Tibetan
ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། གང་དག་ང་ལ་གཟུགས་སུ་ཤེས། །གང་དག་ང་ལ་སྒྲར་ཤེས་པ། །ལོག་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཡི། །སྐྱེ་བོ་དེས་ནི་ང་མི་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་གཉིས་པ་ལའང་དེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ལ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་དག་པ་རབ་འབྱམས་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་གསུམ་པ་ལ། ཁ་ཅིག སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལྟ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་པ་གང་ཞིག དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་ཀྱི་སྣང་བ་བཀག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དེའི་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་མ་ཁྱབ་སྟེ། སྲིད་རྩེའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཚོར་འདུ་རགས་པ་འགོག་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། དེ་དེ་དང་བཅས་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་དུ་བྱུང་བའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཚོར་འདུ་དང་བཅས་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། སྲིད་རྩེའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། ལུས་རྟེན། སེམས་རྟེན། ངོ་བོ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སའི་དངོས་གཞི་ལས། འདོད་པའི་རྟེན་ཅན་དུ་བཤད་ལ། མཛོད་ལས། དེའི་ནང་ནས་མིའི་རྟེན་ཅན་དུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། མཛོད་ལས། རྣམ་ཐར་དང་པོ་འདོད་པའི་ཁ་དོག་གི་གཉེན་པོར་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན། གཉིས་པ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཁ་དོག་གི་གཉེན་པོར་གཉིས་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་པར་བཤད་དེ། མཛོད་ལས། རྣམ་པར་ཐར་བརྒྱད་དང་པོ་གཉིས། །མི་སྡུག་བསམ་གཏན་གཉིས་ན་ཡོད། །ཅེས་གསུང་ངོ་། །ཀུན་བཏུས་ལས། གསུམ་ཆར་ཡང་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་པར་བཤད་དེ། ཚད་མེད་པ་བཞི་དང་མངོན་ཤེས་དང་པོ་ལྔ་མ་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྡེ་ཚན་ཐམས་ཅད་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་བཞི་ལ་བརྟེན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་སྤྲུལ་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ། བདག་རྐྱེན་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས། གཞན་དོན་དུ་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་ནུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །དབྱེ་ན། གཟུགས་ཅན་གཟུ
Chinese
故，遍。如《金刚经》云：“凡以色身观我，以音声求我，是人行邪道，不能见如来。”之故。第二个自性，彼法。应是自性。以是所诠之故。若许。应非。因为汝不显现外境不悦意之色，因为汝显现一切所知皆为清净遍满之故。第三个自性。有者。不悦意之解脱法。汝观者自性于色之想非为遣除。因为汝所依之第四禅定之实事，依彼而遣除色之想是不可能的之故。后者应是。依彼而遮止色之显现是不可能的之故，因为彼是与其显现俱生的等持之故。若言。则彼不遍。依有顶之心而遮止粗大之受想是不可能的。因为彼是与其俱生的等持之故。若不成立。彼法。应是彼。因为是于意之识聚中生起的有漏之受想俱生的等持之故。若于根本许。则依有顶之心而入于灭尽等持是不可能的。二者。身所依，心所依，体性三者。初者。从地之实事。说是欲界之所依。如《俱舍论》云：其中说是人所依。二者。如《俱舍论》云：第一解脱以欲界之色之对治，依第一禅定之实事。第二以第一禅定之色之对治，依第二之实事而说。如《俱舍论》云：八解脱之前二，于不悦意二禅定中。如是说。如《摄类学》云：三者皆依第四之实事而说，因为四无量和前五神通，所有未证之功德之部类皆依第四禅定之实事而说之故。三者化身道之自性。自缘依禅定之实事，为他义而能化现各种化身之等持是与智慧相应者。分则，有色
English
Therefore, it pervades. As the Diamond Sutra says, "Those who know me by form, those who seek me by sound, those people have entered a wrong path and cannot see the Tathagata." Therefore, the second characteristic, that dharma. It should be the characteristic. Because of that which is to be expressed. If you accept, then it should not be. Because the unpleasant form of the external world does not appear to you, because all knowable things appear to you as pure and all-encompassing. The third characteristic. Some. The liberation of ugliness, that dharma. It should not be that you, the observer, have completely destroyed the perception of form. Because you rely on the actual basis of the fourth dhyana, and it is impossible to destroy the perception of form by relying on that. The latter should be. It is impossible to block the appearance of form by relying on that, because it is a samadhi that arises together with its appearance. If you say that, then it is not pervasive. It is impossible to block coarse feelings and perceptions by relying on the mind of the peak of existence. Because it is a samadhi that arises together with it. If it is not established, that dharma. It should be that. Because it is a samadhi that arises together with contaminated feelings and perceptions that arise in the aggregate of mental consciousness. If you accept the root, then it is impossible to enter into the samadhi of cessation by relying on the mind of the peak of existence. Secondly, there are three: the physical basis, the mental basis, and the essence. The first is from the actual basis of the earth. It is said to be the basis of desire. As the Abhidharmakosha says, "Among them, it is said to be the basis of humans." The second is, as the Abhidharmakosha says, "The first liberation relies on the actual basis of the first dhyana as the antidote to the color of desire. The second relies on the actual basis of the second dhyana as the antidote to the color of the first dhyana." As the Abhidharmakosha says, "The first two of the eight liberations are in the two meditations on ugliness." Thus it is said. As the Compendium of Topics says, "All three rely on the actual basis of the fourth dhyana, because the four immeasurables and the first five superknowledges, all categories of unachieved qualities, rely on the actual basis of the fourth dhyana." The third is the characteristic of the path of emanation. The self-condition relies on the actual basis of dhyana, and the samadhi that can emanate various emanations for the sake of others is associated with wisdom. Divided, there are forms
Tibetan
