the vase self-characteristic or not? If not, then it is too much, and if it is, the pillar is a dharma, it is a vase, because it is self-characteristic. According to your own statement, the pervasion is real. Someone says, I accept the vase as self-characteristic, but I do not accept it as its own self-nature. Then, I accept that as the knowledge characteristic of base-knowledge yoga, that