Tibetan
ཀྱིས་མི་སློབ་པའི། །དངོས་དེ་གང་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན། དམ་བཅའ་དང་པོ་ལ། རང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཞི་བདེ་དོན་གཉེར་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་དམན་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཁྱོད་སྒོམ་ན། དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་སྡུད་པ་ལས། གལ་ཏེ་རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་བྱང་ཆུབ་རེག་འདོད་ན། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ཞིང་མི་མཁས་དེ་ནི་སྤྱོད་པ་ཉམས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཁྱབ་པའང་མ་ངེས་ཏེ། ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚོགས་ལམ་གྱིས་མ་ངེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རེད་མདའ་བ་ན་རེ། བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་ཡིན་ན་ཤེས་རྣམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅིང་། དོན་རྣམ་བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་བསྒོམ་པའི་དགོས་པ་ནི་བསྒོམ་བྱའི་རྣམ་པ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་ལ། དོན་རྣམ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དོན་རྣམ་བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་མིན་པར་ཐལ། དེའི་ཐ་སྙད་མདོ་བསྟན་བཅོས་གང་ལས་ཀྱང་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུང་། འབྲེ་ཨར་ན་རེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་བྱའི་རྣམ་པ་ལ་ཤེས་རྣམ་དང་དོན་རྣམ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དོན་རྣམ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེ་བསྒོམ་པས་ཤེས་རྣམ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་རྣམ་ཡོད་ན་ཤེས་རྣམ་ཡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཤེས་རྣམ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་མིན་ཏེ། དེ་བསྒོམས་པས་དོན་རྣམ་བསྒོམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་ཅིག་ཤོས་དེ་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་ན། ཟླ་གཉིས་ཡོད་པར་ཐལ། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་ཞེས་གསུང་ངོ་། །ཡང་བོད་ཁ་ཅིག ཤེས་རྣམ་བསྒོམ་བྱའི་རྣམ་པ་མིན་ཏེ། དེས་སློབ་པའི་སྐབས་སུ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དང་། མི་སློབ་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བསྒོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ། བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པས་ལམ་བསྒོམས་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བདེན་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེས་བདག་མེད་མི་སྒོམ་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དུ་བདག་མེད་གཉིས་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བདག་མེད་གཉིས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་སྒོམ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། དོན་རྣམ་གྱི་ཐ་སྙད་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་བསྟན་པར་ཐལ། མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་གང་དག་དང་། རྟགས་གང་དག་དང་། མཚན་མ་གང་དག་དང་ཅེས་པའི་རྣམ་པའི་སྒྲས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུད་བླར། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དམན་པ་དང་། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྨན་གྱི་རྣམ་པ་གང་དག་ཡོད་པ་དང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཡུལ་སྐྱེ་མེད་གསུམ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་མིན་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་མི་སྡུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐབས་སུ་ཤེས་རྣམ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་མིན་པ་དང་། དོན་རྣམ་དེ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པར་ཐལ། དེའི་སྐབས་སུ་དོན་རྣམ་བསྒོམ་པས་ཅིག་ཤོས་དེ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བས་ཁྱབ་པ་གང་ཞིག