Tibetan
བ་པ་ཁས། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། མི་དགེ་བ་སྤངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མཚན་ཉིད་དེའང་མི་འཐད་དེ། ཚོགས་ལམ་འབྲིང་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་མི་དགེ་བ་སྐྱེས་པ་སྤོང་བའི་ཡང་དག་སྤོང་བ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྔ་ཟུར་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མི་དགེ་བ་སྐྱེས་པ་འདོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དགེ་སྡིག་ལ་བླང་དོར་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱེད་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མི་དགེ་བ་སྐྱེས་པ་སྤོང་བའི་ཡང་དག་སྤོང་བ་ཡིན་ན་དེ་དང་དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཡང་དག་སྤོང་བ་གཉིས་ཀ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཚོགས་ལམ་འབྲིང་པོ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་མི་འགལ་བར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་ཕྱི་མ་ལ། ཚོགས་ལམ་འབྲིང་པོ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་སྡིག་ལ་བླང་དོར་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་གྲོགས་ཡང་དག་སྤོང་བའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། སློབ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་ནི། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པའི་མཚན་ཉིད་ལ། ཁ་ཅིག རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་བྱ་བ་ལ་དམིགས་ནས་ཉེས་པ་ལྔའི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་སྒོམ་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ཞེས་དང་། ཉེས་པ་ལྔའི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་གནས་པ་ལས་རུང་དུ་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཞིག ཤེས་རབ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཞེས་དང་། ཡང་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་གང་ཞིག ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ཡན་ཆད་ཀྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། །ཞེས་ཟེར་ན། དང་པོ་ལ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། སློབ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། ཉན་ཐོས་ཚོགས་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཉེས་པ་ལྔའི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད
Chinese
如果对方承认，则不应理，因为已经断除了不善。对方承认周遍关系。那个定义也不合理，属于资粮道中品的相续中的已生不善断除的真实断，应是那个定义的前一部分，因为是所诠释的。如果对方承认，如果是不善已生而断除，则对于善恶必须如理取舍，应是如此，因为对方承认。如果对方承认，如果是不善已生断除的真实断，则必须是那个和善未生而生的真实断二者，应是如此，因为对方承认。如果对方承认，资粮道中品者的相续中的四种真实断不相违，应是如此，因为对方承认。对于后面的定义，属于资粮道中品者的相续中的对于善恶如理取舍的精进和具有同等性的智慧，应是那个定义，因为是所诠释的，即因为是成为自之助伴真实断之体性的精进和具有同等性的智慧。根本上不能承认，因为是学道的相续的智慧的缘故。在“具有精进”的场合中，对于神足的定义，有些人说，以神变的事业为对境，作为五过患之对治而修断除的八种行之等持与俱生，以及从依止作为五过患之对治而修断除的八种行而生起的心安住而能使用的等持，任何与智慧具有同等性，以及又是那样成为等持与俱生，是资粮道大品以上之现观。如果这样说，那么，第一，释迦牟尼佛的相续中的神足，应是那个定义，因为是所诠释的。第二，资粮道大品的相续中的成为神足之体性的等持和具有同等性的智慧，应是那个定义，因为是所诠释的。如果对方承认，则不应理，因为是学道的相续的智慧的缘故。第三，声闻资粮道者的相续中的神足，应是那个定义，因为是所诠释的。如果对方承认，作为五过患之对治而修断除的八种行
English
If the opponent concedes, then it is unreasonable, because one has already abandoned non-virtue. The opponent concedes the pervasion. That definition is also unreasonable, the actual abandonment of abandoning arisen non-virtue in the continuum of the intermediate stage of the accumulation path. It should be the former part of that definition, because it is what is being defined. If the opponent concedes, if it is abandoning arisen non-virtue, then one must properly adopt and reject virtue and vice, it should be so, because the opponent concedes. If the opponent concedes, if it is the actual abandonment of abandoning arisen non-virtue, then it must be both that and the actual abandonment of generating unarisen virtue, it should be so, because the opponent concedes. If the opponent concedes, the four actual abandonments in the continuum of the intermediate stage of the accumulation path are not contradictory, it should be so, because the opponent concedes. For the latter definition, the wisdom that is equal to and possesses the diligence of properly adopting and rejecting virtue and vice in the continuum of the intermediate stage of the accumulation path, it should be that definition, because it is what is being defined, that is, because it is the wisdom that is equal to and possesses the diligence that has become the nature of the actual abandonment of one's own companion. One cannot concede at the root, because it is the wisdom of the continuum of a learner. In the case of "possessing diligence," for the definition of the miraculous foot, some say, focusing on the activity of miracles, the single-pointed mind with its concomitants that cultivates the eight activities of abandoning as an antidote to the five faults, and the samadhi that arises from relying on the eight activities of abandoning as an antidote to the five faults, which makes the mind abide and be serviceable, which is equal to and possesses wisdom, and also the samadhi that has become like that with its concomitants, is the realization of the great accumulation path and above. If they say that, then, first, the miraculous foot in the continuum of Shakyamuni Buddha, it should be that definition, because it is what is being defined. Second, the wisdom that is equal to and possesses the samadhi that has become the nature of the miraculous foot in the continuum of the great accumulation path, it should be that definition, because it is what is being defined. If the opponent concedes, then it is unreasonable, because it is the wisdom of the continuum of a learner. Third, the miraculous foot in the continuum of a Hearer accumulation path practitioner, it should be that definition, because it is what is being defined. If the opponent concedes, the eight activities of abandoning as an antidote to the five faults