གས་ལ་ལྟ་བའི། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི། སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་དང་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྲུལ་པ་སྟོན་པའི་ཡུལ་གྱི་ངོར་སྤྲུལ་པ་པོ་སྣང་ཞིང་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་ནུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སོགས་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་ངོར་སྤྲུལ་པ་པོ་མི་སྣང་བར་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་ནུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སོགས་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་ངོར་སྤྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་པར་རོ་གཅིག་ཏུ་སྤྲུལ་ནུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སོགས་སོ། །མཛོད་ལྟར་ན། དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སེམས་རྟེན་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ལ་སྦྱོར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་ཤིན་ཏུ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག སྟོབས་བཅུ་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་བར་སོར་དགུ་པོ་ཆོས་ཅན། ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། ས་བཅུ་པ་མན་ཆད་ལས་སྤངས་རྟོགས་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་མཐར་ཐུག་གི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་སའི་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་པོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་ཤིང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཞུང་དེའི་དོན་ནི། དམ་བཅའ་སྔ་མ་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ཡིན་ཏེ། ས་བཅུ་པ་མན་ཆད་ལས་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་རིགས་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་མཐར་ཐུག་གི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ལ། ཁ་ཅིག སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་པ་དེ་རྟགས་དེ་ཡིན་པར་ཐལ། ཆོས་ཅན་དེའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། ས་དགུ་པའི་གནས་སྐབས་ན་སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་པ་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རྒྱན་ལས། སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་བློ་བཟང་། །ས་དེ་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ས་བཅུ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་དེ་གཞན་དོན་བྱེད་ཚུལ་སངས་རྒྱས་དང་མཉམ་པར་ཐལ། རྒྱུད་བླར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་འདི་ནི། །རྗེས་ཐོབ་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ལ། །སེམས་ཅན་ཡང་དག་སྒྲོལ་བ་ལ། །འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་ན། དེས་རང་དོན་ཆོས་སྐུ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་གཞན་དོན་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་བྱེད་ནུས་པར་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་པོ་ཆོས་ཅན། ཐུན་མོང་བའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ཡིན་ན་ཁྱོད་ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་དགོས་
Chinese
于贪着色想者，非有色想者于色想。苦行之解脱与三之体性次第。依于第四禅之实事，于所化现之境，化现者显现，且能化现种种化现之等持等。依于彼，于彼境，化现者不显现，而能化现种种化现之等持等。依于彼，于彼境，一切化现皆能化现为一味之苦之等持等。如《俱舍论》所说，初二之心，系于初二禅。于“一切相智之相乃极……”之时。 有者云：十力至佛陀之相间之九者，法也。非共之相智之相也，以其乃十地以下，断证极度超胜之究竟智故。 佛陀之菩提分三十七法，法也。彼应是。以其断除二障及习气，且现证一切所知之智故。故彼论之义乃：前之立宗，法也。彼是，以其乃十地以下，断证之类极度超胜之究竟智故。 有者云：个别正智应是彼因。以彼法故。因应是。若许，则九地之时，应无个别正智。不应许，以《庄严经论》云：“个别正智善慧，彼地善妙之慧也。”故。 若尔，十地后得位之菩萨，应与佛陀于利他之方式上相同。以《宝性论》云：“菩萨之此行，于后得，如来于度化有情，于世间乃相同。”故。周遍应是。若许，则彼于自利法身未动摇之时，亦能不费力气任运成就利他。 有者云：佛陀之圣者菩提分三十七法，法也。不应是非共之相智之相。汝若是彼，则汝应与声闻共。
English
For those attached to the form thought, those without form thought are in the form thought. The liberation of ascetic practices and the nature of the three in sequence. Relying on the actual basis of the fourth dhyana, in the realm of what is to be transformed, the transformer appears, and the samadhi etc. that can transform various transformations. Relying on that, in that realm, the transformer does not appear, but the samadhi etc. that can transform various transformations. Relying on that, in that realm, all transformations can be transformed into the samadhi etc. of one taste of suffering. As stated in the Abhidharmakośa, the minds of the first two are connected to the first two dhyanas. At the time of "the aspect of all-knowing wisdom is extremely...", Some say: The nine from the ten powers to the aspect of the Buddha are dharmas. It is the aspect of the non-common aspect wisdom, because it is the ultimate wisdom of extremely surpassing severance and realization below the tenth ground. The thirty-seven factors of enlightenment of the Buddha, are dharmas. It should be. Because it has abandoned the two obscurations and their habitual tendencies, and directly realized all knowable wisdom. Therefore, the meaning of that treatise is: The previous proposition, is a dharma. It is, because it is the ultimate wisdom of extremely surpassing severance and realization below the tenth ground. Some say: Individual correct knowledge should be that reason. Because of that dharma. The reason should be. If accepted, then at the time of the ninth ground, there should be no individual correct knowledge. It should not be accepted, because the Ornament of the Mahayana Sutras says: "Individual correct knowledge is good wisdom, that ground is excellent wisdom." Therefore. If so, the Bodhisattva in the post-attainment state of the tenth ground should be the same as the Buddha in the way of benefiting others. Because the Ratnagotravibhāga says: "This conduct of the Bodhisattva, in the post-attainment, the Tathagatas in liberating sentient beings, are the same in the world." The pervasion should be. If accepted, then he can effortlessly and spontaneously accomplish the benefit of others while his own benefit Dharmakaya remains unmoved. Some say: The thirty-seven factors of enlightenment of the noble Buddha, are dharmas. It should not be the aspect of non-common aspect wisdom. If you are that, then you should be common with the Hearers.