དེའི་སྐབས་སུ་ཤེས་རྣམ་སྒོམ་ན་དོན་རྣམ་སྒོམ་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་སྐབས་སུ་དེ་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ས་གཞི་ཐམས་ཅད་ཀེང་རུས་ཡིན་པ་ཡོད་པར་ཐལ། དེའི་སྐབས་སུ་དེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རིམ་བཞིན་ཁས་བླངས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ན་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་སྒོམ་པ་མེད་པར་ཐལ། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་དེ་བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། ཞེས་པའི་གཞུང་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསྒོམ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་ན། སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོའི་གང་ཟག་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་། རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཡིན་ན་རྟོགས་བྱ་མིན་དགོས་པར་ཐལ། སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཡིན་ན་བསྒོམ་བྱ་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་ཡིན་ན་ཤེས་རྣམ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཡུལ་བདག་མེད་གཉིས་པོ་དེའང་དེའི་བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་བློའི་རྒྱུན་དེའང་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མཁྱེན་རབ་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གྲགས་པ་བཟང་པོ་ན་རེ། རྣམ་པ་སྟོན་པའི་མདོ་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀ་ལས་དོན་རྣམ་དང་ཤེས་རྣམ་གཉིས་ཀ་དངོས་སུ་སྟོན་ཏེ། མདོ་ལས། ཡུམ་འདི་ནི་མ་མཆིས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་
Chinese
没有不学习的事物。如果这样说，那么第一个承诺，独自追求寂静和平的菩提心，是所立宗。因为它是小乘所修习的方式。如果认为是根本，那就不对了。如果在菩萨的相续中你修习，那么他的戒律就会破损。如《集经》中所说：如果有人想要获得自利阿罗汉菩提，那么戒律破损且不聪明的人，他的行为就会衰败。因此。第二个论证的周遍也不确定，如果应该修习，那么就必须是菩萨所修习的。如果应该了解，那么就必须是菩萨所了解的。承认周遍。如果这样认为，那么声闻的资粮道就不确定了。第三个分为破和立两个方面。第一个方面，热达瓦说：如果是所修习的行相，那么一定是识相。而义相不是所修习的行相，因为修习行相的必要是为了使所修习的行相达到极致。而义相无法达到极致，因此义相也不是所修习的行相。因为这个术语在任何经论中都没有阐述。仲阿说：菩萨所修习的行相有识相和义相两种，其中义相是所修习的主要，因为修习它可以使识相也被修习，因为有义相就一定有识相。识相不是所修习的主要，因为修习它不会使义相也被修习，因为有它不一定有另一个。如果不成立，那么就会有二月。因为有二月显现的眼识。承认周遍。有些藏族人说：识相不是所修习的行相，因为它在学习的时候是修习者的心，在无学道的阶段是修习的果。第一个方面，菩萨资粮道者修习道不会损害自相续的实执，因为他不修习无我。承认宗。大乘的见道中没有现量证悟二无我，因为大乘的
English
There is nothing that is not learned. If it is said like that, then the first commitment, the Bodhicitta that seeks peace and tranquility alone, is the subject. It follows that, because it is the way to be practiced by the Hinayana. If it is considered the root, then that is not right. If you practice it in the continuum of a Bodhisattva, then his discipline will be broken. As it is said in the Compendium Sutra: If one wants to attain self-liberated Arhat Bodhi, then the one whose discipline is broken and is not wise, his conduct will decline. Therefore. The pervasion of the second proof is also uncertain, if it should be practiced, then it must be practiced by a Bodhisattva. If it should be understood, then it must be understood by a Bodhisattva. Acknowledge the pervasion. If you think so, then the Hearer's accumulation path is uncertain. The third is divided into two aspects: refutation and establishment. In the first aspect, Redawa said: If it is the aspect to be meditated on, then it must be the cognitive aspect. But the meaning aspect is not the aspect to be meditated on, because the necessity of meditating on the aspect is to make the aspect to be meditated on reach the ultimate. But the meaning aspect cannot reach the ultimate, so the meaning aspect is not the aspect to be meditated on. Because this term is not explained in any sutra or treatise. Drea Er said: There are two aspects to be meditated on by Bodhisattvas: the cognitive aspect and the meaning aspect, of which the meaning aspect is the main one to be meditated on, because meditating on it will make the cognitive aspect also be meditated on, because if there is a meaning aspect, there must be a cognitive aspect. The cognitive aspect is not the main one to be meditated on, because meditating on it will not make the meaning aspect also be meditated on, because if there is it, the other is not necessarily there. If it is not established, then there