Tibetan
་བསྟན་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། སྤྲུལ་པའི་ལམ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག སྤྲུལ་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཤེས་རྣམ་དེ་སྤྲུལ་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་ན། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མཐར་གནས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དགུ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཁྱབ་པར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེ་ཡིན་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མ་ཡིན་པར་ཐལ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོའང་མི་བྱེད། དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དེའི་གཉེན་པོའང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཐོབ་ཟིན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་དེ་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་མ་བཤིག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་སྡུག་མི་སྡུག་སྣ་ཚོགས་སུ་མོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་དེ། གཟུགས་ཅན་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མཚན་ཉིད། ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་སྡུག་མི་སྡུག་སྣ་ཚོགས་སུ་མོས་པར་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་དེ་གཟུགས་ཅན་མིན་པ་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མཚན་ཉིད། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞིའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་སྡུག་པར་རོ་གཅིག་པར་མོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་དེ་སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །དང་པོ་ལ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལྟ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཡོད་པར་ཐལ། ཆོས་ཅན་གང་ཞིག འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལོག་ཤེས་སུ་ཐལ། འདོད་པའི་
Chinese
那么，这个教法就成为你的相续了。因为这个意愿的缘故。在“于化身道，色之想”的语境中，在破立二者中，首先，有些人说，作为化身之障的对治的识相，是化身道的体性。那么，释迦牟尼的相续中的有色者观色的解脱，应成为那个体性，因为是能指的缘故。另外，如果安住于有边的九次第定中的任何一个，就应遍及作为等至之障的对治，因为如果是能指，就必须是体性的缘故。如果承认，那么，初禅的真实义应成为那个，因为那个的缘故。如果承认，那么，应成为非，因为初禅的等至，既不做为等至的等至之障的对治，也不做为在那之前的那个的对治的缘故。如果第一个不成立，那么，应成为那个，因为是已经获得初禅真实义的识的缘故。如果后者不成立，那么，初禅的真实义应成为禅定的近取。有些人说，依靠禅定真实义的心，观者自身对色之想没有完全破除的情况下，对外境的色，以可爱不可爱等各种方式生起信乐的等持以及与之相应的，是有色者观色的解脱的体性。并且，依靠那个，观者自身对色之想完全破除的情况下，对外境的色，以可爱不可爱等各种方式生起信乐的等持以及与之相应的，是无色者观色的解脱的体性。依靠四禅真实义的心，观者自身对色之想完全破除后，对外境的色，以可爱而一味信乐的等持智慧以及与之相应的，是灭尽的解脱的体性。如是宣说。首先，释迦牟尼的有色者观色的解脱，应成为那个体性，因为是能指的缘故。如果承认，那么，观者自身应成为对色的执取，因为这个意愿的缘故。如果承认，那么，释迦牟尼应成为具有色想，任何一个法，因为这个意愿的缘故。如果承认，那么，应成为邪见，因为承认的
English
Then, that teaching becomes your continuum. Because of that wish. In the context of "On the path of manifestation, the perception of form," among the two, refutation and establishment, first, some say that the aspect of consciousness that is the antidote to the obscuration of manifestation is the characteristic of the path of manifestation. Then, the liberation of Shakyamuni's continuum, the one with form contemplating form, should become that characteristic, because it is the designator. Furthermore, if one abides in any of the nine successive abidings at the extreme, it should pervade the antidote to the obscuration of absorption, because if it is the designator, it must be the characteristic. If you admit, then the actual basis of the first dhyana should become that, because of that. If you admit, then it should become non-, because the absorption of the first dhyana neither acts as an antidote to the obscuration of absorption, nor does it act as an antidote to that before it. If the first is not established, then it should become that, because it is the consciousness that has already attained the actual basis of the first dhyana. If the latter is not established, then the actual basis of the first dhyana should become the approximation of dhyana. Some say that, relying on the mind of the actual basis of dhyana, the contemplator himself, without completely destroying the perception of form, the concentration together with its corresponding mental factors, which arises with faith in various ways, such as lovely and unlovely, in external forms, is the characteristic of the liberation of the one with form contemplating form. And, relying on that, the contemplator himself, with the perception of form completely destroyed, the concentration together with its corresponding mental factors, which arises with faith in various ways, such as lovely and unlovely, in external forms, is the characteristic of the liberation of the one without form contemplating form. Relying on the mind of the actual basis of the fourth dhyana, the contemplator himself, with the perception of form completely destroyed, the concentration of wisdom together with its corresponding mental factors, which arises with faith in external forms as lovely and of one taste, is said to be the characteristic of the liberation of cessation. First, the liberation of Shakyamuni, the one with form contemplating form, should become that characteristic, because it is the designator. If you admit, then the contemplator himself should become attached to form, because of this wish. If you admit, then Shakyamuni should become one who has the perception of form, any dharma, because of this wish. If you admit, then it should become a wrong view, because of admitting.