will be two moons. Because there is the eye consciousness of the appearance of two moons. Acknowledge the pervasion. Some Tibetans say: The cognitive aspect is not the aspect to be meditated on, because it is the mind of the meditator when learning, and the result of meditation in the stage of the path of no learning. In the first aspect, the Bodhisattva on the accumulation path does not harm the self-grasping of his own continuum by meditating on the path, because he does not meditate on selflessness. Acknowledge the sign. There is no direct realization of the two selflessnesses in the Mahayana's path of seeing, because the Mahayana's
Chinese
因此，在加行道的阶段，不可能以总的方式修持二无我。立宗。事物之相的术语在经和论中被阐述。经中说：善现，哪些相，哪些特征，哪些标志等等，因为相的词语概括了一切法。胜鬘经中说：色之相卑劣。入行论中说：药物的哪些相存在。第二，境无生三者是所修的主要，境有者三智的相不是所修的主要，这种差别是合理的。因为那个立宗。又，在不净观的禅定中，识相不是所修的主要，而事物之相是，这种差别是合理的。在那时，修持事物之相遍及修持另一者吗？因为在那时，如果修持识相，则不遍及修持事物之相。因为在那时，如果它存在，则不遍及它存在。如果不成立，那么一切大地都是骨骸存在。因为在那时，有显现于那里的识。依次承认。第三，在大乘的资粮道中，没有修持三智的相。因为三智的那个不是所修的相。立宗。如果承认，那么与通达一切三智的经文相违。又，菩萨的加行道，法，你不是所修，因为你是修持的智慧。遍及承认。如果承认，那么加行修持者的人就不可能存在。此外，如果是证悟的智慧，则必须不是所证悟的。如果是修持的智慧，则必须不是所修的。第二，如果菩萨的所修是相，则不遍及是识相，因为境二无我两者也是它的所修相，并且证悟它的智慧流也是它。第四，在遮破、安立、断除三者中，第一，智自在称吉祥说，阐述相的经论两者都直接阐述事物之相和识之相，经中说：此母是无有之彼岸。
English
Therefore, it is impossible to meditate on the two selflessnesses in a general way during the stage of the path of joining. Thesis. The term "aspect of things" is explained in sutras and treatises. The sutra says: "Subhuti, which aspects, which characteristics, which signs, etc.," because the word "aspect" encompasses all dharmas. The Ratnagotravibhāga says: "The aspect of form is inferior." The Bodhicaryāvatāra says: "Which aspects of medicine exist." Second, the three objects of non-origination are the main things to be meditated on, and the aspect of the three knowledges of the object-possessor is not the main thing to be meditated on. This difference is reasonable. Because of that thesis. Also, in the samadhi of ugliness, the aspect of consciousness is not the main thing to be meditated on, but the aspect of things is. This difference is reasonable. At that time, does meditating on the aspect of things pervade meditating on the other? Because at that time, if you meditate on the aspect of consciousness, it does not pervade meditating on the aspect of things. Because at that time, if it exists, it does not pervade that it exists. If it is not established, then all the earth is bones. Because at that time, there is the consciousness that appears there. Admit in order. Third, in the accumulation path of the Mahayana, there is no meditation on the aspect of the three knowledges. Because that of the three knowledges is not the aspect to be meditated on. Thesis. If you admit, then it contradicts the scripture that understands all three knowledges. Also, the path of joining of the Bodhisattva, dharma, you are not to be meditated on, because you are the wisdom of meditation. Pervasive admission. If you admit, then the person who meditates on the joining cannot exist. Furthermore, if it is the wisdom of realization, then it must not be what is realized. If it is the wisdom of meditation, then it must not be what is meditated on. Second, if the object of meditation of the Bodhisattva is an aspect, then it does not pervade that it is an aspect of consciousness, because the two objects of selflessness are also its object of meditation, and the stream of wisdom that realizes it is also it. Fourth, among the three of negation, establishment, and abandonment, the first is that the Lord of Wisdom, Drakpa Gyaltsen, said that both the sutras and treatises that explain the aspect directly explain the aspect of things and the aspect of consciousness. The sutra says: "This mother is the other shore of non-existence."